Πριν και μετά το Πάσχα οι θεατρικές πρεμιέρες πέφτουν βροχή, ακολουθώντας σταθερά την τάση των τελευταίων ετών που θέλουν τη χειμερινή σεζόν 2025-26 να τραβάει μέχρι και τις αρχές Ιουνίου. Κάπως έτσι χαρτογραφήσαμε και παρουσιάζουμε όλα όσα θα δούμε στη θεατρική Αθήνα τους ανοιξιάτικους μήνες: τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο 2026.
Υποκριτικά στοιχήματα
Τον Απρίλιο δύο μεγάλοι ηθοποιοί ανεβαίνουν στη σκηνή σε ρόλους-πρόκληση. Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης σκηνοθετεί την Κάτια Δανδουλάκη στον "Αρχιμάστορα Σόλνες" του Χένρικ Ίψεν στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Ο Θόδωρος Γράμψας θα ερμηνεύσει τον ομώνυμο ρόλο κι εκείνη το ρόλο της συζύγου του στο διεισδυτικό δράμα που ανεβαίνει με αφορμή την συμπλήρωση 120 χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα. Παίζουν επίσης οι Δημήτρης Δεγαΐτης, Ισιδώρα Δωροπούλου κ.ά. (από 16/4). Από 30 Απριλίου ο Δημήτρης Καταλειφός θα ενσαρκώσει τον θρυλικό ηθοποιό Τζον Μπάριμορ -από το γνωστό καλλιτεχνικό τζάκι- στη σκηνή του θεάτρου Άνεσις, μαζί με τον Δημήτρη Τσιγκριμάνη στο ρόλο του υποβολέα. Ο Φοίβος Σαμαρτζής μεταφράζει και σκηνοθετεί το θεατρικό πορτρέτο "Barrymore: η άνοδος και η πτώση ενός ειδώλου" του William Luce.
'Άνοιξη στο Εθνικό Θέατρο
Πάντοτε μας τραβούν το ενδιαφέρον νέες αναγνώσεις πάνω σε κλασικά έργα. Η σκηνοθέτρια Μαρία Πανουργιά καταθέτει τη δική της εκδοχή πάνω στο "Κουκλόσπιτο" του Χένρικ Ίψεν στην παράσταση "Κουκλίτσα" του Εθνικού Θεάτρου. Εδώ η Νόρα μεταμορφώνεται σε δαιμονική φιγούρα που ενσαρκώνει το σύμβολο της απόλυτης ελευθερίας, με τους Στέλλα Βογιατζάκη, Μπάμπη Γαλιατσάτο, Ελεάνα Γεωργούλη, Φιντέλ Ταλαμπούκα, Αινεία Τσαμάτη κ.ά. (από 16/4). Παράλληλα, η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού ολοκληρώνει τα "Σκίτσα" της στο Δίπυλον με το έκτο κατά σειρά έργο που εστιάζει αυτή τη φορά στη γλώσσα της αμφισβήτησης με τίτλο "ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)", σε σύλληψη του μουσικού Φώτη Σιώτα (από 3/4). Για λίγο ακόμη συνεχίζεται το "Σκίτσο 5 | Τι θα κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της αποκάλυψης" του Μιχάλη Πητίδη (έως 29/3).
Πειραγμένοι κλασικοί
Η Σοφία Αντωνίου μετά τον "Οιδίποδα Τύραννο" μάς καλεί να αναμετρηθούμε με τα προσωπικά, συλλογικά και ιστορικά φαντάσματα του παρελθόντος στην παράσταση "'Άμλετ (machine)", η οποία ενώνει τον "'Άμλετ" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ με τη "Μηχανή 'Άμλετ" του Χάινερ Μίλερ. Πρωταγωνιστεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα ηθοποιών της νεότερης γενιάς στο θέατρο Πορεία: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνης, Γιάννης Κόραβος, Λωξάνδρα Λούκας, Aurora Marion, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Γιώργης Παρταλίδης (από 19/4). Η νέα σκηνοθέτρια Ειρήνη Λαμπρινοπούλου μεταγράφει μαζί με την ηθοποιό Δανάη-Αρσενία Φιλίδου το έργο του 'Άντον Τσέχοφ για τη "Μόσχα" που όλοι αναζητούμε. Η παράσταση "Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)" φωτίζει με ευαισθησία αλλά και καυστικό χιούμορ τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας (από 20/4, ΠΛΥΦΑ).
Στη νέα του παράσταση που κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Κιβωτός, ο Γιώργος Κουτλής μιλά για την ανάγκη αντίστασης απέναντι στον κυνισμό και την απάθεια της εποχής μας με όχημα την "Αντιγόνη" του Ζαν Ανούιγ. Μαζί με είκοσι νέους ηθοποιούς δημιουργεί ένα ζωντανό πεδίο σύγκρουσης ιδεών, γενεών και αξιών, προκαλώντας τον θεατή να πάρει θέση (από 2/5).
Στο εύθραυστο και βαθιά ανθρώπινο σύμπαν της Βιρτζίνια Γουλφ βουτά ο 'Ένκε Φεζολλάρι ανεβάζοντας στη σκηνή το πιο λυρικό και εσωτερικό της έργο, τα "Κύματα". Ο ίδιος σκηνοθετεί, υπογράφει την απόδοση και τη διασκευή μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου και συμπρωταγωνιστεί με τους Αθηνά Καραγιώτη, Αναστασία Τζελέπη, Απόστολος Μαλεμπιτζής κ.ά. (από 16/4). Στο παράλογο σύμπαν του Ευγένιου Ιονέσκο βουτάει από την άλλη μια νέα ομάδα ηθοποιών προσεγγίζοντας την "Φαλακρή τραγουδίστρια" μέσα από μια ονειρική και σωματική σκηνική γραφή, σε σκηνοθεσία της Δέσποινας Ρεμεδιάκη (από 28/3).
Μάιος στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Η συναρπαστική θεατρικά άνοιξη της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση συνεχίζεται τον Μάιο με την επιστροφή του Τιάγκο Ροντρίγκες, μετά τον "Χορό των εραστών". Αυτή τη φορά ο Πορτογάλος διεθνής σκηνοθέτης χτυπά απευθείας στο συναίσθημα μ’ ένα γράμμα αγάπης για την οικογένεια εν έτει 2077 στην "Απόσταση" (7-10/5) και τον συγκινητικό μονόλογο "By heart" (11-12/5) όπου δέκα εθελοντές θεατές μοιράζονται μαζί του τη σκηνή, δέκα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση στη Στέγη. Από 16 έως 19 Μαΐου, στο πλαίσιο της βαθιά προσωπικής έκθεσης της Τίλντα Σουίντον με τίτλο "Ongoing" στο Onassis Ready, η πολυσχιδής καλλιτέχνις μάς προσκαλεί στην αυτοβιογραφική περφόρμανς "A Biographical Wardrobe". Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τα τέλη Απριλίου συνεχίζονται η ηλεκτρισμένη παράσταση - εμπειρία του Γιάννη Αγγελάκα "Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα" και το "Μια αχόρταγη σκιά" του διακεκριμένου Αργεντίνου σκηνοθέτη και συγγραφέα Μαριάνο Πενσότι με τους Γιάννη Νιάρρο και Κώστα Νικούλι.
Πώς κλείνει η σεζόν 2025-26 στο Μέγαρο Μουσικής & στο Ολύμπια;
Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αναμένουμε δύο ακόμη μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους, στο πλαίσιο του κύκλου National Theatre Live: "'Ήταν όλοι τους παιδιά μου" του 'Άρθουρ Μίλερ, σε σκηνοθεσία του κορυφαίου σκηνοθέτη Ίβο Βαν Χόβε (28/4, 8 μ.μ.) και "'Ένας ήρωας – Το καμάρι της Δύσης" του Τζον Μίλινγκτον Σινγκ, σε σκηνοθεσία της διακεκριμένης Ιρλανδής σκηνοθέτριας Κατρίνας Μακ Λάφλιν (28/5, 8 μ.μ.). Στην Αίθουσα "Νίκος Σκαλκώτας", η Αμαλία Μουτούση ερμηνεύει την "Ραψωδία Ω / Ιλιάδος Ηχώ". Μια σκηνική σύνθεση υψηλών υποκριτικών απαιτήσεων πάνω στην τελευταία ραψωδία της "Ιλιάδας", σε πρωτότυπη μουσική Δημήτρη Καμαρωτού (27-28/4).
Η σεζόν κλείνει αντίστοιχα στο Ολύμπια - Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας" με τη νέα θεατρική παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού "Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι" που χαρακτηρίζει το έντονο εικαστικό στοιχείο. Με φόντο ένα αλλόκοτο καλοκαίρι του 1816, μια ομάδα νέων ηθοποιών, με αφηγητή τον Γιώργο Γλάστρα, μεταμορφώνει τον χώρο του Φουαγιέ σε αστικό σαλόνι της λίμνης της Γενεύης, όπου μέσα από το σκοτάδι γεννιούνται τρομακτικές ιστορίες που στιγμάτισαν την ανθρώπινη διανόηση (από 15/4).
Από το Παλλάς και το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μέχρι τη Λυρική και το θέατρο 'Άττις - Νέος Χώρος
Αυτή την εβδομάδα κάνει πρεμιέρα η "Astoria", η επόμενη μεγάλη παραγωγή του θεάτρου Παλλάς. 'Ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου που υπογράφει σκηνοθετικά ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, σε κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά, με έναν πολυμελή θίασο αγαπημένων ηθοποιών: 'Έβελυν Ασουάντ / Θεοδοσία Σαββάκη (σε διπλή διανομή), Χρήστος Στέργιογλου, Μπέσσυ Μάλφα, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μιχάλης Αλικάκος, Γιάννης Τσουμαράκης, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Δημήτρης Μαχαίρας κ.ά. (από 19/3).
