Μυρτώ Αποστολίδου©
'Ένας θάνατος μετατρέπει μια οικογενειακή γιορτή σε πένθιμη τελετουργία στο "Εσωτερικό" του Μορίς Μέτερλινκ που έρχεται τον Φεβρουάριο στη σκηνή του Bios. Ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας, δημιουργεί ατμόσφαιρα έντασης και αγωνίας σ’ ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και υποβλητικά έργα του. Δύο άντρες στέκονται έξω από ένα φωτισμένο σπίτι και παρατηρούν μια ανυποψίαστη οικογένεια. Οι ένοικοι του σπιτιού αγνοούν το θάνατο της κόρης τους. Η τραγική ειρωνεία είναι πως οι θεατές –και οι παρατηρητές επί σκηνής– το γνωρίζουν. Εδώ το δράμα δεν βρίσκεται στη δράση, αλλά στην αναμονή της ανακοίνωσης και στην σύγκρουση ανάμεσα στον "εσωτερικό" κόσμο της ασφάλειας και τον "εξωτερικό" κόσμο της απώλειας.
Στην παράσταση που σκηνοθετεί η Ελένη Παργινού, μια ομάδα ηθοποιών δοκιμάζει να ανακαλέσει τις μνήμες του εσωτερικού ενός σπιτιού δημιουργώντας το "παράθυρο” από το οποίο ο συγγραφέας μας καλεί να στοχαστούμε πάνω στην ευθραυστότητα της στιγμής.
Με το "Εσωτερικό", ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος, εκπρόσωπος του συμβολισμού, καταθέτει έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στον οντολογικό προβληματισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, αναδεικνύοντας έννοιες και δίπολα όπως εσωτερικό - εξωτερικό, οικείο - ανοίκειο, παρελθόν - παρόν, δημόσιο - ιδιωτικό, προσωπικό - οικουμενικό, τοποθετώντας το ζήτημα του θανάτου σε αναμέτρηση με εκείνο της ζωής.
Παίζουν οι Γιώργος Φριντζήλας, Ρεβέκα Τσιλιγκαρίδου, Ελένη Μολέσκη, Νεφέλη Ανανιάδη, Αλέξανδρος Νούσκας - Βαρελάς, Μάιρα Σιδερίδου. Ο Κώστας Φραντζής δημιουργεί τα ηχοτοπία και τα live electronics.
Η παράσταση κάνει πρεμιέρα τις 5 Φεβρουαρίου.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Στο εσωτερικό
Δύο άντρες παρατηρούν τους ένοικους ενός σπιτιού από το παράθυρο, ένα ανυποψίαστο ζευγάρι εν αναμονεί της ανακοίνωσης του θανάτου της κόρης τους. Στο χαρακτηριστικό έργο του νομπελίστα συγγραφέα, εκπρόσωπου του συμβολισμού, η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική, το «έξω» συγκρούεται με το «μέσα», ο «εσωτερικός» κόσμος της ασφάλειας αντιτίθεται με τον «εξωτερικό» κόσμο της απώλειας. Ο θάνατος μετατρέπει μια οικογενειακή γιορτή σε πένθιμη τελετουργία στην παράσταση που μας καλεί να στοχαστούμε πάνω στην ευθραυστότητα της στιγμής, αναδεικνύοντας έννοιες και δίπολα όπως οικείο - ανοίκειο, παρελθόν - παρόν, δημόσιο - ιδιωτικό, προσωπικό - οικουμενικό.
