Άκρως συμπαντικό

Μια σειρά από οικογενειακά στιγμιότυπα συνθέτουν το παζλ της μαύρης κωμωδίας της Σάρλοτ Τζόουνς (πρωτότυπος τίτλος "Humble Boy"), που εστιάζει στα κενά των σχέσεων και στην αδυναμία επικοινωνίας. Ο κεντρικός ήρωας, ο νεαρός Φίλιξ, αστροφυσικός ερευνητής του Κέιμπριτζ, προσπαθεί να διαχειριστεί τη σχέση με τη μητέρα του μετά το θάνατο του πατέρα του Τζιμ Χαμπλ, που ήταν διακεκριμένος βιολόγος και μελετητής της μελισσοκομίας. Η σχέση του με την εκκεντρική Φλόρα δεν είναι καθόλου ισορροπημένη και κάθε τους συνάντηση πυροδοτεί ασταμάτητες διαφωνίες. Εκείνη, εγωίστρια, αυταρχική, φαινομενικά δυνατή συναισθηματικά και επικριτική με τον γιο της, εντείνει με τη στάση της τη συναισθηματική αστάθεια που νιώθει ο νεαρός επιστήμονας λόγω του πένθους για τον πατέρα του. Η Μέρσι, οικονόμος του σπιτιού και φίλη της Φλόρα, προσπαθεί μάταια να κρατήσει τις ισορροπίες, ενώ το ήδη φορτισμένο τοπίο ταράζουν ο επιχειρηματίας Τζορτζ, που διατηρεί ερωτική σχέση με τη Φλόρα και η κόρη του, Ρόζι, η οποία κρύβει ένα μεγάλο μυστικό. Όλα αυτά εκτυλίσσονται στον ανθισμένο κήπο του σπιτιού των Χαμπλ, τον οποίο φροντίζει ένας παράξενος κηπουρός.

Η σύγχρονη μαύρη κωμωδία "πέρασε" στην πλατεία, διατηρώντας ανά σημεία τη ζωντάνια της, είναι όμως αυτό αρκετό; Αδιαμφισβήτητα, η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη διαθέτει το ταλέντο να φτιάχνει καθαρούς στην ανάγνωση σκηνικούς κόσμους και να προασπίζεται, χωρίς φλύαρα ευρήματα, τη θεατρικότητα. Στη συγκεκριμένη παράσταση, όμως, ως θεατές ναι μεν καταλάβαμε θεωρητικά περί τίνος πρόκειται, ακολουθήσαμε τη ροή των γεγονότων και τους μονολόγους ή διαλόγους των ηρώων, αλλά συναισθηματικά νιώθαμε εκτός, ίσως εξαιτίας της άνισης καθοδήγησης των ηθοποιών ως προς το ερμηνευτικό ύφος. Τα πρόσωπα του έργου μετέφεραν στη σκηνή περισσότερο ένταση αντί για συναίσθημα – σαν να μην είχαν κατακτήσει όλοι την οργανική σύνδεση μεταξύ συναισθήματος, νοήματος και ερμηνείας, σε ένα έργο που βασίζεται κατά κύριο λόγο στην αποτύπωση των εσωτερικών κόσμων.



Η Μπέσσυ Μάλφα έπαιξε τη Φλόρα με μπρίο και κάποια υπερβολή, ακροβατώντας μεταξύ κωμικού και δραματικού. Κρατάμε, ωστόσο, ότι ενσωμάτωσε σε μεγαλύτερο βαθμό από τους συμπρωταγωνιστές της τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ηρωίδας της. Η σκηνική παρουσία του Κωνσταντίνου Μουταφτσή στο ρόλο του Φίλιξ έχει μια απλή φυσικότητα, η Φωτεινή Ντεμίρη επιχείρησε να πραγματώσει κυρίως την κωμική πλευρά της Μέρσι, της οικονόμου του σπιτιού, μάλλον μονοκόμματα, ενώ με δωρικότητα στάθηκε ο Κώστας Καζανάς, ο οποίος έχει τον λιγότερο χρόνο στη σκηνή ως κηπουρός και φάντασμα του πατέρα. Ο Μιχάλης Μαρκάτης στο ρόλο του φίλου της οικογένειας και εραστή της Φλόρα παίζει με απλότητα και η Τζούλι Τσόλκα στο ρόλο της κόρης του και παλιάς αγαπημένης του Φίλιξ χρωματίζει τη σκηνή με σκέρτσο και αναδίδει το λεπτό χιουμοριστικό άρωμα του έργου. Τα όμορφα κοστούμια της Μαντώς Ψυχουντάκη συνάδουν με τους χαρακτήρες. Η ατμόσφαιρα δεν βοηθιέται από το σκηνικό περιβάλλον της Μαρίας Φιλίππου και τον φωτισμό του Αργύρη Θέου σ’ αυτή την παράσταση που το φινάλε της είναι συγκινητικό αλλά όχι απογειωτικό.