Ανάμεσα στα μεγάλα μουσικοθεατρικά εγχειρήματα που περιμένουμε βρίσκει τη θέση του αντίστοιχα και το "Τζένη Τζένη" των Κώστα Πρετεντέρη - Ασημάκη Γιαλαμά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ο Νίκος Καραθάνος σκηνοθετεί την παράσταση-γιορτή για την Ελλάδα που χάσαμε, σε διασκευή Γιάννη Αποσκίτη, με έναν εντυπωσιακό θίασο: Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Χρήστος Λούλης, Χάρις Αλεξίου, 'Άγγελος Παπαδημητρίου, Ζέτα Μακρυπούλια, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιωάννα Μαυρέα, Νίκος Καραθάνος κ.ά. (από 23/4).
Στη Σκηνή Ω και το Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, από την άλλη, παρουσιάζεται ένα μωσαϊκό σύγχρονων ελληνικών δημιουργιών. Ο χορογράφος Σπύρος Κουβαράς και η ελληνογαλλική ομάδα σύγχρονου χορού Synthesis 748 Dance Co. ζωντανεύουν τον "Κήπο των επίγειων απολαύσεων". Το "Μαύρο κουτί" του Γιώργου Ηλιόπουλου, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, με τους Στέφανο Κυριακίδη, Μαρία Κανελλοπούλου, Σταύρο Καραγιάννη, Κατερίνα Λυπηρίδου, 'Έλενα Σταύρου (από 25/4) και έργα όπως η "Λεονάρντα" του Γιώργου Καλογερόπουλου με τον ίδιο και τους Βάσω Μανδύλη, Μαρία Μιχαηλίδου, Εύη Τσακλάνου κ.ά. (από 17/4) και ο "Παρείσακτος" του Κωνσταντίνου Αβράμη με τους Γιώργο Γκιόκα, Μαρίνα Καλογήρου, Ναταλία Λουιζάκη, Ελένη Νιωτάκη (εμπνευσμένος από το δοκίμιο του Jean-Luc Nancy, από 7/5), ανοίγουν διάλογο με την Ιστορία, το σώμα και την κοινωνία. Συνεχίζεται έως τις 5 Απριλίου στη Σκηνή Ω το "Αμάρτημα της μητρός μου" του Γεωργίου Βιζυηνού με την υπογραφή του Δήμου Αβδελιώδη και τους Θεμιστοκλή Καρποδίνη και Μαίρη Βιδάλη.
Στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ο αλλόκοτος, ποιητικός κόσμος του Φραντς Κάφκα συναντά το ελαφρό μουσικό θέατρο και την αισθητική του βαριετέ στη νέα παραγωγή "Γιοζεφίνε η αοιδός ή Ο λαός των ποντικιών", σε μουσική του διακεκριμένου συνθέτη Χαράλαμπου Γωγιού και σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου. Παίζουν οι Έβελυν Ασουάντ, Ελπινίκη Μαραπίδη, Ρόζυ Μονάκη, Σταύρος Παπαδόπουλος (από 27/3). Για τον Μάιο, ο Στρούμπος ετοιμάζει με την ομάδα Σημείο Μηδέν στο θέατρο 'Άττις - Νέος Χώρος την "Ιφιγένεια η εν Αυλίδι" του Ευριπίδη, ενώ συμμετέχει και στη δημιουργική ομάδα της παράστασης "Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα". Πρόκειται για μια σκηνική σύνθεση βασισμένη στις επιστολές της ριζοσπαστικής φωνής της Ουλρίκε Μάινχοφ κατά την περίοδο της φυλάκισής της (1972-1976), οι οποίες μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Συνδημιουργοί είναι η ηθοποιός Ναταλία Γεωργοσοπούλου και η βιολίστρια Φανή Βοβώνη (Φούρνος, από 27/4).
Από τον Καζαντζάκη στον Ρίτσο
Στο θέατρο Σταθμός, ο Μάνος Καρατζογιάννης σκηνοθετεί το εμβληματικό μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται". Το έργο για τον άνθρωπο, μια ιστορία αγάπης και μίσους, θάρρους και εγκαρτέρησης, ερμηνεύουν οι: Ηλέκτρα Γεννατά, Μάνος Καρατζογιάννης, Πάνος Κούλης, 'Έλενα Μαυρίδου, Κώστας Φαλελάκης κ.ά. (από 28/3). Στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Λυσάνδρα Αναστασοπούλου ερμηνεύει την "Περσεφόνη" του Γιάννη Ρίτσου όπου ο αρχαίος μύθος γίνεται σύγχρονο υπαρξιακό κάλεσμα (από 1/5).
Διαβάστε Επίσης
Με βρετανική καταγωγή
Ο Βασίλης Μπισμπίκης σκηνοθετεί και συμπρωταγωνιστεί με τη Λένα Κιτσοπούλου στον "Σωσμένο" του 'Έντουαρντ Μποντ, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου βρετανικού πολιτικού θεάτρου. Παίζουν οι Στέλιος Τυριακίδης, Αλέξανδρος Κουκιάς, Αναστασία Δέλτα, Γιάννης Κατσιμίχας, Λευτέρης Αγουρίδας, Ελένη Γεωργακοπούλου. (Cartel, από 19/3). Για καυτά κοινωνικά ζητήματα μιλούν επίσης το θρίλερ - φαινόμενο "Bacon" της Sophie Swithinbank που σκηνοθετεί η 'Έμιλυ Λουίζου με τους Γιώργο Μπένο και Αλέξανδρο Πιεχόβιακ (Άνεσις, από 17/4), η επίκαιρη "Συναίνεση" της Νίνα Ρέιν, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, με τους Αλέξανδρο Μαυρόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Βαλέρια Δημητριάδου, Ερρίκο Μηλιάρη, Καλλιόπη Παναγιωτίδου κ.ά. (Σύγχρονο Θέατρο, από 17/4) και το "Κουρέλι" του Ντένις Κέλι με την υπογραφή του Συμεών Κωστάκογλου (Χ΄πωρος Θέατρο, από 8/4).
Από το σινεμά στη σκηνή
Με κινηματογραφικό αέρα έρχεται το "Μεγάλο φαγοπότι", βασισμένο στην αμφιλεγόμενη ταινία "La Grande Bouffe" του Μάρκο Φερέρι, στο θέατρο Συγγρού 33. Ο ανερχόμενος Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος σκηνοθετεί το έργο για την απόλαυση ως αυτοσκοπό με τους Χάρη Χαραλάμπους - Καζέπη, Θανάση Δήμου, Δημοσθένη Παπαδόπουλο, Εύη Σαουλίδου κ.ά.
Θέατρο στην εκκλησία
Στον ιδιαίτερο χώρο της Γερμανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Αλέξανδρος Διαμαντής παρουσιάζει τον Μάιο το έργο "Κάφκα – ο άγγελος της ιστορίας". Η παράσταση - φόρος τιμής στον Φραντς Κάφκα επανασυστήνει στο κοινό τον κορυφαίο Ευρωπαίο συγγραφέα του 20ού αιώνα, με δραματουργικό όχημα την αλληλογραφία του Κάφκα με την αδελφή του Οττίλιε, η οποία δολοφονήθηκε στο Ολοκαύτωμα.
Κωμωδίες για να διαλέξεις
Για τρεις ξεχωριστές παραστάσεις ο Στέλιος Κρητικός μαζί με τους γιους του, Μιχαήλ 'Άγγελο και 'Άρη, επιστρέφουν στην Αθήνα και το θέατρο Άλσος με τις "Οικογενειακές ιστορίες… των Κρητικών" (22 & 29/3, 5/4). Τον Απρίλιο θα απολαύσουμε στο θέατρο Θησείον την εκρηκτική κωμωδία του Τζορτζ Φάρκιουαρ "Οι στρατηγικές του έρωτα". Ο Τάσος Πυργιέρης σκηνοθετεί το κωμικό παιχνίδι παρεξηγήσεων με τους Τζίνη Παπαδοπούλου, Ιάσονα Παπαματθαίου, Τζωρτζίνα Λιώση, Θωμά Βούλγαρη κ.ά. (από 17/4). Λίγες μέρες μετά κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Auditorium η νέα κωμωδία της Ζέτης Φίτσιου με τίτλο "Οι από κάτω" με τους Ερρίκο Λίτση, Κώστα Καζάκα, 'Άνδρη Θεοδότου, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου (από 23/4).
Ταξίδι στον κόσμο του θεάτρου
Η Εταιρεία Θεάτρου Θέρος της Ηλέκτρας Ελληνικιώτη ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Θησείον για να μας πει "Τέλος το θέατρο", αντλώντας έμπνευση από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο "Η Τέχνη της κωμωδίας", σε κείμενο δικό της και της Γεωργίας Κανελλοπούλου. Παίζουν οι Μάνος Βαβαδάκης, Νοεμή Βασιλειάδου, Μαρία Γεωργιάδου, Βίκυ Κυριακουλάκου, Μαρία Μαμούρη (από 19/4). Η ομάδα Dulcinea παρουσιάζει τον "Θάνατο ενός ηθοποιού", σε σκηνοθεσία της Άννας-Μαρίας Ιακώβου. Ένα έργο για την ενοχή του καλλιτέχνη που συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχοφ "Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου" (ΠΛΥΦΑ, από 16/4).
