Η επιλογή του Αλέξανδρου Διαμαντή να σκηνοθετήσει και να παρουσιάσει το έργο "Κάφκα – ο άγγελος της ιστορίας" μέσα στον υποβλητικό χώρο της Γερμανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας τον Μάιο είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική πρόταση, αλλά και μια πνευματική χειρονομία. Οπως υπογραμμίζει ο ίδιος είναι "ένα ανέβασμα φόρος τιμής στον Φραντς Κάφκα, τον κορυφαίο Ευρωπαίο συγγραφέα του 20ου αιώνα – τον
απόλυτο προφήτη της εποχής μας".
Μετά την επιτυχία του "Ερρίκου Ε’", ο Διαμαντής επιστρέφει στο είδος του θεάτρου-ντοκουμέντο με αυτήν την παράσταση που μοιάζει με ιεροτελεστία μνήμης, επιλέγοντας να φωτίσει τον "προφήτη" του 20ού αιώνα όχι μέσα από τα δαιδαλώδη δικαστήρια ή τους πύργους του, αλλά μέσα από την αδελφική σχέση.
Το έργο "Κάφκα – ο άγγελος της ιστορίας" στήνεται πάνω σε δύο άξονες: από τη μία ο επιστημονικός, στιβαρός λόγος διανοητών όπως ο Benjamin και η Arendt, που ανέδειξαν την πολιτική διάσταση του έργου του Κάφκα και από την άλλη η εύθραυστη, σχεδόν ψιθυριστή αλληλογραφία του Φραντς με την αγαπημένη του αδελφή, Οττίλιε. Αυτή η επιλογή του σκηνοθέτη φανερώνει μια πρόθεση να "ξεκλειδώσει" τον Κάφκα ως άνθρωπο που αγωνιά, που προστατεύει και που πονά. Η Οττίλιε, η εξομολόγος του, που κατέληξε στο Άουσβιτς το 1943, γίνεται το σύμβολο της συντριβής της αθωότητας από τις μυλόπετρες της Ιστορίας.
Η παράσταση θέλει να φωτίσει τις ανησυχίες των δύο αδελφών για τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, θεματικές που δυστυχώς ηχούν και πάλι απειλητικά. Όμως, πέρα από την πολιτική ανάλυση, αυτό που μένει είναι η συγκλονιστική εικόνα δύο ανθρώπων που προσπαθούν να κρατηθούν χέρι-χέρι μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Διαβάστε Επίσης
