Δομνίκη Μητροπούλου©
Το "Τέλος του παιχνιδιού (Endgame)" του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, συζητήθηκε έντονα από τους θεατρόφιλους. Μετά από μια θριαμβευτική πορεία στο θέατρο Ιλίσια, όπου η εύρεση εισιτηρίου ήταν μια δύσκολη αποστολή, και έναν εξίσου επιτυχημένο κύκλο στη Θεσσαλονίκη, το μπεκετικό αριστούργημα επιστρέφει εκεί που ξεκίνησαν όλα.
Από τις 2 Μαΐου, το Θέατρο Ιλίσια ανοίγει ξανά τις πόρτες του για τον τελευταίο, οριστικό κύκλο παραστάσεων. Ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Χρυσοστόμου, σε ένα από τα πιο εμβληματικά ντουέτα του παγκόσμιου δραματολογίου, μας προσκαλούν πίσω στο καταφύγιό τους, εκεί όπου ο κόσμος μοιάζει να έχει τελειώσει, αλλά η ανάγκη για επικοινωνία παραμένει ζωντανή. Μαζί τους στη σκηνή εμφανίζονται ο Δημήτρης Ντάσκας (Ναγκ) και η Φραγκίσκη Μουστάκη (Νελ).
Η σκηνοθετική ματιά του Μάκη Παπαδημητρίου δεν εστιάζει μόνο στο παράλογο, αλλά στον βαθιά ανθρώπινο πυρήνα των ηρώων. Σε ένα σκηνικό που κόβει την ανάσα, τέσσερις άνθρωποι προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, σιωπές και ένα χιούμορ αιχμηρό — συχνά σκοτεινό, αλλά απαραίτητο για να αντέξει κανείς το βάρος της ύπαρξης.
"Ο Beckett δεν γελάει για να ξεχάσει — γελάει για να αντέξει", σημειώνει ο σκηνοθέτης, δίνοντας το στίγμα μιας παράστασης όπου το κωμικό και το ποιητικό στοιχείο συνυπάρχουν με μοναδική ακρίβεια.
Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει και, όπως ήταν αναμενόμενο, τα εισιτήρια για τις πρώτες μέρες είναι ήδη λιγοστά. Είναι η τελευταία ευκαιρία να δείτε από κοντά αυτή την καλλιτεχνική σύμπραξη που συντονίζει με χειρουργική ακρίβεια τη μουσική, τη χορογραφία και τους φωτισμούς, δημιουργώντας έναν κόσμο που, όσο ασφυκτικός κι αν δείχνει, παραμένει συγκλονιστικά οικείος.
Διαβάστε κριτική για την παράσταση.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τέλος του παιχνιδιού
Το αριστουργηματικό έργο μας μεταφέρει σε ένα καταφύγιο, μετά το τέλος του κόσμου. Σε αυτό το ερειπωμένο τοπίο, τέσσερις χαρακτήρες προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, βλέμματα, σιωπές, σε μια αναζήτηση των μεγάλων υπαρξιακών ερωτημάτων. Στην παράσταση το κωμικό στοιχείο κυριαρχεί. Σημειώνει ο σκηνοθέτης σχετικά: «Και ναι, υπάρχει και χιούμορ. Πολλές φορές σκοτεινό, άλλες φορές υπόγειο, πάντα αιχμηρό. Ο Μπέκετ δεν γελάει για να ξεχάσει — γελάει για να αντέξει. Κι εμείς προσπαθούμε να τιμήσουμε αυτό το χιούμορ όπως του αξίζει: με ειλικρίνεια και μέτρο, χωρίς να προδώσουμε τη σιωπή του».