Αμερικάνοι συγγραφείς
Τις "Παραλλαγές πάπιας" του βραβευμένου με Πούλιτζερ Ντέιβιντ Μάμετ υπογράφει ερμηνευτικά και σκηνοθετικά το δίδυμο Κοραής Δαμάτης - Περικλής Μοσχολιδάκης στο θέατρο Μεταξουργείο. Μια γλυκόπικρη κωμωδία για τη φιλία, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις, με χιούμορ, υπόγειες εντάσεις και απρόσμενο φινάλε (από 24/4). Για πρώτη φορά θα δούμε στην ελληνική σκηνή τους "Δακτυλογράφους" του βραβευμένου Μάρεϊ Σίσγκαλ, γνωστού για τα "Luv" και "Tootsie". Ένα κοινωνικό έργο για την ανθρώπινη εμπειρία σε σκηνοθεσία της Νάγιας Μητσάκου με τους Γιάννη Λιόκαρη και Σμαράγδα Κάκκινου (ΠΛΥΦΑ, από 4/4). Ο Χρίστος Λύγκας σκηνοθετεί το "Καταφύγιο" της Τζένιφερ Χέιλι που μιλά για το μέλλον των ανθρώπινων σχέσεων στην ψηφιακή εποχή (Art 63, από 24/3 & Πρόβα, από 7/4).
Θέατρο για δύο
Τρία ντουέτα έρχονται στις σκηνές της Αθήνας. Από 3 Απριλίου θα δούμε τη "Διόρθωση" του Τόμας Μπέρνχαρντ στο θέατρο Ροές. Ο Τάσος Πετρίτσης μεταφέρει στη σκηνή το μεταπολεμικό μυθιστόρημα με τους Στέφανο Βλάχο και Ερμή Μαλκότση. Στις 20 του μήνα κάνει πρεμιέρα το σπουδαίο έργο του Ισπανού Γκιλιέμ Κλούα "Το χελιδόνι", που γράφτηκε με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο "Pulse" nightclub στο Ορλάντο το 2016. Ερμηνεύουν από κοινού η Μαρία Τσιμά και ο Κυριάκος Μαρκάτος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη, στο θέατρο Ελέρ (από 20/4). Από 20 Μαΐου ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα "η κωμωδία για δύο φωνές" του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, "Village wooing". Στην παράσταση (που παρουσιάζεται με τον τίτλο "Σ’ αγαπώ") ερμηνεύουν οι Γιώργης Κοντοπόδης και Βασιλική Σούτη, σε διασκευή Άγγελου Ανδρεόπουλου και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου (Θέατρο Καλλιρρόης, από 20/5).
Ελληνικό έργο
Μια σειρά σύγχρονων ελληνικών έργων βρίσκουν επίσης το δρόμο τους για τη σκηνή. Η "κωμικοτραγωδία" του Βασίλη Κατσικονούρη "Η ζωή στα χέρια της", σε σκηνοθεσία Σωτήρη Καραμεσίνη, με τους Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστα Καζανά, Εύα Κοτανίδη και Χριστόδουλο Στυλιανού κάνει πρεμιέρα στο Bios (από 7/5). Στην Κάμιρο η Σοφιάννα Θεοφάνους παρουσιάζει το νέο της έργο "Blunted - Δήμητρες και Περσεφόνες". Η Mαρία Ξανθοπουλίδου σκηνοθετεί το έργο για τη διαχρονική σχέση μητέρας και κόρης, με τις Ευγενία Αποστόλου και Ηλέκτρα Μπαρούτα (από 17/4).
Η νέα ηθοποιός και σκηνοθέτρια Νοεμή Βασιλειάδου και η Εταιρεία Θεάτρου Τροχιές από τη Θεσσαλονίκη ανεβάζουν για λίγες παραστάσεις το έργο "Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα", μια σκηνική έρευνα πάνω στη γέννηση και τη διάλυση ενός συλλογικού εγχειρήματος, στον νέο χώρο Φρένο στο Βοτανικό (από 18/3). H νεοσύστατη ομάδα Ταράτσα, επίσης από την συμπρωτεύουσα, φέρνει στο θέατρο Δρόμος το θεατρικό της Σοφίας Αλεβιζάτου "Δόξα(sin)", σε σκηνοθεσία της ίδιας και του Μάριου Δρόσου (από 25/4).
Στο θέατρο Φούρνος οι Θύμιος Διαμάντης και Κώστας Κουτρούλης υπογράφουν τον μονόλογο "Μόλις κοιμηθεί το κύμα", όπου πέντε γυναίκες αφηγούνται την ιστορία της Κυρα-Φροσύνης και δεκαεπτά δολοφονημένων γυναικών στη λίμνη των Ιωαννίνων, σε ερμηνεία της Πέπης Γιαννιώτη (από 16/4). Στη Σκηνή "Brecht" - 2510 ξεκινά την 1η Απριλίου το "Με ακούς;" της Μαρίας Μπουρλή για έναν έρωτα που μετατρέπεται σε θύελλα, την κακοποίηση και τον μηχανισμό της υποταγής. Στον Τεχνοχώρο Εργοτάξιον θα δούμε ακόμη ένα αιχμηρό έργο του Θανάση Τριαρίδη από την Akatsuki Theatre Company. Ο λόγος για το "Δολοφόνοι, εσείς είστε το νέο 'Άουσβιτς", μια σκοτεινή αλληγορία για τη βία, την ευθύνη και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης που αναμετριέται με τη μνήμη του Ολοκαυτώματος (από 21/3).
Στο θέατρο Καλλιρρόης ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος σκηνοθετεί τη "Λούπα" της Εύης Κολιαδήμα με τους Γιώργη Κοντοπόδη, Μιχάλη Μαραγκό, Μαρία Παπαπάνου και Εύη Μιχάλη (από 26/4). Στο θέατρο Αλκμήνη παίζεται για δύο βραδιές η "Δημοκρατία με το μάτι του Λυγκέα", η σουρεαλιστική σάτιρα της Κωνσταντίνας Γιαμπουράνη από την καλλιτεχνική ομάδα Μεταμόρφωση (29/3, 5/4). Στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός ανεβαίνει το έργο - ταξίδι στη φύση της γυναίκας "'Όνομα μητρός Λίλιθ", που είδαμε πρώτη φορά στο Off-Off Athens 14 του θεάτρου Επί Κολωνώ, από τη νέα συγγραφέα Μαριάντζελα Κατσιαβριά (από 21/4). Τέλος, στο Studio Κυψέλης ο θίασος Θεατρίνων Θεατές παρουσιάζει την παράσταση "Του έρωτα και της στάχτης" του Γιώργου Λιβανού. Μια σκηνική σύνθεση για τον έρωτα και τις σύγχρονες σχέσεις με στοιχεία θεάτρου βοντβίλ που εμπνέεται από μεγάλα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
'Έχουν κάνει ήδη πρεμιέρα
-"Ο μισάνθρωπος" του Μολιέρου από το Θεσσαλικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη στο Φιλίπ
-"Μικρές ταπεινώσεις" των Νεφέλης Φασούλη και Πάνου Παπαδόπουλου στο Baumstrasse - Δρόμος με Δέντρα
-"Με δύναμη από την Κηφισιά" των Δημήτρη Κεχαΐδη, Ελένης Χαβιαρά από τη Θέμιδα Μαρσέλλου στο Βρετάνια
-"Ο γλάρος" του 'Άντον Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη στο ΦΙΑΤ
-"Πανδοχείον η Φιλόξενη Ερημία" του Επαμεινώνδα Χ. Γονατά από τους bijoux de kant στο χώρο τους HOOD art space
-"violet 76 - is that horror?" της Χριστίνας Σκουτέλα στο Ίλιον Plus
-"Το σημειωματάριο" του Ζαν Κλοντ Καριέρ από τον Αντώνη Αντωνίου στη Θεατρική Σκηνή
-"Γιου γιαϊ γιάκο" της Μαρίσσας Φαρμάκη στο Rabbithole
-"Επικίνδυνος οίκτος" του Στέφαν Τσβάιχ από την Κερασία Σαμαρά στο θέατρο Χώρος
-"Nora: The Hell’s House" των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη στο Bios
-"Κολυμπώντας στον αέρα" της Σάρλοτ Τζόουνς από τη Λίλλυ Μελεμέ στο θέατρο 104
-"Aneantir" του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis στις Ροές
-"Νεκροταφείο αυτοκινήτων" του Φερνάντο Αραμπάλ από τον Οδυσσέα Ζήκα στο Φρένο
-"Ισμήνη" της Καρόλ Φρεσέτ, σε σκηνοθεσία Μανόλη Σειραγάκη στο Arroyo
-"Ο μεγάλος δικτάτωρ" του Ανδρέα Ζαφείρη στη Σκηνή "Brecht" - 2510
-"Ο θεός της σφαγής" της Γιασμίνα Ρεζά, σε σκηνοθεσία Ζωρζίνας Τζουμάκα - Χριστίνας Χριστοφή στο Studio Μαυρομιχάλη
-"Η τέχνη του να μην" των Χρήστου Καπενή και Κατερίνας Αναστασίου στον χώρο Steehos Space
-"Οι εραστές της Βιορν" της Μαργκερίτ Ντιράς σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσόγκα στο θέατρο Πρόβα
-"Andy" των Γιάννη Διδασκάλου, Φελίς Τόπη
-"Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο" της Μάρτα Μπουτσάκα, σε σκηνοθεσία Αποστόλη Ψαρρού, στον Μικρό Κεραμεικό
-"Στάση // Ποτάμι" της Σοφίας Γουργουλιάνη, σε σκηνοθεσία Σοφέλπης Στάικου στο Ίσον
-"Η φώκια" του Μάνου Θηραίου, σε σκηνοθεσία δική του και του Βλάση Πασιούδη στο Άβατον
-"Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του…" του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, σε συν-σκηνοθεσία με την Λόρνα Κούτση, στη Θυμέλη
''Ολες οι θεατρικές παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α"
Περισσότερες πληροφορίες
Λεονάρντα
Η αληθινή συγκλονιστική ιστορία της δολοφόνου κατά συρροή Λεονάρντα Τσιαντσούλι, γνωστή ως «σαπουνοποιός του Κορέτζιο», η οποία θυσίασε τρεις γυναίκες με την πεποίθηση ότι προστατεύει το γιο της, ο οποίος ετοιμαζόταν να ακολουθήσει τον Βασιλικό Στρατό της Ιταλίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Λεονάρντα, χτυπημένη από την μοίρα και τους ανθρώπους, κατέφυγε στον αποκρυφισμό για να τον «σώσει». Η παράσταση μεταφέρει την ιστορία με τη μορφή της αφηγηματικής ποίησης.
