Τυνησία best of

Έχοντας ακόμα στον ουρανίσκο τη γλύκα των φρέσκων χουρμάδων, η Ιωάννα Γκομούζα καταγράφει τα highlights ενός ταξιδιού εφ’ όλης της ύλης στην Τυνησία, από τα σουκ της Τύνιδας ως τις οάσεις του Νότου.

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στην όαση

Είναι κοντά (δύο ώρες πτήση), είναι οικονομικά, άσε που οι λιακάδες της άνοιξης της πάνε πολύ. Η Τυνησία είναι από τις χώρες που έχουν αναπτύξει μαζικές τουριστικές υποδομές, χωρίς όμως αυτό να στερεί στον επισκέπτη τα ιδιαίτερα συναπαντήματα. Προσκεκλημένη του Τυνησιακού Οργανισμού Τουρισμού, ξεκίνησα το ταξίδι μου από την Τύνιδα, μια πρωτεύουσα με δύο πρόσωπα. Μεγάλες λεωφόροι και αποικιακή αρχιτεκτονική δίνουν το στίγμα στη νέα πόλη, προσεγγίζοντας όμως την πύλη Μπαμπ ελ Μπαχρ ξεπροβάλλουν τα πολύβουα σουκ της Μεδίνας. Ο χάρτης μένει στην τσάντα. Εδώ αφήνεσαι στη γοητεία του τυχαίου – τα μεγαλύτερα κεντρικά σοκάκια θα σε οδηγήσουν στο Μεγάλο Τζαμί και την Πλας ντι Γκουβερνεμάν. Απόλαυσε την κίνηση στο παζάρι και το άρωμα του ναργιλέ σ’ ένα παραδοσιακό καφενεδάκι (π.χ. στο «Cafe des Turcs», το «M’rabet» ή το «Chaouechin») κι όταν έρθει η ώρα για μουσείο, το Μπαρντό που στεγάζεται σ’ ένα εντυπωσιακό παλάτι δυτικά του κέντρου, είναι στα οπωσδήποτε για την εξαιρετική συλλογή με ρωμαϊκά μωσαϊκά. Γύρω από την Τύνιδα

Για την αγαπημένη μου βόλτα στα πέριξ πήρα το τρένο TGM, σταμάτησα στον αρχαιολογικό χώρο της Καρχηδόνας (για τα Λουτρά του Αντωνίνου) κι όταν ο ήλιος άρχισε να πέφτει, ανηφόρισα στο Σίντι Μπου Σαΐντ. Σκαρφαλωμένο πάνω από τον κόλπο της Τύνιδας με τα ανηφορικά του πλακόστρωτα, τα λευκά σπίτια με τα καφασωτά μπαλκόνια και τις χαρακτηριστικές λουλακί πόρτες, το χωριουδάκι θυμίζει… Κυκλάδες. Για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα, θα καθήσεις στα cafes που εποπτεύουν πανοραμικά τη μαρίνα. Προσωπικά πάντως δεν ήθελα να ξεκολλήσω από το κεντρικό «Ste Cafe el Alia Les Nattes», στέκι που τιμούσαν άλλοτε ο Καμί, ο Ζιντ και η Μποβουάρ...

Ονειρεύεσαι κινηματογραφικό σαφάρι στη Σαχάρα; Η Τοζέρ με τις 500.000 χουρμαδιές της είναι η κλασική αφετηρία για διαδρομές, αφού βέβαια ανακαλύψεις τη γειτονιά Ουλέντ ελ Χαντέφ με τα χαρακτηριστικά τούβλινα κτίρια και απολαύσεις ένα –φολκλόρ μεν, διασκεδαστικό δε– δείπνο σε βερβερίνικη τέντα στο παλμερέ. Αντί για την τουριστική γειτονιά της όμως, γιατί να μη διανυκτερεύσεις στην πανέμορφη ορεινή όαση της Ταμερζά; Το πολυτελές ξενοδοχείο «Tamerza Palace» αγναντεύει αφ’ υψηλού την κοιλάδα με τις χουρμαδιές και την ερειπωμένη Παλιά Πόλη με τα μαραμπού και διαθέτει spa, προσφέρει δηλαδή ιδανική βάση για τα κλασικά daytrips: είτε θέλεις jeeping στους αμμόλοφους και στο σκηνικό της ταινίας «Πόλεμος των Άστρων» είτε εκδρομή στις άλλες δύο ορεινές οάσεις, τη Μιντές και τη Σεμπίκα.

Για την «πύλη της Σαχάρας» όμως είχα χιλιόμετρα ακόμα. Διέσχισα το απόκοσμο τοπίο της Τσοτ ελ Τζερίντ –μια τεράστια αλμυρή λίμνη, που το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου δεν έχει νερό, αλλά καλύπτεται από… αλάτι– και έφτασα στην Ντουζ, την πόλη που επισκέπτονται όλα τα γκρουπ για καμηλοδρομίες, karting ή πτήσεις με υπερελαφρά στην έρημο και φυσικά για προμήθειες σε χουρμάδες!

Με την πυξίδα στραμμένη στη θάλασσα πλέον, πήρα τον ανήφορο για τα χωριά των τρωγλοδυτών στην περιοχή της Ματμάτα με τα ιδιαίτερα υπόσκαφα, αλλά τόσο νοικοκυρεμένα σπίτια, πριν κλείσω τη μέρα μου στην παραλιακή Σφαξ, η οποία εκ πρώτης όψεως είναι όντως μια μεγάλη βιομηχανική πόλη, στην καρδιά της όμως κρύβει υπέροχα αρχοντικά κτίρια και την πιο αυθεντική μεδίνα της Τυνησίας. Από εδώ και πάνω η εθνική οδός συνεχίζει μέσα από τους ελαιώνες ως την Τύνιδα. Ακόμα κι αν δεν έχεις σκοπό να αράξεις σε κάποιο από τα μαζικά τουριστικά θέρετρα της περιοχής (π.χ. στη Χαμαμέτ), αξίζει να σταματήσεις στο Ελ Τζεμ για το περίφημο ρωμαϊκό αμφιθέατρο, να πάρεις μια γεύση από την πολύχρωμη μεδίνα της Σους και να καθίσεις για φρέσκο ψάρι στο «La Daurade» στη μοδάτη μαρίνα του Πορτ ελ Κανταουί.