Νίκη Αδαμοπούλου©
Η ομάδα MASH (Κατερίνα Αναστασίου & Χρήστο Καπενή) καταφέρνει να συνδέσει το λογοτεχνικό σύμπαν του Κάφκα με τη σύγχρονη πραγματικότητα, δημιουργώντας μια σκηνική πρόταση που προκαλεί σκέψεις γύρω από τον τρόπο που ορίζουμε το "σημαντικό" και το "περιττό" στη ζωή μας. Η παράσταση τους με τίτλο "Η Τέχνη του να Μην" κάνει πρεμιέρα στον Steehos Space το Σάββατο, 7 Μαρτίου και είναι βασισμένη στο εμβληματικό διήγημα του Φραντς Κάφκα "Ο Καλλιτέχνης της Πείνας" –σε μετάφραση Θοδωρή Τσομίδη.
Η παράσταση δεν στέκεται μόνο στο λογοτεχνικό κείμενο, αλλά συνομιλεί με την ιστορική πραγματικότητα των "πραγματικών καλλιτεχνών της πείνας" που μεσουράνησαν στην Ευρώπη και την Αμερική από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα. Μέσα από αυτή τη σύνδεση, φωτίζονται οι λεπτές γραμμές ανάμεσα στην τέχνη, την εμπορευματοποίηση του πόνου και την πρωτόγονη ανάγκη του ανθρώπου για αναγνώριση.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας καλλιτέχνης που αρνείται τη σίτιση, μετατρέποντας την ίδια την πείνα σε έσχατη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης. Κλεισμένος σε ένα κλουβί, ο ήρωας εκτίθεται στο βλέμμα του πλήθους, το οποίο παρακολουθεί με ανάμεικτα συναισθήματα θαυμασμού και ηδονοβλεψίας τη σταδιακή εξάντληση του σώματός του.
Στην εποχή μας, που λατρεύει το θέαμα, η παράσταση προτείνει μια επιστροφή στην ουσία της θεατρικής πράξης. Ο ερμηνευτής Χρήστος Καπενής, μόνος και εκτεθειμένος, δημιουργεί έναν κόσμο όπου το "κενό" δεν είναι απουσία, αλλά ένας χώρος αλληλεπίδρασης και εσωτερικής αλήθειας. Η μουσική και ο σχεδιασμός του ήχου λειτουργούν ως "ζωντανοί" αφηγηματικοί πυλώνες, ενισχύοντας την ένταση της σκηνικής παρουσίας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η τέχνη του να μην
Η παράσταση εμπνέεται από το διήγημα του Φραντς Κάφκα «Ο καλλιτέχνης της πείνας». Μια σωματική και υπαρξιακή εξερεύνηση της ιστορίας του καλλιτέχνη που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη της νηστείας, ως έσχατη μορφή αυτοέκφρασης. Η μουσική και ο ήχος της παράστασης αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης. Οι «καλλιτέχνες της πείνας» υπήρξαν ιστορικά πρόσωπα, με δημόσιες εμφανίσεις στην Ευρώπη και την Αμερική από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η παρατεταμένη νηστεία παρουσιαζόταν ως θέαμα προς κατανάλωση. Η παράσταση συνομιλεί με αυτή την πραγματικότητα, ενσωματώνοντας στη δραματουργία της αναφορές πραγματικών καλλιτεχνών της πείνας, φωτίζοντας τα όρια ανάμεσα στην τέχνη, το σώμα, την εκμετάλλευση και την ανάγκη για αναγνώριση.
