Ο Γιωργής Τσουρής διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα: την ικανότητα να ακτινογραφεί την κοινωνία με τέτοια ακρίβεια που σε κάνει να γελάς πριν συνειδητοποιήσεις ότι αυτό το γέλιο κόλλησε στον λαιμό σου. Με το "Τζόνι μπλε", μια μαύρη κωμωδία μυστηρίου που εμπνέεται από το πολυβραβευμένο "Small Engine Repair" του John Pollono, αλλά είναι ριζωμένη στη σύγχρονη Ελλάδα, αποδεικνύει ξανά πως ξέρει να οδηγεί τον θεατή στην κορύφωση όχι με σοκ, αλλά με σταδιακή ένταση.
Μας βάζει σε έναν ασφυκτικό μικρόκοσμο, όπου κάθε παύση, κάθε βλέμμα και κάθε φαινομενικά αθώα ατάκα προσθέτει κομμάτι στο παζλ της ενοχής, δημιουργώντας ένα ηθικό θρίλερ που αφορά όλη την οικογένεια – έφηβους και ενήλικες – χωρίς να γίνεται διδακτικό. Η ένταση χτίζεται αργά και μεθοδικά, μέχρι που ο θεατής αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται ήδη μέσα σε ένα ηθικό θρίλερ χωρίς εύκολη έξοδο.
Η υπόθεση ξεκινά σχεδόν ανέμελα: τρεις παιδικοί φίλοι ξανασυναντιούνται σε ένα υπόγειο στη Νέα Ιωνία, με πανάκριβο ουίσκι, αστεία, παλιά τραγούδια και την οικεία αίσθηση ότι "όλα είναι υπό έλεγχο". Οι διαφωνίες και οι παρεξηγήσεις τους μαλακώνουν, το χιούμορ ρέει ανεπιτήδευτο, όχι απλώς για ψυχαγωγία, αλλά ως αμυντικός μηχανισμός.
Η κοινωνική ματιά της παράστασης είναι αιχμηρή και πολυεπίπεδη. Το "Τζόνι μπλε" μιλά για τον σύγχρονο ανδρισμό, τη βία που κληρονομείται και αναπαράγεται, τη γονεϊκή ευθύνη, αλλά και για τη σιωπή που συχνά λειτουργεί πιο καταστροφικά από την πράξη. Αγγίζει ακόμη και ζητήματα της ψηφιακής εποχής, όπως η εκδικητική πορνογραφία, χωρίς να γίνεται διδακτικό ή φαντασμαγορικό. Ο Τσουρής καθρεφτίζει – κι αυτός ο καθρέφτης είναι ενοχλητικός ακριβώς επειδή είναι αναγνωρίσιμος.
> Διάβασε την αναλυτική κριτική του 'α' για το Τζόνι Μπλε εδώ.
Διαβάστε Επίσης
