Ελίνα Γιουνανλή
Η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου παρουσιάζει το "5ο Σκίτσο" της, με τίτλο "Τι να κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης", που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 6 Μαρτίου στο θέατρο Δίπυλον. Η παράσταση υπογράφεται από τον Μιχάλη Πητίδη, ο οποίος έχει αναλάβει τη σύλληψη και τη δημιουργία της.
Οκτώ χαρακτήρες, εξοργισμένοι και ματαιωμένοι από την πραγματικότητα, προσπαθούν να κατανοήσουν πώς φτάσαμε ως εδώ και πώς μπορούμε να προχωρήσουμε. Οι ρόλοι ενσαρκώνονται από τους: Γιάννη Βάρσο, Τίτο Γρηγορόπουλο, Βασίλη Καραμπούλα, Κατερίνα Κρίστο, Γιώργο Ματζιάρη, Νεφέλη Παντερμαλή, Βιβή Πέτση και Θάλεια Σταματέλου. Μέσα από έξι ιστορίες που συνδυάζουν στοιχεία της πραγματικότητας με μυθοπλασία, δημιουργείται μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα γεμάτη χιούμορ και ένταση.
Οι ηθοποιοί αλλάζουν συνεχώς ρόλους, ερμηνεύοντας σκηνές που φέρνουν αντιμέτωπες διαφορετικές πλευρές της κοινωνίας: αντίπαλοι σε ντιμπέιτ, μέλη πολιτικών οργανώσεων, μια μητέρα και η κόρη της, μια συνέλευση. Η θερμοκρασία των χαρακτήρων και των σκηνών είναι στα όρια της έκρηξης, σε μια διαρκή αναμονή για την Αποκάλυψη ή ίσως για την αλλαγή.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Μαγδαληνή Αυγερινού, οι φωτισμοί ανήκουν στη Μαριέττα Παυλάκη, ενώ δραματολόγος της παράστασης είναι η Μάγδα Στεργίου και βοηθός σκηνοθέτης ο Πάνος Ηλιόπουλος.
Η παράσταση συνομιλεί με το πολιτικό και κοινωνικό παρόν, αναδεικνύοντας την αίσθηση αδυναμίας απέναντι στις αποφάσεις που λαμβάνονται για μας, τη διάχυτη οργή και κόπωση, αλλά και την ανάγκη για προσωπική και πολιτική θέση. Κάθε επεισόδιο προσφέρει μια διαφορετική ματιά στις καθημερινές και συλλογικές κρίσεις της εποχής μας.
Περισσότερες πληροφορίες
Σκίτσο 5 | Τι θα κάνουμε: Ιστορίες για την αναμονή της αποκάλυψης
«Ιστορίες για την αναμονή της Αποκάλυψης» αφηγείται το πέμπτο στη σειρά «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, μιλώντας για το κοινωνικό γεγονός της επανάστασης, που, μετά τη γραφή, τη γεωργία και τη δημιουργία της πόλης, καθόρισε όσο κανένα άλλο την Ιστορία του ανθρώπου. Οι εποχές των κρίσεων προκαλούν αλλαγές, ξυπνάνε δυνάμεις αντίστασης, δημιουργούν ουτοπίες. Ουτοπίες που καταστρέφουν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε και γεννούν ένα νέο, μια γη της επαγγελίας. Τι γίνεται, όμως, όταν η κρίση δεν φέρνει αλλαγή και το αδιέξοδο δεν παράγει ουτοπίες;
