Η Κίρκη Καραλή μας γράφει για τη δική της "Ποντικοπαγίδα"

Η "Ποντικοπαγίδα" της Αγκάθα Κρίστι είναι ένα έργο που παίζεται ακατάπαυστα σε όλο τον κόσμο από το 1952. Η παράσταση του Γουέστ Εντ είναι η μακροβιότερη του κόσμου κι αν δεν την είχε κόψει η πανδημία, θα γιόρταζε σε λίγο τα 70 της χρόνια. Η ίδια η Κρίστι πίστευε ότι αυτό το έργο της δεν θα άντεχε στη σκηνή για πάνω από 8 εβδομάδες, ενώ ένας πιο αισιόδοξος φίλος της στοιχημάτιζε για 14. Η Αγκάθα απέτυχε στην πρόβλεψή της και έμεινε να αναρωτιέται από που προέκυψε αυτή η επιτυχία. Η περίτεχνη αστυνομική πλοκή και το χιούμορ της συνδυάστηκαν σε μια ιστορία που σε πρώτο επίπεδο "καίει" τις εγκεφαλικές συνάψεις των θεατών, ενώ σε δεύτερο, σε κάνει να αναρωτιέσαι σε ποιον μπορείς να έχεις, τελικά, εμπιστοσύνη. Το δικό μου πείραγμα στο κείμενο δεν αγγίζει τα δομικά στοιχεία του έργου, ούτε την πλοκή και τους χαρακτήρες. Είχα τη διάθεση να φέρω το έργο πιο κοντά στον σημερινό θεατή αυτής της πόλης, αντικαθιστώντας όλες τις αγγλικές αναφορές με ελληνικές. Αυτό είχε ως συνέπεια και την αλλαγή των ονομάτων των ρόλων, όπου και πάλι, προέκυψε ένα παιχνίδι σε σχέση με την αλήθεια και το ψέμα - το τι είναι εντός και τι εκτός παράστασης, ας πούμε. Ένα παιχνίδι συνενοχής και αμφιβολίας με τους θεατές της παράστασης.

Μετακινώντας το έργο στην ελληνική πραγματικότητα, έπρεπε, επίσης, να έρθει και σε μία χρονική στιγμή πιο κοντινή στο σήμερα. Η επιλογή των '90s έγινε ως το πιο κοντινό σημείο στο σήμερα, πριν από την εμφάνιση των κινητών τηλεφώνων. Αν υπήρχαν κινητά, το έργο της Κρίστι θα διαρκούσε το πολύ ένα τεταρτάκι.
Η δραματουργική επεξεργασία, λοιπόν, του έργου, έγινε μόνο και μόνο για να φωτιστεί πολύ περισσότερο η πλοκή και το χιούμορ της συγγραφέως. Το τελευταίο -βρετανικό, φλεγματικό, διαφορετικό απ' το δικό μας- νομίζω είναι ένας βασικός άξονας του έργου, που αν χαθεί ...στη μετάφραση, περιορίζει τις αναπάντεχες ασυμμετρίες μεταξύ του γέλιου και του φόβου που καλούμαστε να μεταδώσουμε στους θεατές. Ίσως αυτή η εναλλαγή των δύο συστατικών, τελικά, να είναι το μαγικό ξόρκι που έκανε η Κρίστι στο έργο. Και που επειδή της βγήκε τόσο ανεπιτήδευτα, ίσως να μην κατάλαβε ποτέ την ανεκτίμητη αξία του.

Παράλληλα, νομίζω πως τελευταία υπάρχει στην θεατρική ζωή της πόλης μια τάση προς έναν "νέο αθηναϊκό ρεαλισμό". Είναι αρκετές οι παραστάσεις των τελευταίων χρόνων (και κάποια σπουδαία νέα κείμενα) που μιλούν για τη βία (ή με βία και ένταση), έχουν δυνατή πλοκή και συγχρόνως ένα χιούμορ πολύ οικείο στο κοινό που απευθύνονται. Μακάρι και η δική μας παράσταση να είναι μέρος αυτού του νέου θεατρικού κύματος.

Η "Ποντικοπαγίδα" παίζεται στο θέατρο Νέος Ακάδημος από 1/10 με μια δυνατή ανανεωμένη ομάδα πρωταγωνιστών: Μάριος Αθανασίου, Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Ράνια Οικονομίδου, Δημήτρης Πετρόπουλος, Νίκος Πολυδερόπουλος, Βαγγέλης Σαλευρής, Χάρης Τζωρτζάκης και Σάννυ Χατζηαργύρη.
 

Προπώληση μέσω viva.gr