Όλοι ψάχνουν την Ιθάκη τους σε αυτή τη ζωή. Αρκετοί θα τη βρουν και αυτό το θέρος, εκεί ακριβώς που ήταν πάντα. Το μυθικότερο –κυριολεκτικά και μεταφορικά– των ελληνικών νησιών ετοιμάζεται για ένα ακόμη ζωηρό καλοκαίρι, έχοντας εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε έναν από τους πιο βιώσιμους ταξιδιωτικούς προορισμούς της χώρας.
Όπως ο Οδυσσέας, όπως οι ίδιοι οι Θιακοί –ναυτικοί στην πλειονότητά τους– και όπως τόσοι και τόσοι επισκέπτες, που ήρθαν μία φορά και έκτοτε δεν περνούν καλοκαίρι μακριά της, θέλει κι όποιος έρθει για πρώτη φορά εδώ, να επιστρέψει.
Καταπράσινοι λόφοι με δέντρα που σταματούν κυριολεκτικά στη θάλασσα, ειδυλλιακές ακτές και διάφανα νερά, απομονωμένοι όρμοι και πανέμορφοι οικισμοί. Αυτό είναι το σκηνικό στο μικρό νησί ακριβώς δίπλα στην Κεφαλονιά. Από μόνο του άκρως θελκτικό, παράλληλα και συμπληρωματικά με μια σπάνια αύρα χαλάρωσης και μια παράξενη αίσθηση πως κάποτε ίσως όντως κάτι να έχει συμβεί εδώ. Για τους ντόπιους και τους σκληροπυρηνικούς φαν που πια νιώθουν τέτοιοι, αυτό είναι το Θιάκι.
Στο τελευταίο feeling, μπορεί να προσθέσει κανείς και το θρυλικό όνομα του τόπου, που αρκεί από μόνο του για να προσελκύσει τον επισκέπτη – ακόμη και εκείνον που θεωρεί την "Οδύσσεια" μία ξεθωριασμένη, σχεδόν κινηματογραφικού τύπου μυθοπλασία (Christopher Nolan has entered the chat).
Το ταξιδιωτικό παρόν, και απ’ ό,τι φαίνεται και το μέλλον της Ιθάκης, αναμένεται εξόχως λαμπρό, δεδομένης της ανόθευτης ομορφιάς και της σωστής τουριστικής ανάπτυξης που ακολουθείται.
Από το Βαθύ στα χωριά
Αμφιθεατρικά χτισμένο, με πολύχρωμα σπίτια και βαθυκόκκινες κεραμοσκεπές, και το νησάκι Λαζαρέτο στο κέντρο του λιμανιού, το Βαθύ είναι η πρωτεύουσα του νησιού, περίπου στη μέση του. Ένας από τους ομορφότερους οικισμούς των Επτανήσων, που συγκεντρώνει την πλειονότητα των ξενοδοχείων, εστιατορίων, μπαρ και γενικότερα της κοινωνικής ζωής.
Ακριβώς πάνω από το Βαθύ και περίπου 300 μ. πιο ψηλά, αγναντεύει τον κόλπο το μικρό χωριουδάκι Περαχώρι. Σε αυτό, κάθε τελευταία Κυριακή του Ιουλίου διεξάγεται η Γιορτή του Κρασιού (ο τοπικός μύθος λέει πως εδώ φτιάχνεται ο καλύτερος οίνος, σε πολύ μικρές ποσότητες), ενώ μπορείς να δεις και τα ερείπια της Παλαιοχώρας, με μεσαιωνικές εκκλησίες στις οποίες διασώζονται μέχρι σήμερα θαυμάσιες βυζαντινές τοιχογραφίες.
Στη βόρεια πλευρά συναντάς τα υπόλοιπα χωριά της Ιθάκης, αφού προηγουμένως διανύσεις μια πανέμορφη διαδρομή περίπου 20 χιλιομέτρων, με την Κεφαλονιά να απλώνεται στο πλάι. Ο Σταυρός είναι το κεφαλοχώρι –στο οποίο μάλιστα μέχρι πρότινος υπήρχε και η μοναδική προτομή του Οδυσσέα σε ολόκληρο το Θιάκι–, αλλά πριν από αυτόν θα περάσεις από τη μικροσκοπική Λεύκη.
Έπειτα, τα μέρη δίπλα στη θάλασσα: οι Φρίκες και το Κιόνι. Το πρώτο ενδείκνυται για τους λάτρεις της απόλυτης ηρεμίας και χαλάρωσης: ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριουδάκι, όπου σύμφωνα με τους ερευνητές τοποθετείται το ομηρικό λιμάνι του Ρείθρου.
Τα νερά εδώ είναι απαλά χρωματισμένα από το πράσινο background των γύρω λόφων, πάνω στους οποίους θα δεις δύο καλοδιατηρημένους (και φωτισμένους τους καλοκαιρινούς μήνες) ανεμόμυλους. Πίσω από αυτά, κατά μήκος του παραλιακού τους δρόμου, συναντάς αρκετές επιλογές για (καλό) φαγητό.
Το Κιόνι, από την άλλη, είναι ό,τι πιο κοντινό σε καρτ ποστάλ από την Ιθάκη. Ένα κουκλίστικο απάνεμο αγκυροβόλι με διατηρητέο οικισμό, άντρο των πειρατών κατά το παρελθόν, φιγουράρει πια σαν ένα από τα ομορφότερα χωριά των Επτανήσων. Το γοητευτικότατο του location προσελκύει σκαφάτους και επίδοξους θαλασσόλυκους του Ιονίου, που το επιλέγουν ξανά και ξανά, για μία ή περισσότερες διανυκτερεύσεις. Κάποιοι δε, κάνουν λόγο για χωριό που σβήνει το Πορτοφίνο. Δεν υιοθετώ.
