Τα χρόνια

Ο Ακύλλας Καραζήσης και ο Νίκος Χατζόπουλος σκηνοθετούν τη θεατρική διασκευή του best seller της νομπελίστριας Ανί Ερνό, στο οποίο η Γαλλίδα συγγραφέας περιγράφει τη ζωή της, μετατρέποντας το ατομικό σε συλλογικό βίωμα. Γεννημένη τη δεκαετία του ’40, η Ερνό διατρέχει, με μια χειμαρρώδη αφήγηση, το δεύτερο μισό του 20ού αι. και καταθέτει τελικά κάτι πολύ περισσότερο από μια αυτοβιογραφική μαρτυρία. Από τη μια, καταγράφει τις συνταρακτικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές που έφερε o χρόνος· από την άλλη, κατορθώνει να μετατρέψει την προσωπική της εμπειρία σε μια κοινή γυναικεία ιστορία. Καθοριστική είναι η επιλογή της να γράψει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, που ενισχύει τον συλλογικό χαρακτήρα του κειμένου και το καθιστά ακόμη πιο επιδραστικό.

Στο θέατρο Θησείον αυτό το συγκινητικό, ζωντανό, παλλόμενο κείμενο μετασχηματίζεται σε μια παράσταση χειροποίητη, ζεστή και συνωμοτική. Πρόκειται για ένα σκηνικό εγχείρημα που χτίζεται πάνω στη δύναμη, το πάθος, την τρυφερότητα και το πείσμα της γυναικείας υπόστασης και του γυναικείου βιώματος. Η δραματουργία –την οποία υπογράφουν οι δύο σκηνοθέτες– επικεντρώνεται κυρίως στις δεκαετίες του ’50, ’60 και ’70 και στη διαμόρφωση της πολιτικής και φεμινιστικής ταυτότητας της συγγραφέα, όπως διαμορφώθηκε μέσα από τα γεγονότα της ζωής της, αλλά και της ζωής της μητέρας της, όπως και των γυναικών των προηγούμενων γενεών. ΄Ετσι, το προσωπικό συναντά το κοινωνικό, η οικογένεια και η κοινωνία συχνά ταυτίζονται και η ατομική μαρτυρία μετατρέπεται σε συλλογική καταγραφή.

Στην παράσταση, κεντρικό ρόλο έχουν ο Μάης του ’68, μία ιστορική τομή με αιτήματα ελευθερίας, ανυπακοής, χειραφέτησης, καθώς και το γεγονός της παράνομης έκτρωσης της συγγραφέα, που αποτελεί μία κορυφαία –και επώδυνη– αφηγηματική στιγμή. Συνολικά, η σφιχτή δραματουργία που έχουν επιτύχει οι δύο σκηνοθέτες εστιάζει στη βαρύτητα της φεμινιστικής, ταξικής και πολιτικής ματιάς της συγγραφέα, χωρίς να αφαιρεί τίποτα από τον προσωπικό, άμεσο λόγο της, ένα λόγο καθόλου ρητορικό ή "ξύλινο". Θεματικές όπως το γυναικείο βίωμα της σεξουαλικότητας, η παρουσία των ανδρών ως μιας συχνά "ξένης" οντότητας, ο καταναλωτικός εφησυχασμός, η δοκιμασία και ο επαναπροσδιορισμός του σχήματος της τυπικής οικογένειας διαπερνούν οργανικά το υλικό της παράστασης.

Επί σκηνής απολαμβάνουμε μια πολυφωνική, συλλογική γυναικεία αφήγηση, διάσπαρτη από μουσικές και γαλλικά τραγούδια, που εκφράζεται μέσα από φωτογραφίες, λέξεις, χειρονομίες και βλέμματα. Ανεπιτήδευτα, με παλμό και ωραία ενέργεια, συγκροτείται μια σκηνική ατμόσφαιρα υψηλής συναισθηματικής φόρτισης. Οι τέσσερις ερμηνεύτριες (Αγγελική Στελλάτου, Δέσποινα Κούρτη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κατερίνα Παπανδρέου) είναι βαθιά συγκινητικές, καθώς δίνονται ολόψυχα σε αυτήν τη σημαντική μαρτυρία: αφηγούνται, τραγουδούν, χορεύουν, μοιράζονται, αλληλοϋποστηρίζονται και, ενώνοντας τις επιμέρους φωνές τους, συμπληρώνουν ένα παζλ από ψηφίδες ζωής. Τις συνοδεύει παίζοντας το soundtrack της ζωής τους, ο Διαμαντής Αδαμαντίδης.