Στο Rabbithole ανεβαίνει μια παράσταση που εμπνέεται από πραγματική ιστορία στο βουνό Γιουγιαϊγιάκο

Ο τίτλος ακούγεται παράξενος, σχεδόν αινιγματικός: "Γιου γιαϊ γιάκο". Κι όμως, πίσω από αυτή την άγνωστη λέξη κρύβεται μια από τις πιο συγκλονιστικές πραγματικές ιστορίες του 20ού αιώνα και ένα νέο ελληνικό έργο που έρχεται να επιβεβαιώσει τη δημιουργική κινητικότητα της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Από τις 11 Μαρτίου, στο θέατρο Rabbithole, η Μαρίσσα Φαρμάκη παρουσιάζει μια παράσταση που κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο, την ποίηση και τη θεατρική αφήγηση, ανοίγοντας έναν διάλογο με το παρελθόν και το παρόν.

Στις παγωμένες πλαγιές του ηφαιστείου Γιουγιαϊγιάκο, τον 15ο αιώνα, τρία παιδιά των Ίνκας βαδίζουν προς την κορυφή, προορισμένα για θυσία. Πεντακόσια χρόνια αργότερα, το 1999, ένας αρχαιολόγος και ένας απόγονος των Ίνκας ακολουθούν την ίδια διαδρομή, αναζητώντας ίχνη ζωής στο βουνό και φωνές στο χρόνο. Η παράσταση εμπνέεται από την πραγματική αρχαιολογική αποστολή που ανακάλυψε τα τρία μουμιοποιημένα παιδιά στα 6.700 μέτρα υψόμετρο, σώματα σχεδόν άθικτα, παγωμένα στη στιγμή του θανάτου τους, σαν μια ανθρώπινη φωτογραφία στην αιωνιότητα.

Με αφετηρία τη μεθοδολογία του θεάτρου ντοκουμέντο και με ποιητική γραφή, δράση και αφήγηση, το έργο εξερευνά τι σημαίνει μνήμη, ιστορία και ανθρωπιά. Είναι μια σκηνική έρευνα για τη σχέση μας με τους νεκρούς, με τον χρόνο και με τις αφηγήσεις που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας. Όπως σημειώνει και ο αρχαιολόγος Σερ Μόρτιμερ Γουίλερ, "η αρχαιολογία είναι το ταξίδι των ανθρώπων στο φως" — μια φράση που λειτουργεί ως ποιητικός άξονας της παράστασης.

Η δραματουργική έρευνα ξεκίνησε το 2025 στο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Τρένο στο Ρουφ και εξελίχθηκε μέσα από καλλιτεχνικές φιλοξενίες σε ευρωπαϊκά θέατρα, για να παρουσιαστεί φέτος ολοκληρωμένη στο Rabbithole, για οκτώ μόνο παραστάσεις. Με τους Σπυριδούλα Γκέκα, Σταυρούλα Καραλίδου, Σπύρο Σιδέρη και Φαίδρα Χατζοπούλου επί σκηνής, το "Γιου γιαϊ γιάκο" είναι μια σύγχρονη θεατρική πρόταση που συνδέει την ιστορία με το σήμερα και καλεί το κοινό να αφουγκραστεί τις σιωπηλές φωνές που επιμένουν να μας μιλούν μέσα στον χρόνο.