Σε εντελώς αντίθετο προσανατολισμό, δύο ορεινά χωριά αξίζουν σίγουρα την προσοχή σας: η Ανωγή, σε υψόμετρο 550 μ., με το παλιό ενετικό καμπαναριό και ένα από τα ομορφότερα καφενεία του νησιού στη σκιά του, και η Εξωγή, χτισμένη σε μια καταπράσινη πλαγιά, εμποτισμένη με μια σπάνια αύρα ηρεμίας (κυριολεκτικά, υπάρχουν στιγμές που δεν ακούς τίποτα παρά μόνο αέρα και τζιτζίκια) και με θαυμάσιο background τους επιβλητικούς γκρεμούς και τους θαλάσσιους κόλπους της βόρειας πλευράς του νησιού.
Διαβάστε Επίσης
Αν, τέλος, αναρωτιέστε τι υπάρχει στην κορυφή του Νήριτου, τότε μάθετε πως εκεί είναι χτισμένο το μοναστήρι της Παναγίας της Καθαριώτισσας, που στέκει από το 1696. Από το καμπαναριό του, το Βαθύ και το μισό Ιόνιο απλώνονται στα πόδια σας, ενώ οι φωτογραφίες που θα τραβήξετε εύκολα θα χτυπήσουν 1Κ στα social media.
Βουτιά στο μύθο
Μεγάλο μέρος της γοητείας της η Ιθάκη το οφείλει στις παραλίες της. Μπορεί να μην έχουν το wow factor της Λευκάδας, αλλά οι επιλογές είναι πραγματικά καταπληκτικές, μία προς μία.
Το Φιλιατρό, 3,5 χλμ. δυτικά από το Βαθύ, αποτελεί την πιο κοσμοπολίτικη (και οργανωμένη) παραλία του νησιού. Το χοντρό βότσαλο μπορεί να μην αρέσει σε αρκετούς, αλλά τα τέλεια νερά σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα. Κοντά σε αυτή βρίσκεται και το αισθητά πιο ήρεμο Σαρακήνικο αλλά και το δημοφιλές -τα τελευταία καλοκαίρια- new entry που ακούει στο όνομα Καμίνια.
Ακριβώς πίσω από το Φιλιατρό υπάρχει το Γιδάκι. Θεωρείται από πολλούς η ομορφότερη παραλία της Ιθάκης, προσβάσιμη είτε με τα καραβάκια που αναχωρούν καθημερινά από την πλατεία, στο Βαθύ, είτε μέσα από το μονοπάτι που περνά από την –εξίσου αξιόλογη– καταπράσινη αμμουδιά του Σκίνου.
Τα νερά εδώ είναι διάφανα και πεντακάθαρα, η ακτή βοτσαλωτή (τα βότσαλα γίνονται ψιλότερα προς την ανατολική πλευρά της), ο κόλπος είναι ανοιχτός και όλο το Ιόνιο σε περιμένει να το κολυμπήσεις.
Προς τα βόρεια, κάτω από τη Λεύκη, βρίσκεται ο Αϊ-Γιάννης, στον οποίο φτάνεις μέσα από ένα σύντομο μονοπάτι. Η παραλία είναι γνωστή και ως Άσπρος Γιαλός και "βλέπει" το κανάλι μεταξύ Κεφαλονιάς και Ιθάκης.
Εδώ, παραδόξως, θα βρεις μικρότερα –συγκριτικά με τις υπόλοιπες παραλίες του νησιού– λευκά βότσαλα, τα κλασικά θαυμάσια νερά και τη βασική οργάνωση (ομπρέλες και ξαπλώστρες). Κάτω από τον Σταυρό, υπάρχει η παραλία της Πόλης, ένα μικρό λιμανάκι με οργανωμένη πλαζ, ιδανικό για οικογένειες ή όσους επιλέξουν για τη διαμονή τους τη βόρεια πλευρά του νησιού. Εκεί θα βρεις και τον Τάκη, τον beach manager, που δημιουργεί μοναδικό vibe στη γενικότερη φάση.
Για το τέλος, άφησα την προσωπική αγαπημένη. Καμία επίσκεψη στην Ιθάκη δεν θεωρείται ολοκληρωμένη αν δεν βουτήξεις στον Πλατύ Άμμο (ή Πλατυνάμμο). Στους διαδοχικούς κόλπους στις Αφάλες, μπορείς να βρεθείς μόνο με βάρκα. Τα παραδεισένια νερά και το επιβλητικό background με τους πανύψηλους γκρεμούς συνθέτουν ένα τοπίο που κάνει τους επισκέπτες –ειδικά αυτούς από το εξωτερικό– να βάζουν τα κλάματα από το δέος.
Αυτό είναι κάτι που έχω δει με τα μάτια μου. Γενικότερα, τόσο ο Πλατύς Άμμος όσο και οι διπλανές αμμουδιές μοιάζουν να ξεπήδησαν από την κινηματογραφική Γαλάζια Λίμνη.
Αντί επιλόγου
Το κείμενο που μόλις διαβάσατε, γράφτηκε με οριακή νοσταλγία και τεράστια προσμονή, από έναν Θιακό. Ίσως επειδή αυτό συνέβη σε ένα γραφείο στο Μαρούσι και όχι σε κάποιο τραπεζάκι στο Κιόνι, σε ένα ξέφωτο της Εξωγής ή στο μπαλκόνι του σπιτιού του, στα Μαντζαράτα. Ας είναι. Το καλοκαίρι είναι εδώ, και η επιστροφή –ακόμη μία– όλο και κοντοζυγώνει. Αυτό δεν είναι, άλλωστε, το αληθινό νόημα της –όποιας– Ιθάκης;
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