Σωσμένος
Το έργο που συγκλόνισε το βρετανικό κοινό με τη σκληρότητα της γλώσσας και την ωμή απεικόνιση της βίας, εκτυλίσσεται σε μια εργατική συνοικία του Λονδίνου, όπου μια νεαρή γυναίκα μένει έγκυος εκτός γάμου και έρχεται αντιμέτωπη με την κοινωνική απόρριψη και την οικογενειακή αδιαφορία. Γράφτηκε από τον Έντουαρντ Μποντ το 1965, μία από τις πιο ριζοσπαστικές και πολιτικά συνειδητοποιημένες φωνές του μεταπολεμικού βρετανικού θεάτρου. Η ομάδα του Cartel μεταφέρει τη δράση από τα αγγλικά προάστια της δεκαετίας του ‘60 στη σύγχρονη Αθήνα. Σε μια πόλη όπου η νεανική βία, η ανάγκη για αποδοχή και η κοινωνική πίεση διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό τοπίο. Γύρω από τη νεαρή ηρωίδα κινούνται νέοι άνθρωποι χωρίς σαφή προοπτική, εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα αποξένωσης και συναισθηματικής ένδειας. Οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από σιωπή, αδυναμία επικοινωνίας και συσσωρευμένο θυμό. Ο Μποντ σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου η άσκοπη βία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση, αλλά ως δομικό στοιχείο μιας κοινωνίας που παράγει αποκλεισμό.
Μια αχόρταγη σκιά
Μια υπαρξιακή ιστορία για πατέρες, γιους και τους μύθους που μας βαραίνουν, τη μνήμη και την ταυτότητά μας, με την υπογραφή του διεθνώς διακεκριμένου Αργεντίνου σκηνοθέτη και συγγραφέα. Στον πυρήνα του έργου βρίσκονται δύο άντρες: ένας ορειβάτης που έζησε μια ακραία εμπειρία στο βουνό και ένας ηθοποιός που υποδύθηκε τη ζωή του στον κινηματογράφο. Ο καθένας αφηγείται τη δική του εκδοχή, άλλοτε συγκλίνοντας και άλλοτε αποκλίνοντας, σε μια σκηνική ανταλλαγή ανάμεσα στο πρωτότυπο και το είδωλό του. Οι εμπειρίες που μας χώρισαν, οι κοινές πορείες που μας ένωσαν, οι πόθοι και τα πάθη μας, η αλήθεια και η μυθοπλασία, με φόντο μια ιστορία που δένει τις ζωές των ανθρώπων με έναν άρρηκτο δεσμό. Με επιρροές από τον Σταντάλ, τον Μπαλζάκ και τον Τολστόι, ο Πενσότι θέλησε να γράψει ένα έργο που να θυμίζει ένα ανέφικτο μυθιστόρημα. Η ιστορία της «Αχόρταγης σκιάς»: Ο Γιώργος Σταματιάδης είναι ορειβάτης, γιος ενός διάσημου αλπινιστή που εξαφανίστηκε το 1989, στην προσπάθειά του να κατακτήσει την κορυφή της Αναπούρνα, όταν εκείνος ήταν ακόμη μικρό παιδί. Το 2021, ο ορειβάτης αποφασίζει να ολοκληρώσει την ανάβαση στην οποία έχασε τη ζωή του ο πατέρας του.
Το αμάρτημα της μητρός μου
Το αυτοβιογραφικό έργο του Γ. Βιζυηνού, το πρώτο νεοελληνικό διήγημα που προσεγγίζει με ψυχολογικούς όρους τις οικογενειακές σχέσεις, αναδεικνύεται μέσα από μία παράσταση για όλες τις ηλικίες. Ένα έργο σπάνιας ευαισθησίας και ευφυΐας για τη σημασία της αγάπης μέσα από τη συγχώρεση. Αφηγείται το πώς βίωσε την απόρριψη από τη μητέρα του ο ίδιος ο Βιζυηνός σε μικρή ηλικία μέσα στην εκκλησία, όταν για να σωθεί η 10χρονη ασθενής αδελφή του, ακούει τη μητέρα του να παρακαλεί την Παναγία να πάρει εκείνον. Ο τρόπος ερμηνείας του λόγου από τους ηθοποιούς αναδεικνύει όλη την γκάμα των αισθημάτων, των ιδεών και των εικόνων που υποβόσκουν στο κείμενο, έτσι ώστε το κοινό να μπορεί να απολαύσει κάθε στιγμή της παράστασης.
Το μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα: Όταν πατήσεις στη γη, έχεις πια μεγαλώσει
Μια ηλεκτρισμένη παράσταση - εμπειρία του κορυφαίου δημιουργού της ελληνικής ροκ σκηνής Γιάννη Αγγελάκα, βασισμένη στον «Μικρό πρίγκιπα» του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί, που αποτίει φόρο τιμής στον Παύλο Σιδηρόπουλο και στον δικό του εμβληματικό δίσκο, «Τα Μπλουζ του Πρίγκηπα». Η δική του εκδοχή πάνω στο βιβλίο του Εξιπερί που τον στοιχειώνει από την εφηβεία του -όταν πρωτοανακάλυψε το έργο- συναντά ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα από λόγια, μουσικές και τραγούδια που διαπερνούν τη ψυχή και το σώμα, τους επί γης πολέμους και τα διαπλανητικά ταξίδια. Ένα σκηνικό μπλουζ σε σύλληψη, μουσική σύνθεση και καλλιτεχνική επιμέλεια του Γιάννη Αγγελάκα, συναφηγητές και μουσικούς, με τη σκηνοθετική ματιά του βραβευμένου δημιουργού των «Μαγνητικών πεδίων» Γιώργου Γούση. Η ελεύθερη διασκευή και οι πρωτότυποι στίχοι των Αγγελάκα και Θεοδώρας Καπράλου και η δραματουργική επεξεργασία των Γούση και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου συντονίζονται με την ενορχήστρωση των Αγγελάκα και Coti K, συνυφαίνουν ένα σύμπαν φτιαγμένο από λόγια και σκέψεις γεμάτα φως σε μια παράσταση - κατάφαση στη ζωή, την αγάπη, τη φιλία.
Τα σπίτια αλλάζουν θέση τη νύχτα
Μια παράσταση για τις ομάδες που διαλύθηκαν, κυρίως όμως για τους ανθρώπους που επιμένουν να ονειρεύονται και να ζουν συλλογικά, βασισμένη σε πραγματικές ιστορίες, ερευνητικό υλικό, πολιτική φιλοσοφία και προσωπικές σκέψεις, που διερευνά το κοινό νήμα που συνδέει τη διάλυση της αγαπημένης μας μπάντας, τη διάσπαση των πιο σπουδαίων πολιτικών κινημάτων, αλλά και την αποτυχία της απογευματινής συνέλευσης της πολυκατοικίας. Μια ομάδα ανθρώπων αναμετριέται επί σκηνής με τη διάλυση της. Καλούμενη να μιλήσει για το εγχείρημά της λίγα χρόνια μετά τη λήξη του, επιχειρεί έναν ιδιότυπο απολογισμό: από την πρώτη ιδέα μέχρι την πρώτη πράξη, από τις πρώτες νίκες στα πρώτα σημάδια ρήξης, από τις ιδεολογικές διαφορές μέχρι την απόφαση που τους ανάγκασε να «διαλέξουν πλευρά».
Του έρωτα και της στάχτης
Μια σκηνική σύνθεση για τον έρωτα και τις σύγχρονες σχέσεις με στοιχεία θεάτρου βοντβίλ που εμπνέεται από μεγάλα έργα του παγκόσμιου θεάτρου όπως «Ευρυδίκη», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Leonardo's ring», «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», «Σαλώμη», «Δον Ζουάν», «Ματωμένος γάμος», «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο», «Ταρτούφος» κ.ά. Με αφορμή την καθημερινή τριβή στις σχέσεις ενός ζευγαριού, μιας ηθοποιού και ενός δικηγόρου, ξεκινά μια συζήτηση για τον έρωτα και τη διάρκεια του, την πίστη και το πώς καταλήγουν σήμερα οι σχέσεις.
