Moνοπάτια Mountain Resort & Restaurant 13/04/2011

Νέος πόλος έλξης στο Ζαγόρι

Μια νέα πολυτελής ξενοδοχειακή γειτονιά, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα πολύ καλό εστιατόριο για την περιοχή και όχι μόνο, κάνει τα Άνω Πεδινά must προορισμό για ανοιξιάτικες αποδράσεις.

banner

Αμφιθεατρικά χτισμένα, σε 1.000 μέτρα υψόμετρο στο Κεντρικό Ζαγόρι, και πανέμορφα, τα Άνω Πεδινά σίγουρα δεν είναι από τα χωριά-μαγνήτες της περιοχής. Επενδύοντας, όμως, σε ποιοτικές μονάδες, τα τελευταία χρόνια έχουν μπει δυναμικά στην ταξιδιωτική ατζέντα της περιοχής. Καλοδιατηρημένα πετρόχτιστα σπίτια, ορεινό τοπίο εξαιρετικού ενδιαφέροντος, φυσικά αξιοθέατα σε απόσταση βολής είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά που κάνουν το χωριό ιδανική βάση για μια τριήμερη (ή και μεγαλύτερη) απόδραση. Αλλά γιατί, θα μου πείτε, να επιλέξει κάποιος ειδικά τα Άνω Πεδινά από τόσα χωριά που και πιο αναπτυγμένα είναι τουριστικά, και πιο γνωστά; Αν για εσάς ανάμεσα στα σημαντικά στοιχεία για την επιλογή προορισμού είναι το ξενοδοχείο και το γαστρονομικό ενδιαφέρον, τότε τα Άνω Πεδινά κερδίζουν αν όχι κατά κράτος, τουλάχιστον στα σημεία. Ο λόγος; Το «Μονοπάτια Resort & Restaurant» (2653071116, www.monopatiaresort.gr), το οποίο άνοιξε πριν από λίγους μήνες.

Η περιγραφή του Ιωάννη Λαμπρίδη στο βιβλίο «Ζαγοριακά» (1870) –«Πολλά των οικημάτων είναι μεγαλοπρεπή κι εν είδει εξοχικών πύργων… εγκλειόντων πλην της οικίας αυλάς ευρύχωρους»– αφορά μεν το σύνολο των Άνω Πεδινών, αλλά ταιριάζει γάντι στη νέα μονάδα. άλλωστε, το «Μονοπάτια Resort» είναι στην ουσία ένας πλήρες μικρό χωριό στο χωριό.
Δύο αρχοντικά, οκτώ παραδοσιακά σπιτάκια και άλλα κτίρια (συνολικά δεκατρία) συνθέτουν ένα μίνι ξενοδοχειακό συγκρότημα που προσφέρει τα πάντα. Τα δωμάτια είναι ευρύχωρα και καλαίσθητα επιπλωμένα, με ωραίες ξύλινες οροφές, τζάκια, διακοσμητικές επιλογές που συνδυάζουν το σύγχρονο ύφος με την παράδοση της περιοχής (κιλίμια, σοφάδες κ.λπ.) και καλά εξοπλισμένα. Για κάτι πιο πολυτελές μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα στις τρεις σουίτες που στεγάζονται σε ένα αρχοντικό του 19ου αιώνα και στα σπιτάκια με θέα σε όλο το χωριό και στα γύρω βουνά, που σε κάνουν να αισθάνεσαι ζεστά και άνετα – σαν στο σπίτι σου.

banner

Η φύση στα Ζαγόρια, ειδικά τώρα την άνοιξη, είναι μαγευτική και σε τραβάει για βόλτες κι εκδρομές μέχρι τελικής πτώσεως. Το βράδυ όμως, ή όταν ο καιρός δεν το επιτρέπει, οι κοινόχρηστοι χώροι ενός ξενοδοχείου είναι πολύτιμο και απαραίτητο στοιχείο για την απόλαυση του ταξιδιού. Το «Μονοπάτια Resort» κάνει μια εξαιρετική, άνετη και καλαίσθητη πρόταση, σε συνδυασμό με ένα μπαρ όπου θα βρείτε περίπου τα πάντα. μέχρι και Chartreuse Verte digestif, δυσεύρετο ακόμη και στα καλά αθηναϊκά στέκια. Πέραν αυτών, βέβαια, το «κερασάκι στην τούρτα» που κλέβει τις εντυπώσεις όχι μόνο από τις ταβέρνες του χωριού αλλά και της ευρύτερης περιοχής δεν είναι άλλο από το πολύ καλό εστιατόριο, το οποίο –εκτός από ποιοτικό φαγητό– προτείνει κατανοητά πιάτα με τοπικά προϊόντα και αύρα από αρώματα και γεύσεις της περιοχής. Το εφέ του έναστρου ουρανού και η μίνιμαλ διακόσμηση δημιουργούν ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στο εσωτερικό του αρχοντικού στο οποίο στεγάζεται. Το δίδυμο του Σπύρου Παυλίδη (σεφ) και του Βασίλη Παπαρούνα (δεινός γνώστης των τοπικών προϊόντων, με μεγάλη εμπειρία στην εστίαση) κάνει εξαίρετη δουλειά. Τοπικά χορταρικά και μανιτάρια, πέστροφες της περιοχής, πολύ καλά σιτεμένα ντόπια κρέατα και πολλά άλλα μετασχηματίζονται και συντίθενται με μοναδική τεχνική αρτιότητα. Το αποτέλεσμα είναι προτάσεις που θα σας κάνουν να απορρίψετε την ιδέα για οποιαδήποτε ταβέρνα της περιοχής. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τα επιδόρπια. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες περιγραφές. Δοκιμάστε, για παράδειγμα, έναν τραχανά με σχοινόπρασο και πορτοκάλι, συνεχίστε με άγριες βρακανίθρες (τοπικό χορταρικό) με άρωμα (επίσης τοπικής) τρούφας, κλείστε το δείπνο σας με κότσι από μοσχαράκι γάλακτος, και θα καταλάβετε. Όπως επίσης θα έχετε καταλάβει γιατί τα Άνω Πεδινά (και το «Μονοπάτια Resort») είναι ένας προορισμός που αξίζει να σημειώσετε στην ατζέντα σας κατά προτεραιότητα για το πρώτο τριήμερο που σχεδιάζετε να εγκαταλείψετε το κλεινόν άστυ.

Διονύσης Κούκης