Η Σικελία διαθέτει αρκετό υλικό για να γεμίσει μόνη της μια ολόκληρη travel bucket list: Ταορμίνα για τους φίλους του White Lotus, Αγκριτζέντο για αρχαιολογικές αναζητήσεις, Αίτνα για όσους θεωρούν ότι οι διακοπές χρειάζονται και λίγη ηφαιστειακή περιπέτεια. Η Favignana, αντιθέτως, προτιμούσε μέχρι πρότινος τον ρόλο του παραγνωρισμένου διαμαντιού. Έμφαση στο "μέχρι πρότινος".
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Christopher Nolan, ανατρέποντας τη μέχρι τώρα διακριτική της παρουσία. Για τις ανάγκες της κινηματογραφικής Οδύσσειας, η Favignana επιστρατεύτηκε για να δανείσει το τοπίο της στην ομηρική Ιθάκη, με την Cala Rossa, την Cala Azzurra και το Castello di Santa Caterina να περνούν μπροστά από τον φακό του. Θα μπορούσε κανείς με λίγη παραπάνω ταξιδιωτική αυτοπεποίθηση να πει ότι υπάρχει η Ιθάκη και υπάρχει και η Ιθάκη του Nolan. Δεν θα το κάνουμε, γιατί δεν τίθεται θέμα σύγκρισεις, καθώς το κάθε νησί έχει την χάρη του.
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο μεγαλύτερο από τα νησιά του αρχιπελάγους των Αιγάδων που απλώνεται στα δυτικά της Σικελίας, απέχοντας περίπου μισή ώρα με από το Τραπάνι και, παρ’ όλα αυτά, δίνει την αίσθηση ότι έχεις απομακρυνθεί πολύ περισσότερο από την ηπειρωτική πραγματικότητα. Χαμηλό ανάγλυφο, λευκός ασβεστόλιθος, νερά σε όλες τις πιθανές αποχρώσεις του γαλάζιου και δρόμοι που περισσότερο προσφέρονται για ποδήλατο παρά για επίδειξη αυτοκινήτου συνθέτουν ένα σκηνικό με ανεπιτήδευτη μεσογειακή φωτογένεια.
Στα της θάλασσας και των παραλιών, το location scouting δύσκολα επιδέχεται ενστάσεις. Η Cala Rossa θυμίζει κινηματογραφικό φυσικό σκηνικό σχεδιασμένο λίγο πιο εντυπωσιακά απ’ όσο θα τολμούσε ένας υπεύθυνος σκηνικών, με κοφτούς βράχους να περικλείουν διάφανα νερά και τα παλιά λατομεία να χαρίζουν στο τοπίο σχεδόν γεωμετρικές γραμμές. Η Cala Azzurra παίζει περισσότερο το χαρτί της κλασικής μεσογειακής ομορφιάς, ενώ το Lido Burrone προσθέτει αμμουδιά και μια πιο εύκολη εκδοχή της νησιωτικής ραστώνης.
Καθώς απομακρύνεσαι από τη θάλασσα, η Favignana δεν χάνει το ενδιαφέρον της. Curiosité και ταυτόχρονα ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν την ταυτότητά της αποτελούν τα παλιά λατομεία, που για αιώνες τροφοδοτούσαν με οικοδομική πέτρα τη Σικελία και άλλα σημεία της Μεσογείου. Σήμερα, οι τεχνητές κοιλότητες, οι κάθετοι τοίχοι και οι υπόγειοι κήποι δημιουργούν ένα απρόσμενο τοπίο, όπου ανθρώπινη παρέμβαση και φύση συμπορεύονται με αξιοσημείωτη αρμονία.
Στη δυτική πλευρά του νησιού, το Monte Santa Caterina διακόπτει τη σχεδόν επίπεδη γεωγραφία του. Ανεβαίνοντας προς το κάστρο, η θάλασσα ανοίγεται σταδιακά γύρω σου και το αρχιπέλαγος των Αιγάδων αποκαλύπτεται από ψηλά, σε μία από εκείνες τις θέες που δικαιολογούν την πεζοπορία ακόμη και αν η σχέση σου με την ανηφόρα είναι αμιγώς θεωρητική.
Και ύστερα είναι ο τόνος. Όχι ως ακόμη ένα υλικό στο μενού, αλλά ως κομμάτι της ιστορίας του νησιού. Η αλιεία και επεξεργασία του υπήρξαν επί αιώνες συνυφασμένες με τη Favignana, με την επιβλητική Tonnara Florio να υπενθυμίζει σήμερα αυτή την κληρονομιά. Στα της γεύσης, η εντοπιότητα εκφράζεται χωρίς περιττές φιοριτούρες: τόνος ωμός ή ψημένος, pasta με θαλασσινή αύρα, focaccia και απλές παρασκευές που αφήνουν την πρώτη ύλη να κάνει τη δουλειά.
Η Favignana, βέβαια, δεν μπορεί πλέον να διεκδικεί με την ίδια πειστικότητα τον τίτλο του μυστικού. Πολλά media και ακόμη περισσότεροι ινφλουένσερς την έχει ήδη βάλει στο μάτι αφού η Οδύσσεια φρόντισε να κάνει τα υπόλοιπα. Ωστόσο, μπορεί ο Nolan να της έδωσε κινηματογραφικό ρόλο, η Favignana όμως είχε ήδη αρκετό χαρακτήρα για να σταθεί χωρίς σκηνοθεσία.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