Astoria
Μια μουσικοθεατρική υπερπαραγωγή με έναν πολυμελή θίασο αγαπημένων ηθοποιών, που μας ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, με φόντο ένα ελληνικό καφενείο στην Αστόρια. Μια παράσταση που επιστρέφει σε μια εποχή ποτοαπαγόρευσης, οικονομικής αστάθειας και πολιτικής έντασης, για να φωτίσει με αλήθεια και συγκίνηση τις ζωές, τα όνειρα και τις αντιφάσεις της ελληνικής μεταναστευτικής κοινότητας που προσπαθεί να ριζώσει σε έναν ξένο τόπο, όπου η γλώσσα, το τραγούδι και η μνήμη είναι τα μόνα πράγματα που τους έχουν απομείνει, οι Έλληνες μετανάστες στήνουν το δικό τους άτυπο καταφύγιο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Τασούλα, μια νεαρή γυναίκα που φτάνει μόνη στη Νέα Υόρκη αναζητώντας μια ευκαιρία να σταθεί στα πόδια της. Ανάμεσα σε ουρανοξύστες και υπόγειες συμφωνίες, θα βρει στήριγμα στο ελληνικό καφενείο – έναν τόπο συνεύρεσης και εξομολόγησης, όπου οι προσωπικές ιστορίες πλέκονται με το συλλογικό βίωμα της ξενιτιάς.
Οικογενειακές ιστορίες… των κρητικών
Μια επί σκηνής συνάντηση του Στέλιου Κρητικού με τους δύο γιούς του, με απρόβλεπτες καταστάσεις, αδελφικές κόντρες εκτός ελέγχου και «κατά λάθος» εξομολογήσεις, που συνδυάζει stand-up και αυτοσχεδιασμό.
Tο καταφύγιο
Το βραβευμένο έργο που παίζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα είναι ένα εφιαλτικό ταξίδι στο μέλλον της επιθυμίας και της ηθικής, που αποκαλύπτει τι συμβαίνει όταν η τεχνολογία ξεπερνά τη φαντασία. Σε μια εποχή όπου ο φυσικός κόσμος έχει καταρρεύσει και η ανθρωπότητα καταφεύγει μαζικά στο «Nether» —μια εξελιγμένη μορφή του διαδικτύου που προσφέρει πλήρη αισθητηριακή εμπειρία— τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψευδαίσθησης θολώνουν οριστικά. Εκεί, ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει τη δική του πραγματικότητα, να επιλέξει ένα νέο σώμα και να ζήσει μια ζωή χωρίς συνέπειες. Όμως, στην πιο σκοτεινή γωνιά αυτού του ψηφιακού παραδείσου, υπάρχει το Καταφύγιο, ένας ειδυλλιακός βικτωριανός κήπος όπου οι χρήστες πληρώνουν για να διαπράξουν τις πιο αποτρόπαιες πράξεις, ικανοποιώντας ένστικτα που στον πραγματικό κόσμο θα τους οδηγούσαν στην απομόνωση. Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια καταιγιστική ανάκριση. Ένας αποφασισμένος ντετέκτιβ έρχεται αντιμέτωπος με τον δημιουργό αυτού του εικονικού κόσμου και έναν τακτικό «επισκέπτη» του.
Δολοφόνοι, εσείς είστε το νέο Άουσβιτς
Μια σκοτεινή αλληγορία για τη βία, την ευθύνη και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης που αναμετριέται με τη μνήμη του Ολοκαυτώματος.
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
Εβδομήντα χρόνια μετά τη διάκριση του Καζαντζάκη με το Βραβείο Ειρήνης, το βαθιά ανθρώπινο έργο, που έγινε κινηματογραφική ταινία με τη Μελίνα Μερκούρη, τηλεοπτική σειρά ακόμα και όπερα στο εξωτερικό, αφηγείται μια ιστορία αγάπης, μίσους, θάρρους και εγκαρτέρησης. Σ’ ένα χωριό προετοιμάζεται το έθιμο της αναπαράστασης των Παθών του Χριστού κάθε επτά χρόνια. Ο παπα-Γρηγόρης με τους προεστούς επιλέγουν τα πρόσωπα που θα λάβουν μέρος. Τον Χριστό θα υποδυθεί ο Μανολιός, ένας απλός βοσκός, ο οποίος μετά την επιλογή του θα αρχίσει να αλλάζει προσπαθώντας να φτάσει στην απόλυτη ψυχική και σωματική αγνότητα. Όταν το απόγευμα καταφτάνουν πρόσφυγες από ένα άλλο χωριό, καθώς διώκονται από τους Τούρκους, οι χωριανοί θα διχαστούν, αφού ο παπα-Γρηγόρης και αρκετοί άλλοι ισχυρίζονται ότι φέρνουν μαζί τους τη χολέρα. Οι μόνοι που θα τους βοηθήσουν είναι ο Μιχελής, η Κατερίνα, ο Γιαννακός, ο Κωνσταντής κι ο Μανολιός, ο οποίος θα τους υπερασπιστεί μιλώντας για την αξία της αγάπης και τη φιλευσπλαχνία.
Με ακούς;
Ένας έρωτας που μετατρέπεται σε θύελλα αποκαλύπτει τον σκοτεινό κόσμο της συναισθηματικής κακοποίησης και απομόνωσης. Όσο εκείνη βυθίζεται στην ανασφάλεια, εκείνος ανυψώνεται μέσα από την επιβολή. Μέσα από καθηλωτικούς διαλόγους και έντονη κινησιολογία, η παράσταση αναδεικνύει τον μηχανισμό της υποταγής. Τελικά, θα μπορέσει το θύμα να σπάσει τα δεσμά και να βγει στο φως;
Η δημοκρατία με το μάτι του Λυγκέα
Μια αναπάντεχα σουρεαλιστική σάτιρα για τα κακώς κείμενα της εποχής μας και την έλλειψη δικαιοσύνης που οδηγεί τα πρόσωπα του έργου σε τραγελαφικές καταστάσεις. Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Λυγκέας φημιζόταν για τη μεγάλη του οξυδέρκεια. Μυημένος στα Ελευσίνια Μυστήρια, ανήκε στο επίλεκτο πλήρωμα της Αργούς, στο οποίο συμμετείχαν ημίθεοι και ήρωες. Η παράσταση τοποθετείται σε ένα μοναστήρι στον εξωπλανήτη Νέα Γη: Οι ήρωες, ένας γέροντας-μάγος, ένας κεραυνοχτυπημένος, μία «θεία» και η ανιψιά της Χαρά, μία μυστηριώδης καλόγρια και ο αόρατος Λυγκέας υπερασπίζονται το δικαίωμα στη χαρά της ζωής και στην ελευθερία που μας κλέβουν κάθε μέρα.
Η φαλακρή τραγουδίστρια
Το εμβληματικό έργο του θεάτρου του παραλόγου προσεγγίζεται από μια νέα ομάδα ηθοποιών ως ένα παράξενο όνειρο όπου οι άνθρωποι μιλάνε ασταμάτητα, αλλά δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν πραγματικά. Στα προάστια του Λονδίνου το ζευγάρι των Μάρτιν επισκέπτεται το σπίτι των Σμιθ για μια φαινομενικά τυπική και ευγενική επίσκεψη, η οποία μετατρέπεται σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι ταυτοτήτων. Η υπηρέτρια του σπιτιού στήνει μια παράξενη φάρσα υιοθετώντας μια άλλη περσονα, ένα πρόσωπο με κύρος και αξιώματα στη βρετανική κοινωνία, οδηγώντας τους καλεσμένους – και μαζι τους το κοινο- σε μια ασταθή περιοχή όπου τα όρια ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια διαλύονται.
Γιοζεφίνε η αοιδός ή Ο λαός των ποντικιών
Ο αλλόκοτος, ποιητικός κόσμος από το ομώνυμο τελευταίο διήγημα του Φραντς Κάφκα, πλημμυρισμένος από την εύθραυστη αγωνία του συγγραφέα για την ανθρώπινη κατάσταση, συναντά το ελαφρό μουσικό θέατρο και την αισθητική του βαριετέ μέσα από μια νέα, φιλόδοξη παραγωγή της ΕΛΣ. Στο έργο του Κάφκα δεν υπάρχει νεότητα, ούτε καν μια σύντομη παιδική ηλικία, αφού τα πάντα καθορίζονται από τον αγώνα της επιβίωσης και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο να είναι παιδιά. Σε αυτόν τον κόσμο εκείνο το είδος της χαράς που πηγάζει από τη μουσική δεν εμφανίζεται ποτέ, το τραγούδι έχει πάψει να υπάρχει και το σφύριγμα είναι πλέον η μόνη μορφή έκφρασης.
Οι δακτυλογράφοι
Για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή ανεβαίνει το έργο του βραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα, γνωστού για τα «Luv» και «Tootsie». Μέσα από τη συναδελφική σχέση δύο δακτυλογράφων της δεκαετίας του ’60, περνά ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία. Όταν ο Πολ Κάνιγχαμ εμφανίζεται την πρώτη του μέρα στη νέα του δουλειά, σε μια εταιρεία ταχυδρομικών παραγγελιών, ξεκαθαρίζει στη συνάδελφό του Σίλβια Πέιτον ότι η παρουσία του εκεί θα είναι προσωρινή. Ο Πολ σπουδάζει νομικά τα βράδια και, έχοντας έναν ήδη καταξιωμένο θείο δικηγόρο, το μέλλον του φαίνεται πολλά υποσχόμενο. Η Σίλβια, προϊσταμένη του τμήματος, τον υποδέχεται εγκάρδια. Κι εκείνη έχει τα δικά της όνειρα — κυρίως συναισθηματικής φύσης. Ανάμεσα στους δύο συναδέλφους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, καθώς η «προσωρινή» παραμονή του Πολ στο γραφείο διαρκώς παρατείνεται. Όταν, πια γερασμένοι, λένε το τελευταίο τους «καληνύχτα» στον αόρατο εργοδότη τους, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ολόκληρου κύκλου ζωής γεμάτου ματαιωμένες επιθυμίες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Με τρόπο τραγελαφικό βλέπουμε τις επιθυμίες και τα όνειρά τους να στραγγαλίζονται από τον ίδιο τους τον φόβο. Έναν φόβο που γίνεται αλυσίδα, τους καθηλώνει, τους περιορίζει και τους υποτάσσει.
