Μπλέκοντας τη λύρα με το beat, μια αρχετυπική νουβέλα ενηλικίωσης με έναν μεταμοντέρνο ρομαντισμό, έργο και παράσταση συνθέτουν ένα ιδιότυπο σκηνικό σύμπαν έμπλεο υλικότητας, ποιητικότητας και ελληνικότητας.
«Κάψα είναι ο έρωτας, ξέφωτο βαθύ, γεμάτο συκιές, ξεγέλασμα είναι, δράκος θυελλογέννητος, κεραυνός που ξεστράτισε, και σε βρήκε κατάστηθα»: γεμάτο κομμάτια καθαρής ποίησης είναι το ερωτικό δράμα που έγραψε ο Άκης Δήμου βάσει της νουβέλας του Ιωάννη Κονδυλάκη «Πρώτη αγάπη» (1919). Ο έφηβος Γιωργής ερωτεύεται την –κατά 15 χρόνια μεγαλύτερή του– Βαγγελιώ. Η μητέρα του, προσκολλημένη παθολογικά πάνω του, αντιμάχεται το «ανάρμοστο» νεανικό πάθος. Στέλνει τον γιο της στα όρη. Η Βαγγελιώ, όμως, αρρωσταίνει κι όλα περιπλέκονται…
Έργο και παράσταση προασπίζονται μια συγκεχυμένη αλλά αισθητικά ενδιαφέρουσα άποψη για την ανάδυση μιας «άλλης» ελληνικότητας, συντεθειμένης από τη μετεγγραφή της δημώδους παράδοσης, του παγανισμού της «παλαιάς» Ορθοδοξίας (με τα προμηνύματα, τις κατάρες και τα βοτάνια), του νοσηρού ρομαντισμού που ταυτίζει τον έρωτα με το θάνατο, της παλαμικής αίσθησης για το «ελληνικό» και της καζαντζακικής για το «οντολογικό». Το σκηνικό του Ανδρέα Κασάπη, με τα μαδέρια, τα ερμάρια και το παλιό ντιβάνι είναι σαν τοπίο από το σινεμά του Αλέξη Δαμιανού και σαν έργο του Γιάννη Κουνέλλη. Από κοινού με τα κοστούμια αναφοράς της Δήμητρας Λιάκουρα, προασπίζονται την προσπάθεια της ομάδας Bijoux de Kant.
Εκεί που χωλαίνει, όμως, η παράσταση είναι στη διδασκαλία του νεο-νατουραλιστικού κώδικα που εναγκαλίζεται ο σκηνοθέτης. Μια νωχελική βραδύτητα διέπει την κίνηση και το λόγο. Οι διάλογοι εκφέρονται σαν ανενεργά κηρύγματα – έμπλεοι χασμάτων. Επαφίεται, λοιπόν, στον ηθοποιό να βρει έναν ερμηνευτικό δρόμο. Υπάρχει, λοιπόν, εδώ, μια ισχυρή περσόνα, η Τάνια Τσανακλίδου (η ηγεμονική μάνα), ένα απόκοσμο πλάσμα, η Λένα Δροσάκη (η ερωτοχτυπημένη μεγαλοκοπέλα), ο εφηβικός Νικόλας Αγγελής σε ένα ρόλο που δεν του πολυταιριάζει (ο κρυφο-ομοφυλόφυλος ερημίτης) και, πάνω απ’ όλα, ο Γιάννης Παπαδόπουλος (Γιωργής): η σκηνική του αθωότητα καθηλώνει. Παίζει με όλο του το είναι το αγόρι-λάφυρο στα χέρια όλων των άλλων που αποζητά το ένα μόνο τούτο (και αδύνατο): να ζήσει ελεύθερα.
ΤΕΧΝΗΣ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» Φρυνίχου 14, Πλάκα, 2103222464. Διάρκεια: 85΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα
Μια «συμφωνία» για την αδύνατη αγάπη, το κείμενο του Άκη Δήμου, αποτελεί παραλλαγή της εμβληματικής νουβέλας του I. Κονδυλάκη «Πρώτη αγάπη».
