Η ανερχόμενη ηθοποιός Ισιδώρα Δωροπούλου αυτοσυστήνεται

Πού σε ξέρω;

Παίζω θέατρο τα τελευταία αρκετά χρόνια της ζωή μου και ψάχνοντας, χρόνο με το χρόνο, τρόπους μέσα μου και συνεργασίες που θα με βελτιώνουν καλλιτεχνικά.

Πού σε βρίσκω αυτό τον καιρό;

Στο θέατρο "Μπέλλος", στο έργο "Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα" του Ματέι Βίσνιεκ, σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου.

Πότε και πώς κόλλησες το μικρόβιο του θεάτρου;

Σπούδαζα πολλά χρόνια χορό, όλοι πίστευαν ότι θα ακολουθούσα αυτόν τον δρόμο. Ωστόσο, κάτι δεν μου ήταν αρκετό. Έλειπε ο λόγος. Το θέατρο είναι σωματοποιημένος λόγος και η φωνή του ηθοποιού το μουσικό όργανο. Συνειδητά, πήρα την απόφαση 16 χρονών. Ασυνείδητα, όμως, η απόφασή μου είχε ήδη παρθεί πολύ νωρίτερα. Το ερέθισμα μου το έδωσε, χωρίς να το ξέρει, η θεατρόφιλη μητέρα μου.

Πες μου μια παράσταση που θυμάσαι έντονα.

Το "Γάλα" του Βασίλη Κατσικονούρη στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη.

Τι σε αγγίζει στο "Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα";

Το αντιπολεμικό και βαθιά ουμανιστικό του μήνυμα. Ο καταγγελτικός του χαρακτήρας προς οποιοδήποτε ιδεολογία διχάζει τους ανθρώπους και τους μετατρέπει σε εχθρούς. Η εναντίωσή του στην πάλη των ανθρώπων για χρήματα και κάθε σύνορο που, στην τελική, καμία σημασία δεν έχει, γιατί στο τέλος  "όλη η γη ένα μνήμα είναι". Και η -δυστυχώς- διαχρονικότητά του.

Ποια είναι η αγαπημένη σου σκηνή από το έργο;

Η πρώτη σκηνή του έργου. Η έναρξη. Μέσα στη τραγικότητά της, έχει μία τρυφεράδα και μία ανθρωπιά που την καθιστούν ακόμη πιο δραματική.

Ποια είναι τελευταία σου σκέψη πριν το τρίτο κουδούνι;

Έχω ακόμα το άγχος της πρεμιέρας, καθότι μόλις μπήκα σε μία παράσταση ήδη έτοιμη. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί έχουν διανύσει χιλιόμετρα, τα οποία εγώ ακόμα τρέχω να προλάβω. Με αυτό το δεδομένο, λοιπόν, όταν χτυπάει το τρίτο κουδούνι, προσπαθώ ακόμα να με χαλαρώσω και να σκεφτώ εάν όλα μου τα φροντιστηριακά αντικείμενα είναι στη θέση που πρέπει. Την επόμενη εβδομάδα θα είμαι σε καλύτερη κατάσταση!

Τι σε φτιάχνει στην Αθήνα;

Οι πολλές επιλογές.

Και τι σε χαλάει;

Τα άσχημα κτίρια και η βρωμιά (με εξαίρεση  το ιστορικό κέντρο).

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στο θέατρο τι θα ήταν αυτό;

Να διορθωθεί η ανεκδιήγητη προσβολή προς τους καλλιτέχνες, με την εξίσωση των διπλωμάτων μας με τα απολυτήρια Λυκείου. Αυτό θα άλλαζα καταρχάς. Τα υπόλοιπα έπονται αυτού.

Πες μου κάτι off the record.

Η "Λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα" είναι από τις ωραιότερες και πιο εποικοδομητικές καλλιτεχνικές μου συναντήσεις. Με την ομάδα "The young quill" αισθάνομαι οικεία και καλλιτεχνικά ασφαλής.