Διόρθωση
Το μεταπολεμικό μυθιστόρημα του Αυστριακού συγγραφέα παραθέτει τον πυρετώδη στοχασμό του για ένα σπάνιο μυαλό παγιδευμένο στην ίδια του τη σκέψη, σε μια κοινωνία που παραπαίει. Το έργο μεταφέρεται στη σκηνή με δραματουργικό άξονα τη δυαδική σχέση μεταξύ του ανώνυμου αφηγητή και του παιδικού του φίλου Ρόιτχαμερ, ο οποίος κυριεύεται από την ιδέα να οικοδομήσει μέσα στην άγρια φύση έναν κατοικήσιμο κώνο, προορισμένο για την αδελφή του. Το εξωφρενικό αυτό δώρο δεν θα οδηγήσει σε τίποτα, καθώς ο θάνατός της θα επέλθει μόλις λίγο καιρό μετά, από μια αδιευκρίνιστη αρρώστια. Συντετριμμένος, ο Ρόιτχαμερ αυτοκτονεί. Σήμερα, τα αμέτρητα χειρόγραφα που άφησε πίσω του περιμένουν στον ίδιο χώρο, ζητώντας να αποκτήσουν φωνή. Το ξεδιάλεγμα των χειρογράφων ξεκινά, ο αυτόχειρας Ρόιτχαμερ αναδύεται πρώτα σαν απόηχος, έπειτα ως μορφή και τέλος ως ολότητα. Φέρνει μαζί του το παρελθόν, τις κοινές μνήμες, πικρές και χαρούμενες, μα κυρίως την ιστορία της προσωπικής του αυτοκαταστροφής, που ξαναγράφεται από την αρχή.
Κουρέλι
Το πρώτο έργο του πολυβραβευμένου Βρετανού συγγραφέα του «Girls & Boys» είναι ένα σύγχρονο, αιχμηρό αντι-παραμύθι με μαύρο χιούμορ, για την παιδική φαντασία, την οικογενειακή απουσία και την επιβίωση. Δύο αδέλφια, αφηγούνται ιστορίες από την παιδική τους ηλικία. Η απώλεια της μητέρας τους σε μικρή ηλικία, η ανατροφή από έναν πατέρα βυθισμένο στον αλκοολισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό, η οικονομική κατάρρευση και η έκθεσή τους σε ακραίους κινδύνους συγκροτούν το τοπίο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν. Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται η ανακάλυψη ενός νεογέννητου μωρού και η επίμονη προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή. Γύρω από αυτό το γεγονός οργανώνεται ένας κόσμος επινόησης και επανάληψης, όπου οι αναμνήσεις των δύο παιδιών διαπλέκονται με φαντασιώσεις και ιστορίες που λειτουργούν ως καταφύγιο. Το χιούμορ συνυπάρχει με τη βία και η αθωότητα με την απειλή. Η ανάγκη να ειπωθούν οι ιστορίες τους, δημιουργεί την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Σκίτσο 6 | ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)
Οκτώ ηθοποιοί ερμηνεύουν, τραγουδώντας και παίζοντας ζωντανά μουσική σ’ ένα «αορατόριο» για την αμφισβήτηση του εαυτού, στο έκτο κατά σειρά «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Οκτώ φωνές που αναπαριστούν σκέψεις, διαφωνούν, μαλώνουν και αποπροσανατολίζουν το πλάσμα στο οποίο κατοικούν. Όλοι εναντίον όλων αμφισβητούν τα πάντα με μοναδικό σημείο ταύτισης το «τι δεν αμφισβητούν». Ένα έργο συνειρμικό, μελοποιημένο για οκτώ φωνές, πιάνο, σαξόφωνο και hi-hat. Ένας ιδιότυπος στρεβλός κανόνας, για να αφηγηθούμε και να αμφισβητήσουμε μέσα από τον ποιητικό λόγο, τα θέσφατα, την κοινή λογική, αλλά κυρίως τον εαυτό.
Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι
Με φόντο το πιο κρύο καλοκαίρι των τελευταίων 250 ετών, μια παρέα νεαρών Άγγλων αριστοκρατών, ανάμεσά τους ο Λόρδος Μπάιρον, ο γιατρός του, Τζον Πολιντόρι, ο Πέρσι Σέλεϊ, η μελλοντική γυναίκα του Μαίρη και η αδερφή της Κλαιρ, όλοι έντονες προσωπικότητες και εκτός των κοινωνικών κανόνων και επιταγών της εποχής, περνά τις διακοπές της στη λίμνη της Γενεύης, εκεί όπου γεννήθηκαν οι πιο τρομακτικές ιστορίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το ηφαίστειο Ταμπόρα, στην Ινδονησία, εκρήγνυται το 1815 προκαλώντας τεράστια οικολογική και κλιματική κρίση. Ο ουρανός παραμένει σκοτεινός, από την τέφρα που εκτοξεύτηκε, για σχεδόν τρία χρόνια, οι θύελλες και οι χιονοπτώσεις κυριαρχούν και η θερμοκρασία πέφτει προκαλώντας καταστροφές σε καλλιέργειες και τεράστια επισιτιστική κρίση. Το 1816 ήταν το πιο κρύο έτος των τελευταίων 250 ετών και έμεινε στην ιστορία ως «Η χρονιά χωρίς καλοκαίρι». Αυτό το αλλόκοτο καλοκαίρι η παρέα σύντομα καταλαβαίνει πως τα σχέδιά τους για καλοκαιρινές βαρκάδες δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν. Κλεισμένοι στη Βίλα Ντιοντάτι, περνούν το χρόνο τους με αφηγήσεις και αναγνώσεις ιστοριών τρόμου. Σύντομα, ο Μπάιρον προτείνει να γράψουν τις δικές τους τρομακτικές ιστορίες. Η Μαίρη Σέλεϊ γράφει τον «Φρανκενστάιν» και ο Πολιντόρι τον «Βρικόλακα», τον πρόγονο του «Δράκουλα» και της ρομαντικής λογοτεχνίας τρόμου. Σιγά σιγά και ενώ αρχίζουν να γεννιούνται παιχνίδια σχέσεων, εξουσίας και επικίνδυνα ερωτικά δίπολα, τα όσα τρομακτικά γράφουν γίνονται μέρος της καθημερινότητας τους.
Το μεγάλο φαγοπότι
Μία από τις πιο τολμηρές και αμφιλεγόμενες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, το «La Grande Bouffe» του Μάρκο Φερέρι, μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από μια ελεύθερη, σύγχρονη θεατρική διασκευή. Μια κοινωνική σάτιρα που επιχειρεί να ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση γύρω από τη λαιμαργία, την υπερκατανάλωση, τον μηδενισμό και τη βουβή κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού· ζητήματα που σήμερα επιστρέφουν με νέα, επιτακτική ένταση. Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με έναν και μόνο σκοπό:να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Μέσα από ένα ξέφρενο γλέντι που δοκιμάζει τα όρια του σώματος, της ηθικής και της επιθυμίας, οι ήρωες οδηγούνται ολοένα πιο κοντά στην αυτοκαταστροφή — ή στη λύτρωση. Ένα συμπόσιο που ξεκινά ως παιχνίδι, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη, σκοτεινή πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση.
Τα κύματα
Το πιο λυρικό και βαθιά ανθρώπινο έργο της Βιρτζίνια Γουλφ ακολουθεί μια παρέα έξι παιδιών από τα νεανικά τους χρόνια μέχρι το θάνατο. Φιλία, αγάπη, μίσος, νιότη, σπαραγμός καθώς και η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης διαπερνούν την ιστορία των ηρώων, βουτώντας στις σχέσεις, τις αδυναμίες, τα τραύματα και τις καθοριστικές στιγμές της ζωής τους.
Όνομα μητρός Λίλιθ
Μια παράσταση - ταξίδι στη γυναικεία φύση και τα πάθη της εμπνευσμένη από τις τέσσερις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Συγκεκριμένα σε μια παραλλαγή του Πίνδαρου σύμφωνα με την οποία υπάρχει και μια τέταρτη αδερφή-μοίρα, η Τύχη. Οι τέσσερις μοίρες δουλεύουν ασταμάτητα καθορίζοντας τις ζωές και τους θανάτους. Αγέρωχες και κυνικές συνεχίζουν να κινούν και να κόβουν το νήμα τους ό,τι κι αν συμβεί. Η Πανδώρα, η Ευρυδίκη, η Κασσάνδρα και η Μέδουσα παρουσιάζονται ως τραγικές φιγούρες που δε μπόρεσαν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Το έργο ακροβατεί ανάμεσα στον ποιητικό ρεαλισμό, τον νατουραλισμό και τον φορμαλισμό του σωματικού θεάτρου. Μια κραυγή για τη βία που κυριαρχεί στη δική μας πραγματικότητα. Ένας αναστοχασμός για τις δικές μας ευθύνες και την παθητικότητα απέναντι σε όσα συμβαίνουν.
