Ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης ο Τάκης Σπυριδάκης πέθανε σε ηλικία 61 ετών. Γεννημένος στην Αίγινα στις 4 Φεβρουαρίου του 1958, ο καλλιτέχνης ευτύχησε να στιγματίσει με τις ερμηνείες του το ελληνικό σινεμά των '80s, γνώρισε επιτυχία στο θεατρικό σανίδι, ενώ έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στο ευρύ κοινό μέσα από τη διαφήμιση.
Ο Σπυριδάκης είχε μοναδικό ταλέντο στο να εμφυσά μια ξεχωριστή ταυτότητα στους χαρακτήρες που ενσάρκωνε, ακόμα και όταν εκείνοι δεν ήταν πρωταγωνιστές. Είναι αξέχαστος για παράδειγμα ο Μπαλούρδος (που ο πατέρας του έχει ζώα...) στην απολαυστική «Λούφα και Παραλλαγή» (1984) του Νίκου Περάκη και κωμικά ασυναγώνιστη η σκηνή στη «Γλυκιά Συμμορία» (1983, Νίκος Νικολαΐδης) όπου αντιμετωπίζει... τεχνικές δυσκολίες κατά τη διάρκεια γυρίσματος ερωτικής σκηνής.
Με τον Νικολαΐδη, ο οποίος του έδωσε τον πρώτο του ρόλο στον κινηματογράφο, ο Σπυριδάκης συνεργάστηκε ξανά σε μια από της καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη, το πρωτότυπο sci-fi «Πρωινή Περίπολος» (1987). Σε συνέντευξή του στο «α» και τον Γιάγκο Αντίοχο ο Σπυριδάκης είχε δηλώσει χαρακτηριστικά πως «στην "Πρωινή Περίπολο" την άκουσα χοντρά. Ήταν χειμώνας καιρός κι εμείς έπρεπε να βουτήξουμε σε τεχνητές λίμνες με βδέλλες», συνθήκες που δεν πτόησαν ποτέ τον έμπειρο ηθοποιό.
Όμως και ο Νίκος Περάκης τον εμπιστεύθηκε ακόμα δύο φορές στις ταινίες «Προστάτης Οικογένειας» (1997) και «Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» (2005). Από τις υπόλοιπες συνεργασίες του ξεχωρίζουν εκείνες με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο («Αυτή η Νύχτα Μένει», 1999 και «Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου», 2002), τον Νίκο Τριανταφυλλίδη («Μαύρο Γάλα», 1999) και τον Ρένο Χαραλαμπίδη («Φτηνά Τσιγάρα», 2000 και «4 Μαύρα Κουστούμια», 2009). Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στο «The Republic» (2015) του Δημήτρη Τζέτζα. Αξιοσημείωτο είναι το μικρό πέρασμα του Σπυριδάκη πίσω από την κάμερα, με τον δημιουργό να έχει στο ενεργητικό του τη μικρού μήκους «Βέρακρουζ» (1989) και τη μεγάλου «Ο Κήπος του Θεού» (1994), η οποία μάλιστα απέσπασε 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Τα τελευταία χρόνια είχε γνωρίσει επιτυχία στο θέατρο με παραστάσεις όπως η μαύρη κωμωδία του οσκαρικού Μάρτιν ΜακΝτόνα «Ο Κουλοχέρης του Σποκέιν» και το «Άγριος Σπόρος» του Γιάννη Τσίρου. Την εποχή που πρωταγωνιστούσε στην παράσταση ο ηθοποιός είχε δηλώσει σε μια εκτενή συζήτησή του με τη θεατρική συντάκτρια του «α» Μαρία Κρύου:
«Έφυγα από την Αίγινα για να κάνω κάτι περισσότερο στη ζωή μου και διαρκώς έλεγα στον εαυτό μου ότι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να είναι μόνο άσχημος, θα έχει και κάτι ωραίο. Έτσι, μπήκα σε ένα ωδείο του Πειραιά για να μάθω κάτι. Η αγάπη μου για τη μουσική με έκανε να σκαλίσω τα πράγματα, ξεκίνησα να αγοράζω λογοτεχνικά περιοδικά και σιγά σιγά ανακάλυψα το θέατρο και το κινηματογράφο. Η απόλαυση μου ήταν να πηγαίνω σινεμά. Έκανα πακέτο τις ταινίες που ήθελα να δω και πήγαινα σε τρεις προβολές σερί, 6- 8, 8-10 και 10- 12 μ.μ. Πάντοτε σπούδαζα και δούλευα ταυτόχρονα σε διάφορες δουλειές. Στη "Γλυκιά Συμμορία" έπαιξα ενώ σπούδαζα και η ταινία θα έβγαινε στις αίθουσες μετά το τέλος των σπουδών».
Θα τον θυμόμαστε όποτε ακούμε τα μπλουζ του Muddy Waters...
