Η ιστορία της παθιασμένης με την όπερα αλλά εντελώς ακατάλληλης να την υπηρετήσει τραγουδίστριας εμπνέει τη συγγραφή ενός κωμικού έργου, στο πρότυπο μιας Γουέστ Εντ εμπορικής επιτυχίας (από εκεί ξεκίνησε τη διαδρομή του, το 2005), που λειτουργεί τελικά ως κατάφαση υπέρ της ζωής. Η παράσταση που υπογράφει η Θέμις Μαρσέλλου στήνεται με την ίδια έγνοια, καθώς για το ρόλο της ηρωίδας επιλέγεται η Κατερίνα Βρανά, στο πρόσωπο της οποίας το θέατρο συναντάει το πραγματικό βίωμα και τα όρια ζωής και τέχνης λιώνουν.
Το έργο πιάνει το νήμα το 1944 και επικεντρώνεται στη γνωριμία της Φλόρενς με τον πιανίστα Κόσμε ΜακΜουν, που τη συνόδευσε στις πρώτες ηχογραφήσεις της όπως και στη μεγάλη συναυλία στο Κάρνεγκι Χολ (όνειρο ζωής για την ίδια) μέχρι το θάνατό της, αργότερα την ίδια χρονιά. Η προσωπικότητά της αναδύεται γλαφυρά και μέσα από τα μάτια του συντρόφου της Σεντ Κλερ Μπέιφιλντ, που υπήρξε στήριγμα και μάνατζέρ της ως το τέλος, μια σχέση ζωής που αναδεικνύεται στην παράσταση χάρη στην ωραία χημεία και την τρυφερότητα που διαπερνάει τη συνύπαρξη της Βρανά και του Γιώργου Καπουτζίδη, που τον υποδύεται. Ενώ έργο και παράσταση είναι προσανατολισμένα στο κωμικό συναίσθημα, κάτι που οδηγεί σε εξωστρεφή υποκριτική –ενδεικτικός ο ρόλος της ισπανόφωνης, φωνακλούς υπηρέτριας–, ο πυρήνας και το επιστέγασμα αφορούν την ανάδειξη της ηρωίδας ως μιας φωτεινής προσωπικότητας που σκορπίζει την αγάπη και τη χαρά. Απέναντι στις διαμαρτυρίες του πιανίστα για τις φωνητικές επιδόσεις της Φλόρενς, προβάλλεται η επίδρασή της στους γύρω της: "η Φλόρενς θα γεμίσει τη ζωή σου με ομορφιά", θα του ανταπαντήσει ο Σεντ Κλερ και η Βρανά υποστηρίζει αυτήν τη διάσταση του ρόλου με μια παιχνιδιάρικη παιδικότητα στην ερμηνεία της.
Από την προσωπικότητα της Φλόρενς –που προκαλεί εξίσου οίκτο και συμπάθεια–, το έργο και κυρίως η παράσταση εστιάζουν στο πάθος της για τη μουσική, και τελικά για την ίδια τη ζωή. Αυτό το πάθος ήταν που την έστρεψε στο τραγούδι, όταν η σύφιλη επηρέασε την επιδεξιότητα των χεριών της και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το πιάνο. "Το σημαντικό είναι να μην το βάζεις κάτω", δηλώνει σε μία μαγική, συγκινητική σύγκλιση θεάτρου και ζωής η Φλόρενς/Βρανά, μια αληθινή μαχήτρια που αφού κέρδισε πίσω τη ζωή της επέστρεψε στη σκηνή, ως stand up comedian και εδώ ως ηθοποιός. Αυτή η αίσθηση δεν είναι το μοναδικό προτέρημα της παράστασης. Το δόσιμο των ηθοποιών (παίζουν ακόμη οι Γιώργος Γιαννίμπας, Χρύσα Κλούβα, Άννα Πασπάτη και Έφη Σταυροπούλου), η παρουσία της μουσικής, τα ωραία σκηνικά (Μαίρη Τσαγκάρη) και κοστούμια (Παναγιώτα Κοκκορού) λειτουργούν υπέρ της, ενώ δεν τη ζημιώνουν αποφασιστικά κάποιες ατέλειες, όπως η υψηλή ένταση των μικροφώνων και των φωνών ή μερικά ζητήματα ρυθμού.
Περισσότερες πληροφορίες
Glorious: Η πιο φάλτσα σοπράνο που πέρασε απ' τη γη
Η ιστορία της διάσημης φάλτσας σοπράνο Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, που αναδείχθηκε σε μουσικό φαινόμενο τη δεκαετία του ’40 με τη βοήθεια του μάνατζερ και συντρόφου της, Στ. Κλερ Μπέιφιλντ.