O θάνατος ενός ηθοποιού
Αντλώντας από το διήγημα του Άντον Τσέχοφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου», η ομάδα μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, μιλώντας για την κοινωνική απαξίωση και την ενοχή του καλλιτέχνη. Τι συμβαίνει όταν ο δημόσιος υπάλληλος Ιβάν Ντμίτριτς Τσερβιακόφ φτερνίζεται κατά τη διάρκεια μιας παράστασης πάνω στον υψηλόβαθμο κρατικό υπάλληλο Μπριζάλοφ; Γιατί ο ηθοποιός που αναζητά τον τάφο του ηθοποιού Μούσκιν μοιάζει τόσο με έναν δημόσιο υπάλληλο; Και ποιο «σουξέ» παίζει σε κάθε γάμο ο Πιοτρ Ρουμπλιόφ — ο «πιανίστας» του Τσέχοφ; Ο ηθοποιός δεν πεθαίνει αντικειμενικά. Πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται ολοκληρωτικά από την έγκριση του Άλλου. Ενσωματώνονται επίσης θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Τσέχοφ «Ο πιανίστας» και «Στο νεκροταφείο».
Κουκλίτσα
Η Νόρα μεταμορφώνεται σε δαιμονική φιγούρα που ενσαρκώνει το σύμβολο της απόλυτης ελευθερίας σε αυτή τη νέα προσέγγιση του ιψενικού «Κουκλόσπιτου», που φωτίζει τη θέση της γυναίκας μέσα από μια σύγχρονη, αιχμηρή ματιά. Χριστούγεννα. Μέσα από παράθυρα και μισάνοιχτες πόρτες, αποκαλύπτεται το εσωτερικό ενός σπιτιού. Ο ρεαλισμός διαρρηγνύεται, φανερώνοντας ή αποκρύπτοντας – πάντοτε με χιούμορ καυστικό – σκοτεινές πτυχές, αμήχανες παύσεις, σκληρές πράξεις και λόγια που τολμούν τα πρόσωπα να αρθρώσουν. Στην καρδιά της σκοτεινής και ύπουλα βίαιης αυτής δημιουργίας, ανάμεσα στο ζευγάρι που έχει μια άνιση σεξουαλική σχέση και ζει σε κλίμα οικονομικής ανασφάλειας, κρύβεται ένα μυστικό. Η αποκάλυψή του και η σύγκρουση που ακολουθεί, φέρνει στην επιφάνεια βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα χωρίς απαντήσεις. Ο σύζυγος υπολογίζει συνεχώς αριθμούς, μετράει χρήματα και ζυγίζει τη Νόρα καθημερινά, ελέγχοντας το βάρος της. Η Νόρα τρώει ασταμάτητα και η συναισθηματική της πείνα εξελίσσεται σε κάτι δαιμονικό. Η Νόρα δεν διαλύεται για να ανασυνθέσει μόνο τον εαυτό της, αλλά και για να κατακτήσει το δικαίωμα να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο.
Άμλετ (machine)
Ο «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ συναντά τη «Μηχανή Άμλετ» του Χάινερ Μίλερ σε μια παράσταση - ανοιχτή αναμέτρηση με τα φαντάσματά μας - τα προσωπικά, τα συλλογικά, τα ιστορικά. Η Σοφία Αντωνίου, συνεχίζοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στα κλασικά έργα και τη σύγχρονη δραματουργία, αναμετριέται με τον Άμλετ ως μια αναγκαία διαπραγμάτευση του παρελθόντος με το παρόν σε έναν κόσμο που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Ο Άμλετ επιστρέφει ως το δικό μας φάντασμα και ζητά να μην τον ξεχάσουμε. Σκηνοθετεί την παράσταση της ίδιας του της ζωής. Μαζί του, μια ομάδα ηθοποιών αφηγείται ξανά και ξανά την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Το χελιδόνι
Με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση της 12ης Ιουνίου 2016 στο gay bar «Pulse» στο Ορλάντο, ο βραβευμένος Καταλανός συγγραφέας υπογράφει ένα έργο-ύμνος στην αγάπη και τη ζωή. Το σύγχρονο κοινωνικό δράμα μιλά για τη βία απέναντι στη διαφορετικότητα και για το κόστος που αφήνει αυτή η βία πίσω της. Δεν λειτουργεί ως χρονικό ενός γεγονότος, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη διερεύνηση του τραύματος που αφήνει πίσω του. Ο Κλούα μετατρέπει την πληγή σε ένα πυκνό, εσωτερικό δράμα για τη μνήμη, την απώλεια και τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση και την αποδοχή του άλλου. Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, σε ένα μάθημα φωνητικής που ξεκινά ως μια τυπική συνάντηση. Πολύ γρήγορα όμως οι δύο χαρακτήρες, η Αμέλια κι ο Ραμόν, καταλαβαίνουμε πως συνδέονται με έναν τρόπο βαθύτερο και πιο οδυνηρό απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Ο διάλογός τους εξελίσσεται σε μια σταδιακή σύγκρουση, όπου ο πόνος, η άρνηση και η ενοχή έρχονται στην επιφάνεια.
Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων
Η νέα δημιουργία της ελληνογαλλικής ομάδας σύγχρονου χορού «Synthesis 748 Dance Co.», που αντλεί από τον ομώνυμο εμβληματικό πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Ιερώνυμου Μπος, διερευνά τις έννοιες της τέρψης, της επιθυμίας και της εγγύτητας, προτάσσοντας την ιδέα ότι οι απολαύσεις δεν αποτελούν εκτροπή ή αμαρτία, αλλά μια φυσική πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Επί σκηνής ένας αναδυόμενος τόπος αποκαλύπτεται, στον οποίο οι αισθήσεις περιπλανώνται μεταξύ ιερού και βέβηλου, φύσης και τεχνολογίας, φαντασίας και πραγματικότητας. Μέσα από τη μνήμη, το αρχέτυπο και το ασυνείδητο, ένα συναισθηματικό “τοπίο σωμάτων” μας τυλίγει στο “δέρμα” του μ’ έναν χορό επιβίωσης. Εκεί οι ερμηνευτές δεν είναι απλώς οντότητες, αλλά “κινητικοί κήποι” που μοιάζουν να προσδοκούν μια αργοπορημένη αναγέννηση.
Τρεις αδερφές (θα έρθουν καλύτερες μέρες)
Σύγχρονη μεταγραφή του κλασικού έργου του Άντον Τσέχοφ «Τρεις αδερφές» για τη «Μόσχα» που όλοι αναζητούμε, που φωτίζει με ευαισθησία αλλά και καυστικό χιούμορ τις ρωγμές της ελληνικής οικογένειας. Με αφορμή ένα κληρονομικό ζήτημα, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την απώλεια και τον αποχωρισμό του πρώτου σπιτιού. Τι σημαίνει οικογένεια; Πώς διαχειριζόμαστε τα ανεκπλήρωτα όνειρα; Και ποια είναι η «Μόσχα» που συνεχίζουμε να αναζητούμε σήμερα; Η Όλγα, η Μαρία και η Ειρήνη επιστρέφουν στην Κεφαλονιά, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η απόφαση να πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι — έναν χώρο γεμάτο μνήμη, παιδικά ίχνη και οικογενειακές χίμαιρες — τις φέρνει ξανά μαζί, έπειτα από οκτώ χρόνια που η καθεμία έχει ακολουθήσει μία διαφορετική πορεία ζωής στην Αθήνα. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι που λειτουργεί σαν ζωντανό αρχείο: οι παλιές συγκρούσεις αναβιώνουν, οι συζητήσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ επιστρέφουν, οι προσωπικές επιλογές τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση. Οι ισορροπίες τους δοκιμάζονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν, καθώς κάθε μία καλείται να επαναπροσδιορίσει τι άφησε πίσω και τι διεκδικεί ακόμη.
Τέλος το θέατρο
Μια πολυφωνική σύνθεση, που περιηγείται στον κόσμο του θεάτρου, αντλώντας έμπνευση από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο «Η Τέχνη της κωμωδίας». Μια πολιτικός συναντά έναν θίασο σε ένα θέατρο, ξανά και ξανά, χωρίς κανένα -συμβολικό ή κυριολεκτικό- αίτημα. Τι διαθέτει, άλλωστε, σήμερα ένας άνθρωπος του θεάτρου που να μην του το έχει ήδη πάρει η πολιτική εξουσία; Χωρίς σχέδιο και συγκεκριμένη φόρμα, χρησιμοποιεί κάθε θεατρικό μέσο για να δοκιμάσει τις αντοχές ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την καλλιτεχνική πράξη. Πρόζα και ρίμα, πραγματικές αφηγήσεις και θεατρικές σκηνές, μουσικά κομμάτια, αρχειακό υλικό και εμβληματικές παραστάσεις περιπλέκονται με σκοπό να φέρουν στη σκηνή το εξωφρενικότερο ψέμα.
Οι στρατηγικές του έρωτα
Ένα κωμικό παιχνίδι παρεξηγήσεων, μεταμφιέσεων και ερωτικών παιχνιδιών. Δύο φίλοι, χωρίς χρήματα αλλά με περίσσευμα φαντασίας και γοητείας, καταφθάνουν σε ένα αγγλικό χωριό, αποφασισμένοι να επιβιώσουν μέσω ενός παιχνιδιού μεταμφιέσεων, ψεύτικων ταυτοτήτων και ερωτικών στρατηγικών. Γύρω τους ξεδιπλώνεται ένας κόσμος γεμάτος παρεξηγήσεις, μυστικά ραντεβού και παράνομες επιθυμίες. Όλοι υποδύονται ρόλους, όλοι κρύβουν κάτι, όλοι διεκδικούν κάτι περισσότερο από αυτό που τους αναλογεί.
