Χρήστος Συμεωνίδης©
Η ζωή στα νοσοκομεία, αυτούς τους μεταιχμιακούς τόπους μεταξύ ασθένειας, θανάτου και ζωής, γίνεται ο πρωταγωνιστής στο μιούζικαλ του Άγγελου Τριανταφύλλου. Σημείο εκκίνησης το ωραίο εύρημα που θέλει τον Χάρο, που παρουσιάζεται στην πρώτη και τόσο επιβλητική εικόνα της παράστασης ως η αρχετυπική κουκουλοφόρα μορφή με το δρεπάνι, να καταστέλλεται σε ένα κρεβάτι της α΄ παθολογικής κλινικής του Ευαγγελισμού, δίνοντας μικρή παράταση ζωής στους νοσηλευόμενους και ευκαιρία στους ανθρώπους τους να περάσουν ακόμη λίγο χρόνο μαζί τους. Η δράση δημιουργείται από πολλές "νησίδες" μικρών προσωπικών ιστοριών, των νοσηλευτών, των γιατρών, των ασθενών, των συνοδών τους, μέσα από την εξωρεαλιστική φόρμα του μιούζικαλ, όπου τα περισσότερα λέγονται μέσω των τραγουδιών, ενώ η μουσική ως πρωταγωνίστρια υποβάλλει τις συναισθηματικές καταστάσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η σκηνοθεσία (τη συνυπογράφουν ο συνθέτης και ο Δημήτρης Σταυρόπουλος), η μουσική και το λιμπρέτο (Γιάννης Αστερής) ρίχνουν μια λοξή ματιά στον κόσμο των νοσοκομείων, που έχουν τους δικούς τους κανόνες, όπου ο χρόνος κυλάει αλλιώς, που είναι τόποι ατέρμονων αναμονών, ελπίδας, απογοητεύσεων, πίστης και απόγνωσης, τόποι μετέωροι, μακάβριοι, τόποι σωματικών και ψυχικών δοκιμασιών, αλλά και τόποι υπέρβασης.
Η παράσταση προσεγγίζει και αποδίδει με γκροτέσκο, ακόμη και αστείο τρόπο αυτόν τον κόσμο, συλλαμβάνοντας κάτι από την ξεχωριστή του ταυτότητα. Είναι φανερό πως οι δημιουργοί μεταχειρίζονται θεατρικούς τρόπους που βρίσκονται πέρα από την αληθοφάνεια, το ρεαλισμό, την πρώτου επιπέδου συγκίνηση, για να αποδώσουν κάτι από την αίσθηση που προκαλεί η συνεχής επαφή με το θάνατο και να τονίσουν τη σημασία της αποδοχής της φθαρτότητάς μας. Στη σκηνή εκτυλίσσονται μια σειρά από μακάβρια, τραγελαφικά ή κωμικοτραγικά επεισόδια, που στην πραγματικότητα έχουν διασαλεύσει τη νομοτέλεια του κύκλου της ζωής· γι’ αυτό και το χαρμόσυνο φινάλε ταυτίζεται με τον Χάρο που συνέρχεται επιτέλους και εκτελεί την αποστολή του.
Όλα αυτά ακούγονται ωραία, όμως αυτό που κυριαρχεί στη σκηνή είναι μια αποσπασματική και μάλλον αδύναμη δραματουργία και μια σαφής εστίαση στην κωμική φόρμα· για παράδειγμα, πρόσωπα όπως η γιατρός που είναι εθισμένη στις ιπποδρομίες, η εικαστικός που καταλήγει στο νοσοκομείο όταν ένας πίνακας πέφτει "εκδικητικά" πάνω της επειδή ζήτησε την απόσυρσή του, ή ο γιατρός με την αλλόκοτη περούκα και συμπεριφορά, προκαλούν το γέλιο, αλλά προσδίδουν αμηχανία στο αποτέλεσμα και στην επαφή με την πλατεία. Στιγμές εσωτερικότερης προσέγγισης υπάρχουν και είναι ωραίες, δεν υπερτερούν όμως στο σύνολο όπου επικρατεί κυρίως η εξωστρέφεια. Δυναμικές οι ερμηνείες των ερμηνευτών και ερμηνευτριών: Χρήστος Λούλης, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Νατάσσα Μποφίλιου, Ελένη Κοκκίδου, Κατερίνα Παπουτσάκη, Έλλη Πασπαλά, Θεοδώρα Μπάκα, Γιώργος Γλάστρας, Φοίβος Ριμένας κ.ά. Ωραία τα σκηνικά (Εύα Μανιδάκη) και τα κοστούμια (Άγγελος Μέντης), αποδίδουν με μια ιδιότυπη φαντασμαγορία τους νοσοκομειακούς χώρους και τις στολές των γιατρών, συμμετέχοντας από την πλευρά τους στο παιχνίδι της λοξής ματιάς.
Περισσότερες πληροφορίες
Ευαγγελισμός, το μιούζικαλ
Στη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» επιτελείται το πολυπόθητο θαύμα. Ο Απόστολος Παύλου, ο διευθυντής της Πρώτης Παθολογικής Κλινικής του Ευαγγελισμού, με τη συνεργασία γιατρών και νοσηλευτών, αιχμαλωτίζουν τον Θάνατο. Αυτή η αναπάντεχη νίκη της ζωής, θα πυροδοτήσει μια σειρά αλλόκοτων γεγονότων που ξεφεύγουν από τα όρια της κοινής λογικής: τα παράθυρα τραγουδούν, τα ιατρικά γάντια γεμίζουν άγνωστους μύκητες, τα ασανσέρ δεν λειτουργούν, ενώ φαίνεται να μην έχουν καμία βλάβη. Ασθενείς συνέρχονται ενώ οι θάλαμοι και οι διάδρομοι πλημμυρίζουν από μουσική. Ώσπου όλοι συνειδητοποιούν την απόλυτη ματαιότητα του εγχειρήματός τους. Μια παράσταση για τον χρόνο και την αγάπη που κοιτάζει με λοξή ματιά τις τεχνικές του μιούζικαλ.
