Εφη Γούση©
Η θεατρική παράσταση του καταξιωμένου σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινού "Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας" είναι η τελευταία που θα δούμε στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 2026, κι όχι μόνο, καθώς σηματοδοτεί την ίδια στιγμή την τελευταία παραγωγή που θα ανέβει στο εμβληματικό ρωμαϊκό ωδείο, πριν από την έναρξη των εργασιών ανακαίνισής του, για τα επόμενα τρία τουλάχιστον χρόνια. Ελάχιστα εισιτήρια απομένουν για τις δύο θεατρικές βραδιές που θα απολαύσουμε στις 25 και 26 Ιουνίου 2026.
To Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026, σε συμπαραγωγή με την εταιρεία παραγωγής Λυκόφως, και στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών (1926-2026), παρουσιάζει τη νέα μεγάλη παραγωγή υψηλών καλλιτεχνικών προδιαγραφών με την οποία επιστρέφει στην αρχαία τραγωδία ο Στάθης Λιβαθινός μαζί με τη σταθερή ομάδα συνεργατών του.


Η "Εκάβη" του Ευριπίδη, γραμμένη στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αποτυπώνει έναν κόσμο σε κρίση, όπου το δίκαιο και οι ηθικές αξίες έχουν καταρρεύσει. Μέσα σε αυτό το τοπίο βίας και απώλειας, η άλλοτε κραταιά Εκάβη, συντετριμμένη από την απώλεια και εκτεθειμένη στην ιστορική βία, έρχεται αντιμέτωπη με τη διάλυση κάθε σταθεράς του κόσμου της. Βασίλισσα, μητέρα, αιχμάλωτη, φέρει πάνω στο σώμα της τα ίχνη του πολέμου και της ανθρώπινης ωμότητας ενώ, μέσα στην αποσάθρωση κάθε έννοιας δικαίου, οδηγείται σταδιακά σε μια οριακή κατάσταση όπου ο πόνος, η εκδίκηση, η ηθική και η δικαιοσύνη απλώς συγχέονται.

Απέναντι σε αυτή τη συντριβή, τα αποσπάσματα από την "Πολιτεία του Πλάτωνα" φέρνουν μια διαφορετική οπτική: το δίκαιο ως βάση μιας αρμονικής κοινωνίας και την αλήθεια ως κάτι που ξεπερνά τα φαινόμενα. Άξονας της σκηνοθεσίας είναι συγκεκριμένα "Ο μύθος του Σπηλαίου" - η εμβληματική πλατωνική αλληγορία για την πλάνη, τη γνώση και τη δυνατότητα αφύπνισης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Εκάβη φωτίζεται εκ νέου, σε έναν κόσμο όπου, πέρα από τους αθώους νεκρούς, κανείς δεν μένει ηθικά αλώβητος.
Μέσα από αυτή τη συνάντηση τραγωδίας και φιλοσοφίας, η παράσταση μετατρέπεται σε πεδίο στοχασμού, όπου αναμετρώνται τα όρια της επίγνωσης, του ανθρώπινου μέτρου και της ευθύνης. Η "Εκάβη" του Ευριπίδη αναδεικνύει με συγκλονιστικό τρόπο τον ανθρώπινο πόνο και τη μεταμόρφωση της οδύνης σε εκδίκηση, μέσα στο σκοτεινό τοπίο μετά τον Τρωικό πόλεμο. Μια διαχρονική τραγωδία που φωτίζει τα όρια της δικαιοσύνης και της ηθικής σε συνθήκες απόλυτης καταστροφής.

Παίζουν οι ηθοποιοί: Αντώνης Γιαννακός, Γιώργος Δάμπασης, Νίκος Καρδώνης, Νέστωρ Κοψιδάς, Άννα Μάγκου, Λίλλυ Μελεμέ, Πολυξένη Παπακωνσταντίνου, Ερατώ Πίσση, Θεοδοσία Σαββάκη, Μαρία Σαββίδου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, 'Άρης Τρουπάκης.
Μουσικοί επί σκηνής είναι οι Γιώργος Κοκκινάρης (κοντραμπάσο), Άγγελος Παππάς (ηλεκτρική κιθάρα), Ιάκωβος Παυλόπουλος (κρουστά).

Η μετάφραση είναι της 'Έλσας Ανδριανού, η οποία, μαζί με τον Στάθη Λιβαθινό, υπογράφει και τη σύνθεση των κειμένων. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Ελένης Μανωλοπούλου, η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Θοδωρή Αμπαζή, οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου, ενώ την κινησιολογία και τη διδασκαλία μάσκας έχει αναλάβει ο Camilo Betancor. Ο σχεδιασμός ήχου και η ηχοληψία είναι του Κώστα Μιχόπουλου και η κατασκευή των μασκών πραγματοποιήθηκε από το Εργαστήριο Δήμητρα Καίσαρη.
*Η παράσταση παρουσιάζεται με αγγλικούς υπέρτιτλους.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Εκάβη - Στη σκιά της Πολιτείας
Η παράσταση - σταθμός που παντρεύει συγκλονιστικά την τραγωδία του Ευριπίδη με την πλατωνική φιλοσοφία και τη χρήση μάσκας, τοποθετεί δίπλα στον θρήνο και την εκδίκηση της Εκάβης αποσπάσματα από την «Πολιτεία» και τον «Μύθο του Σπηλαίου». Κεντρικό εργαλείο σε αυτή την αναζήτηση αποτελεί η χρήση της μάσκας (σε κινησιολογία και διδασκαλία του Camilo Betancor και κατασκευή από το Εργαστήριο Δήμητρα Καίσαρη). Η μάσκα μετατρέπει το προσωπικό δράμα σε οικουμενικό, αποστασιοποιεί τον τρόμο της ανθρώπινης ωμότητας και συνδέεται οργανικά με την πλατωνική αλληγορία για τις σκιές, την πλάνη και την ανάγκη της πνευματικής αφύπνισης. Η παράσταση, που εντάσσεται στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών (1926-2026), αποκτά ξεχωριστό συμβολικό και ιστορικό βάρος, καθώς αποτελεί την τελευταία θεατρική παραγωγή που θα παρουσιαστεί στον εμβληματικό χώρο του Ωδείου Ηρώδου Αττικού πριν από την έναρξη των εργασιών ανακαίνισής του.