Μόλις κοιμηθεί το κύμα
Πέντε φιγούρες αφηγούνται την ιστορία της Κυρα-Φροσύνης και δεκαεπτά ακόμη δολοφονημένων γυναικών στη λίμνη των Ιωαννίνων. Τέσσερις γυναίκες, μόνο με τις φωνές τους, τραγουδούν ηπειρώτικα τραγούδια, ενώ μια ερμηνεύτρια αναλαμβάνει τον ρόλο της Ευφροσύνης, εξιστορώντας μας τη ζωή που δεν έζησε, τα όνειρα και τα βιώματά της. Ο διάλογος αυτός ξεδιπλώνει το κουβάρι της ιστορίας, φτάνοντας στο αύριο, εκεί όπου οι πέντε γυναίκες ελπίζουν να ζήσουν τη ζωή που στερήθηκαν. Στο τέλος, η ίδια η Ευφροσύνη μονολογεί για την ομορφιά της ζωής, κάνοντας μια έκκληση κατανόησης για τα λάθη που έκανε όσο ζούσε. Ακολουθώντας την ηπειρώτικη παράδοση, παρακολουθούμε έναν διάλογο μουσικής και αφήγησης, που σκοπό έχει τη θύμηση γεγονότων τα οποία μπορούν να γίνουν στο σήμερα έμπνευση και διδαχή, ενώ ταυτόχρονα φέρνουν τις νεότερες γενιές σε επαφή με την ιστορία του τόπου μας.
Αρχιμάστορας Σόλνες
Το διεισδυτικό δράμα για την ανάγκη του ανθρώπου να ξεπερνά τον εαυτό του ακόμη και με το ρίσκο της συντριβής, ανεβαίνει με αφορμή την συμπλήρωση 120 χρόνων από το θάνατο του συγγραφέα. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο επιτυχημένος αρχιμάστορας Χάρβαρντ Σόλνες, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του Αλίνα, ζει μια καλοδομημένη, πλουσιοπάροχη ζωή, η οποία όμως δεν μοιάζει καθόλου ευτυχισμένη. Έχει επιλέξει να σταματήσει να κατασκευάζει κτίρια με ψηλούς πύργους που προσπαθούν να φτάσουν τον Θεό και έχει αφοσιωθεί στο να κατασκευάζει «…σπίτια για ανθρώπους». Ανάμεσα στον φόβο και την επιθυμία, την ενοχή και την ανάγκη για υπέρβαση, ο Σόλνες, καλείται να αντιμετωπίσει το παρελθόν του και τη μαγνητική δύναμη της Χίλντα, μιας νεαρής γυναίκας που τον προκαλεί να κοιτάξει ξανά προς τον ουρανό χτίζοντας «…κάστρα στον αέρα».
Blunted - Δήμητρες και Περσεφόνες
Το νέο έργο της βραβευμένης συγγραφέως αντλεί έμπνευση από τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης και επαναπροσεγγίζει τη διαχρονική σχέση μητέρας και κόρης, επενδεδυμένο με θραύσματα ποιημάτων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Σύμφωνα με την υπόθεση, μια γυναίκα 35 ετών, που ζει μόνιμα στην Ισπανία, επιστρέφει για λίγο στην Ελλάδα και επισκέπτεται το πατρικό της σπίτι. Η συνάντησή της με τη μητέρα της φέρνει στην επιφάνεια καλά κρυμμένες αλήθειες και οδηγεί σε οδυνηρές εξομολογήσεις. Ένας νεκρός πατέρας, ένας ρατσιστής αδελφός και μια σχέση μητέρας–κόρης που καταρρέει αποκαλύπτουν τη σύγκρουση ανάμεσα στον συντηρητισμό και την ελεύθερη σκέψη, ανάμεσα στην αγωνία του «φαίνεσθαι» και τη λυτρωτική δύναμη της αλήθειας. Το «Blunted» εξερευνά τα όρια της οικογένειας, της μνήμης και των δεσμών, προτείνοντας μια νέα πραγματικότητα όπου καμία σχέση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αποδοχή και αγάπη.
Παραλλαγές πάπιας
Η γλυκόπικρη κωμωδία για τη φιλία, τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις, αντιπροσωπευτική του ύφους του βραβευμένου με Πούλιτζερ Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ –με χιούμορ, υπόγειες εντάσεις και απρόσμενο φινάλε–, παρακολουθεί δύο μοναχικούς άνδρες, καθισμένους στην όχθη μιας λίμνης. Συζητούν για τη φύση και την κοινωνία, για την επιβίωση και το άγχος της τρίτης ηλικίας, για την τεχνολογία και τον φόβο του καινούργιου. Μέσα από την απλότητα της καθημερινής συνομιλίας, ο Μάμετ φωτίζει τις πιο σύνθετες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Το έργο αποτελείται από 14 παραλλαγές όπου οι δύο πρωταγωνιστές του έργου, ο Τζορτζ και ο Εμίλ, άλλοτε συγκρούονται και άλλοτε επιζητούν απεγνωσμένα τη σύνδεση και την κατανόηση, ισορροπώντας στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο χιούμορ και σε μια υπόγεια μελαγχολία, ανάμεσα στην απλότητα αλλά και σε βαθιά υπαρξιακά ζητήματα. Οι πάπιες γίνονται αφορμή για μια συναρπαστική συζήτηση επί παντός επιστητού.
Δόξα(sin)
Ένα φαινομενικά αθώο γενέθλιο πάρτι μετατρέπεται σ’ ένα αλλόκοτο παιχνίδι ρόλων, στο έργο της νεοσύστατης ομάδας από τη Θεσσαλονίκη που βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης από την ορθόδοξη εκκλησία. Το «Δόξα(sin)» είναι ένα έργο που συνδυάζει μυθοπλασία και πραγματικά γεγονότα, σουρεαλιστικά και τελετουργικά στοιχεία, ρεαλιστική υποκριτική και έντονη σωματική έκφραση.
Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα
Βασισμένη στις επιστολές της ριζοσπαστικής φωνής της μεταπολεμικής Γερμανίας, Ουλρίκε Μάινχοφ (κατά την περίοδο της φυλάκισής της, την τετραετία 1972-76), είναι η παράσταση με αφορμή την οποία μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Μια επιδραστική προσωπικότητα η οποία μεταπήδησε από τη μαχητική δημοσιογραφία στην ένοπλη δράση με τη RAF, καταλήγοντας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Εκεί, μέσα σε καθεστώς απόλυτης αισθητηριακής απομόνωσης, η γραφή έγινε το τελευταίο οχυρό επικοινωνίας της. Στο διάστημα αυτό η Μάινχοφ μοίραζε τη ζωή της μεταξύ λευκού κελιού και απομόνωσης. Οι επιστολές της είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτικά ντοκουμέντα ή από προσωπικές εξομολογήσεις ενός ανθρώπου που ασφυκτιά στην κατάσταση του εγκλεισμού. Αποτελούν έναν χορό θανάτου μεταξύ λέξεων και συναισθημάτων, μεταξύ ελπίδας και απελπισίας, μεταξύ οργής και απόγνωσης.
Το μαύρο κουτί
Ένα «golden boy» με καριέρα στη Νέα Υόρκη επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι για τις τελευταίες στιγμές του πατέρα του, σε μια μαύρη κωμωδία που οδηγεί στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους. Η έντονη και συγχρόνως αινιγματική παρουσία των γυναικείων μορφών του έργου επιδρά καθοριστικά στη ζωή πατέρα και γιου – φέρνοντας άλλοτε ισορροπία κι άλλοτε αλλαγή. Όλοι μαζί –με χιούμορ, ευαισθησία και σαρκαστική διάθεση– θα κληθούν να έρθουν αντιμέτωποι με το φόβο τους.
Λούπα
Ο Ζαχαρίας είναι ένας άνθρωπος σχεδόν αόρατος, πνιγμένος στις προσδοκίες της κοινωνίας και της οικογένειάς του. Η καθημερινότητά του μοιάζει με μια ατελείωτη επανάληψη. Όταν επισκέπτεται ένα ψυχιατρικό ίδρυμα για επαγγελματικούς λόγους, όλα αλλάζουν. Εκεί γνωρίζει έναν τρόφιμο που φαινομενικά βρίσκεται «εκτός πραγματικότητας», αλλά σύντομα αποδεικνύεται πως βλέπει πιο καθαρά απ’ όλους. Καθώς οι συζητήσεις τους βαθαίνουν, γεννιέται ένα αμείλικτο ερώτημα: είναι πράγματι υπαρκτός ή αποτελεί την ίδια την εσωτερική φωνή του Ζαχαρία — εκείνη που χρόνια τώρα τον καλεί να επαναστατήσει; Μέσα από μια σειρά έντονων και απρόβλεπτων διαλόγων, ο Ζαχαρίας αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι των επιλογών του — ή μάλλον, των επιλογών που ποτέ δεν ήταν δικές του.
Τζένη Τζένη
Μια μουσικοθεατρική παράσταση-γιορτή για την Ελλάδα που χάσαμε, σε διασκευή Γιάννη Αποσκίτη. «Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» που μετατρέπει την κινηματογραφική μνήμη της κλασικής ταινίας της Φίνος Φιλμ σε ποιητική σκηνική εμπειρία. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
Οι από κάτω
Μια σύγχρονη, αιχμηρή κωμωδία που φωτίζει τις ρωγμές των ανθρώπων που παλεύουν να ακουστούν και να γίνουν ορατοί με καυστικό χιούμορ αλλά και ευαισθησία. Ο Ερρίκος και ο Βλάσης, δύο κατάδικοι για μια μικρή ληστεία τράπεζας, βρίσκονται εδώ και χρόνια σε καταναγκαστικά έργα καθαρισμού ενός υπονόμου. Πρόκειται να εκτίσουν την ποινή τους μόλις καθαρίσουν εντελώς τον χώρο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακριβώς από πάνω τους υπάρχει μια μεγάλη τρύπα, από την οποία πέφτουν όλα τα σκουπίδια του «επάνω» κόσμου.
