©Alex Kat
Ο Τιμοφέι Κουλιάμπιν
Το "τρομερό παιδί" του ρωσικού θεάτρου (1984), που πολύ νέος τιμήθηκε με το σπουδαίο θεατρικό βραβείο Χρυσή Μάσκα, δεν μας είναι άγνωστος. Έχουμε ήδη απολαύσει το αριστουργηματικό ανέβασμα των τσεχοφικών "Τριών αδελφών" στη νοηματική γλώσσα αλλά και τη δουλειά του με τον Τζον Μάλκοβιτς. Φέτος συνεργάστηκε για πρώτη φορά με Έλληνες ηθοποιούς.
Η ευριπίδεια τραγωδία
Πρόκειται για ένα από τα πιο συναρπαστικά δείγματα του αρχαίου δράματος, που προσομοιάζει σε σύγχρονο πολιτικό θρίλερ. Οι μηχανισμοί της εξουσίας, η πραγματικότητα του πολεμικού μηχανισμού, η ανθρώπινη αυτοδιάθεση και η θεϊκή βούληση, το δηλητήριο του εθνικισμού θίγονται από τον Ευριπίδη με απαράμιλλη ειρωνεία μέσω της γνωστής ιστορίας (αυτο)θυσίας της νεαρής Ιφιγένειας.
Η σύγχρονη σκηνοθετική οπτική
Εκσυγχρονίζοντας και διασκευάζοντας σε σημεία την τραγωδία, ο Κουλιάμπιν είδε την ιστορία της "Ιφιγένειας" ως αυτή ενός μιλιταριστικού κράτους που διακατέχεται από ιμπεριαλιστικές και εθνικιστικές ιδεοληψίες. Οι επιλογές του οδήγησαν σε πολύ ενδιαφέρουσες σκηνές, με αποκορύφωμα αυτή του φινάλε, ενώ οι καθηλωτικοί φωτισμοί προστέθηκαν στο σύνολο μιας παράστασης με ξεχωριστή ταυτότητα.
Ο ελληνικός θίασος
Τις ερμηνείες των προσώπων ανέλαβαν μερικοί από τους σημαντικότερους ηθοποιούς μας, στην πρώτη τους συνεργασία με τον Ρώσο σκηνοθέτη: Ανθή Ευστρατιάδου, Μαρία Ναυπλιώτου, Θάνος Τοκάκης, Νίκος Ψαρράς, Νικόλας Παπαγιάννης, Δημήτρης Παπανικολάου. Μαζί τους, ένας πενταμελής ανδρικός Χορός (σε αντικατάσταση του γυναικείου Χορού του πρωτότυπου) διαμορφώνει το απολυταρχικό καθεστώς της παράστασης.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ιφιγένεια η εν Αυλίδι
Ο διεθνώς αναγνωρισμένος για την ποιητική σκηνοθετική ματιά του δημιουργός που άνοιξε τα φετινά Επιδαύρια με την παγκόσμια πρεμιέρα μιας σύγχρονης, τολμηρής εκδοχής του έργου. Η παράσταση εστιάζει στο θέμα του πολέμου, των ιμπεριαλιστικών πολιτικών αλλά και της θυσίας της κόρης του Αγαμέμνονα, η οποία γίνεται προκειμένου να σταματήσει η άπνοια που εμποδίζει τα πλοία των Αχαιών να πάνε στην Τροία από την Αυλίδα. Αναφερόμενος στην επιλογή του να αναμετρηθεί με το έργο του Ευριπίδη, ο Κουλιάμπιν τονίζει: «Όταν μου έγινε η πρόταση να σκηνοθετήσω στην Επίδαυρο, δεν δίστασα. Η “Ιφιγένεια” είναι ένα από τα πιο σύνθετα και ταυτόχρονα συναρπαστικά κείμενα της αρχαίας δραματουργίας. Η βασική συνθήκη του έργου είναι ο πόλεμος. Δεν βλέπουμε μάχες, αισθανόμαστε όμως τη μυρωδιά του πολέμου που επίκειται. Όλα είναι έτοιμα: τα στρατεύματα, τα όπλα. Χρειάζεται μόνο μια μικρή ώθηση για να πάρει μπρος. Είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς αυτό μεταφέρεται στο σήμερα. Στο έργο δεν υπάρχει το ερώτημα αν θα γίνει ο πόλεμος αλλά πότε”.
