Ελίνα Γιουνανλή©
Ο Γιάννης Καλαβριανός, ένας δημιουργός που ξέρει να ξεκλειδώνει τις αναμνήσεις και να τις μετατρέπει σε τέχνη, γιορτάζει φέτος μια σημαντική επέτειο. Συμπληρώνοντας 20 χρόνια διαδρομής με την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris, συνεχίζει να μας παίρνει από το χέρι και να μας ταξιδεύει σε διαφορετικές εποχές, αναζητώντας πάντα την αλήθεια της ανθρώπινης ψυχής μέσα από έργα όπως "Η Πύλη της Κόλασης", "Γιοι και Κόρες", "Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας". Σύντομα, στις 15 Απριλίου ανεβάζει το νέο του έργο, "Η Χρονιά Χωρίς Καλοκαίρι", ένα έργο με το οποίο έρχεται να μας θυμίσει πως, ακόμα και στις πιο "παγωμένες" περιόδους της ζωής μας, η τέχνη είναι αυτή που φέρνει την άνοιξη.
Διαβάστε όσα μοιράστηκε ο Γιάννης Καλαβριανός μαζί μας
Η "Χρονιά Χωρίς Καλοκαίρι" είναι ένα σέξι θρίλερ. Μια κατάδυση σε μία από τις πιο σκοτεινές και ταυτόχρονα δημιουργικές στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας. Η ιδέα γεννήθηκε από τους πίνακες του William Turner στην Tate Britain του Λονδίνου, που παρουσιάζουν έναν κόσμο που σκοτείνιασε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η αφετηρία βρίσκεται στο 1815, όταν το ηφαίστειο Ταμπόρα στην Ινδονησία εξερράγη, σε μία από τις πιο ισχυρές και θανατηφόρες ηφαιστειακές εκρήξεις που έχουν καταγραφεί ποτέ, 52.000 φορές πιο ισχυρή από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Οι νεκροί υπολογίζονται σε 70.000. Τόνοι τέφρας έφτασαν στη στρατόσφαιρα, γεγονός που επηρέασε το κλίμα στον μισό πλανήτη. Η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα, οι σοδειές καταστράφηκαν και ακολούθησαν λιμοί, αύξηση των τιμών, λεηλασίες, εξεγέρσεις και μετακινήσεις πληθυσμών. Οι επιπτώσεις ήταν τρομακτικές και παρόμοιες σε παγκόσμια κλίμακα.
Θα λέγαμε πως ήταν η πρώτη κοινή παγκόσμια εμπειρία. Το 1816 ήταν το πιο κρύο έτος όλων των εποχών. Ο σκοτεινός ουρανός δεν άφησε ανεπηρέαστη την τέχνη και, πιθανόν, την Ιστορία. Τα πορφυρά ηλιοβασιλέματα του Turner, οι ζοφεροί ουρανοί του Caspar David Friedrich και το κίνημα του ρομαντισμού επηρεάστηκαν από το γεγονός. Σύγχρονες μελέτες επιχειρούν να συνδέσουν την κλιματική εκείνη αλλαγή με τα επαναστατικά κινήματα του αιώνα, περιλαμβανομένης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, εξαιτίας της τεράστιας αύξησης των τιμών των σιτηρών και της ακραίας φτώχειας που ακολούθησε.
Μέσα σε αυτή την πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα, μια ομάδα νεαρών Άγγλων διανοουμένων, αδιάφορων για την ηθική της εποχής και τις επιταγές της τάξης τους, καταφεύγει σε μια βίλα στις όχθες της λίμνης της Γενεύης. Ο Λόρδος Μπάιρον, ο γιατρός του Τζον Πολιντόρι, ο Πέρσι Σέλλεϋ, η μελλοντική σύζυγός του Μαίρη και η αδερφή της Κλαιρ, απομονωμένοι λόγω των καιρικών συνθηκών, περνούν τις ημέρες και τις νύχτες τους σε ένα κλειστό και ερωτικά φορτισμένο περιβάλλον, συζητώντας και διαβάζοντας ιστορίες τρόμου, μέχρι τη στιγμή που ο Μπάιρον προτείνει να γράψουν τις δικές τους.
Διαβάστε Επίσης
Η σπίθα που θα γεννούσε δύο από τα πιο επιδραστικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον "Φρανκενστάιν" και τον "Βρικόλακα", είχε ανάψει. Το Φουαγιέ του Ολύμπια μεταμορφώνεται σε ένα σκοτεινό σαλόνι εποχής, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει. Δεν ήθελα να δημιουργήσω απόσταση, αλλά εγγύτητα. Δεν υπάρχει σκηνή, δεν υπάρχουν θεατρικοί φωτισμοί. Οι θεατές δεν παρακολουθούν απλώς την παράσταση, αλλά γίνονται μέρος της: βρίσκονται δίπλα στους πέντε νέους ηθοποιούς, σχεδόν εισβάλλοντας στον προσωπικό τους χώρο.
Ένας αόρατος αφηγητής, ένας πιανίστας και ζωγραφικά και γλυπτικά έργα εμπνευσμένα από τους ήρωες και φτιαγμένα 200 χρόνια μετά, συμβάλλουν στη δημιουργία μιας διαφορετικής σκηνικής εμπειρίας, όπου τα όρια του παρελθόντος και του παρόντος εξαφανίζονται. Ο Μπάιρον και η Μαίρη Σέλλεϋ μας λένε την ιστορία τους, δίπλα σε σύγχρονα πορτραίτα τους.
Η "Χρονιά Χωρίς Καλοκαίρι" είναι, τελικά, μια παράσταση για τη δύναμη της δημιουργίας μέσα στην κρίση. Για το πώς, μέσα από το σκοτάδι, κυριολεκτικό και μεταφορικό, μπορεί να γεννηθεί κάτι που θα αντέξει στον χρόνο. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο τρόμος δεν βρίσκεται στα φανταστικά τέρατα, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, τις εμμονές και τις βαθύτερες ανάγκες μας. Δεν επιδιώκουμε απλώς να αφηγηθούμε μια ιστορία, αλλά να την κάνουμε να βιωθεί, σχεδόν σωματικά, από τον θεατή. Να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου ο θεατής δεν καθοδηγείται, αλλά καλείται να αισθανθεί. Στην πραγματικότητα, να δημιουργήσουμε ένα σέξι θρίλερ.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
