Πάνος Γιαννακόπουλος©
"Η ράβδος" του Μαρκ Ρέιβενχιλ επέστρεψε για τρίτη χρονιά στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων "Λευτέρης Βογιατζής", σε σκηνοθεσία και μετάφραση του Γιώργου Σκεύα και στις 23/11 ολοκληρώνει τον κύκλο των φετινών παραστάσεων. Στο σπουδαίο έργο του κορυφαίου εκπροσώπου του "in-yer-face theatre" πρωταγωνιστούν οι Άρης Λεμπεσόπουλος, Τατιάνα Παπαμόσχου και Γρηγορία Μεθενίτη, σε μια παράσταση που συγκλονίζει με την αλήθεια και τη δύναμή της.
Το έργο ανοίγει έναν σκληρό αλλά αναγκαίο διάλογο για τη βία στην οικογένεια και στο σχολείο, για την εξουσία, τον έλεγχο, τον εκφοβισμό και τα συστήματα που διαμορφώνουν, αλλά και συνθλίβουν, τον άνθρωπο, ενώ θέτει διαχρονικά ερωτήματα: Πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η ανάγκη μας για κανόνες; Πώς η τιμωρία συνυπάρχει με την εκπαίδευση; Μπορούμε να "ακυρώσουμε" το παρελθόν όταν έρχεται σε σύγκρουση με τα σημερινά πρότυπα; Ο Ρέιβενχιλ, με τη χαρακτηριστική του, κοφτερή γλώσσα, μάς καλεί να κοιτάξουμε κατάματα τον τρόμο που γεννιέται μέσα μας και να αναμετρηθούμε με τα σημάδια που κουβαλάμε.
Στην υπόθεση, ο Έντουαρντ, ένας αφοσιωμένος καθηγητής που συνταξιοδοτείται μετά από σαράντα πέντε χρόνια, περιμένει με χαρά τη μεγάλη γιορτή του σχολείου προς τιμήν του. Όμως η πραγματικότητα ανατρέπεται βίαια: έξι μέρες τώρα, εξαγριωμένοι μαθητές πολιορκούν το σπίτι του, φωνάζοντας και πετώντας αντικείμενα, χωρίς κανείς να κατανοεί το "γιατί". Μέσα σε αυτή την ασφυκτική ατμόσφαιρα, η αποξενωμένη κόρη του ζευγαριού επισκέπτεται απροσδόκητα, φέρνοντας μαζί της ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Ο Μαρκ Ρέιβενχιλ τοποθετώντας τη δράση του έργου στο πλαίσιο μιας οικογένειας – πατέρας, μητέρα, μοναχοκόρη – αλλά ταυτόχρονα και στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής κοινότητας, στην οποία ανήκουν και τα τρία πρόσωπα, δημιουργεί μια δραματουργική συνθήκη που μας επιτρέπει να αναλογιστούμε μια σειρά από φλέγοντα ζητήματα: Ποιο είναι το πρόσωπο της βίας μέσα στην οικογένεια αλλά και μέσα στο σχολείο; Πώς αλλάζει ο ορισμός της έννοιας "βία" από γενιά σε γενιά;
Γιατί μας ελκύει η αίσθηση της εξουσίας και της επιβολής; Πόση ανάγκη έχουμε από κανόνες και συστήματα; Πώς συνυπάρχουν η μάθηση και ο "σωφρονισμός", η εκπαίδευση με την "τιμωρία"; Ποια είναι η "ενδεδειγμένη πρακτική" για την αξιολόγηση ενός σχολείου και πώς εφαρμόζεται; Με ποια κριτήρια γίνεται η αξιολόγηση ενός εκπαιδευτικού; Τι σημαίνει κατάχρηση εξουσίας, προσωπικός χώρος, εκφοβισμός (bullying); Ποιος είναι ο ρόλος της μνήμης σε σχέση με την λεγόμενη "κουλτούρα της ακύρωσης" (cancel culture); Μπορούμε να "ακυρώνουμε" και να διαγράφουμε το παρελθόν όταν δεν "υπακούει" στους κανόνες της σημερινής εποχής; Τι γίνεται όταν κάποιος βρίσκεται ξαφνικά στη "λάθος πλευρά" της Ιστορίας; Ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας μια κοφτερή, τολμηρή γλώσσα, θέτει τα ερωτήματα και μας καλεί να δούμε το "ευρύτερο χάος" γύρω μας, να δούμε τον "τρόμο" που γεννιέται μέσα μας. Να μιλήσουμε γι’ αυτά που φανερώνουν την πραγματική φύση μας, να θυμηθούμε τα "σημάδια" μας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η Ράβδος
Η βία, ο αυταρχισμός και οι σχέσεις εξουσίας βρίσκονται στο επίκεντρο του βρετανικού έργου, μέσα από την ιστορία ενός καθηγητή, του Έντουαρντ,, που μετά από σαράντα πέντε χρόνια διδασκαλίας, βγαίνει στη σύνταξη και περιμένει με ανυπομονησία την αποχαιρετιστήρια γιορτή για την αφυπηρέτησή του. Τις τελευταίες έξι μέρες όμως, ο Έντουαρντ και η σύζυγός του, η Μορίν, βρίσκονται σε πολιορκία και δεν μπορούν να βγουν απ’ το σπίτι τους. Ένα πλήθος εξαγριωμένων μαθητών έχει συγκεντρωθεί απ’ έξω. Ένα τούβλο που πέταξαν έχει σπάσει το παράθυρο. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και ενώ ταυτόχρονα το σχολείο του Έντουαρντ περνά από αξιολόγηση, τους επισκέπτεται η αποξενωμένη κόρη τους, η Άννα, έχοντας τα δικά της ερωτήματα. Ο Βρετανός συγγραφέας, εκπρόσωπος του in-yer-face θεάτρου, θέτει ερωτήματα, ανοίγει θέματα προς συζήτηση και προβληματισμό.
