Το "Brokeback Mountain" φέτος ήταν η τέλεια αφορμή. Το ήθελε κι ο Δημήτρης (Καπουράνης) και το αποφασίσαμε. Για κάποιον λόγο πάντα ήθελα να πάω. Κατά καιρούς βρίσκω διάφορα "παράξενα" μέρη, που κάτι έχω δει γι’ αυτά κάποια στιγμή, τα αποθηκεύω και, όταν θέλω να ταξιδέψω, ανατρέχω εκεί.
Το Brokeback Mountain δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Υποτίθεται ότι βρίσκεται στο βουνό Signal, στο οποίο και πήγαμε.
Πρόκειται για ένα αχανές μέρος. Το Γουαϊόμινγκ άλλωστε είναι σαν μια Ελλάδα. Είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιοχή των ΗΠΑ. Τα μέρη που πήγαμε είναι εντελώς αντιτουριστικά, ακόμα και το ταξιδιωτικό γραφείο που μας βοήθησε έπρεπε να το ψάξει πολύ, δεν είχαν αρκετές πληροφορίες.
Σε επίπεδο έρευνας για την παράσταση, το ταξίδι μας βοήθησε. Απομυθοποιήσαμε την κατάσταση στο μυαλό μας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι κάτι διαφορετικό, απλώς κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά και είναι πιο σκληροτράχηλοι. Δεν χρειάζεται να παίξεις κάπως τον καουμπόη.
Τα όσα ζήσαμε για λίγο σε αυτό το μέρος, με την απόλυτη ηρεμία που επικρατεί, τις πολύ μεγάλες αποστάσεις, τους ευθείς ατέλειωτους δρόμους, εξηγούν σε ένα βαθμό την απόγνωση των δύο αυτών αντρών όταν χωρίζονται και ξανασυναντιούνται μετά από τέσσερα χρόνια. Είναι ασύλληπτο να μην μπορείς να βρεθείς με τον άλλον ούτε τυχαία.
Το κομμάτι της διαφορετικότητας δεν υπάρχει καθόλου και έβλεπες ότι δεν σε παίρνει να πεις και πολλά πάνω σε αυτό. Όταν μιλούσαμε με κάποιον λίγο παραπάνω, δεν του λέγαμε για ποιο λόγο είχαμε πάει εκεί. Αισθανόμασταν ότι δεν θα ήταν και ό,τι καλύτερο να το πούμε. Όμως στα μπαρ οι άνθρωποι σου έπιαναν εύκολα την κουβέντα, καμία σχέση με την Ελλάδα, που αν μιλήσεις σε άγνωστο θα σε στραβοκοιτάξει.
Δεν περίμενα ότι οι καουμπόηδες και τα ροντέο υπάρχουν ακόμα έτσι όπως τα βλέπουμε στις ταινίες. Τα ρούχα που φοράμε εμείς στην παράσταση, τα φοράνε στην καθημερινότητά τους. Οι περισσότεροι κυκλοφορούσαν με μπλούζες που έγραφαν Τραμπ, αν και αυτό δεν μου έκανε εντύπωση. Επίσης το μοτίβο "η ζωή μου είναι η οικογένειά μου και το ράντσο μου" είναι το ίδιο, δεν έχει αλλάξει.
Στο Τζάκσον βρήκαμε μια πιο εξευρωπαϊσμένη πόλη. Όχι τουριστική βέβαια, αλλά πάντως πιο βατή. Έβλεπες ότι οι άνθρωποι ήταν πιο κοντά μας. Στο Τσεγιέν, οι περισσότεροι ήταν καουμπόηδες, σαν να είχαν μείνει λίγο πίσω στο χρόνο.
Τα ρούχα που φοράνε μοιάζουν όλα ίδια. Τα καπέλα τους είναι πανάκριβα, αν κρίνω από αυτά που αγοράσαμε εμείς. Σε ό,τι αφορά τις ζώνες υπάρχει ολόκληρο αξιακό σύστημα, γιατί μπορεί να κερδίσεις μια ζώνη με μια τεράστια αγκράφα σε κάποιο ροντέο.
Στο ροντέο που πήγαμε, έβλεπες κυρίως οικογένειες, δηλαδή άντρας, γυναίκα, παιδιά. Και γενικά έβλεπες γυναίκες – και στο σέρβις και σε διάφορα μέρη. Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν πρόκειται για μια πατριαρχική κοινωνία.
Το ροντέο ήταν ανεκτίμητη εμπειρία: να βλέπεις όλον αυτόν τον κόσμο εκεί, να ανυπομονεί να μπει, να κάτσει, να δει. Εμένα μου φάνηκε πολύ βίαιο: έβλεπα τους ταύρους και πιανόταν η ψυχή μου. Ήταν από τις πιο ακραίες εμπειρίες, γιατί πήγαμε κι εκεί που προετοιμάζονται για να βγουν στην αρένα. Από τα ρούχα που φοράνε μέχρι τον τρόπο που περπατάνε, είναι εντυπωσιακό το πόσο ίδια έχουν μείνει τα πράγματα μέχρι σήμερα. Ήταν σαν να παρακολουθείς ταινία.
Κάποια στιγμή που κάναμε έναν περίπατο στον εθνικό δρυμό Grand Teton, έπρεπε να έχουμε μαζί μας ένα σπρέι για προστασία από τις αρκούδες. Δυστυχώς όμως δεν είδαμε καμία αρκούδα, παρότι ψάξαμε. Είδαμε όμως ταράνδους, ελάφια και κογιότ.
Τρώγαμε κάθε μέρα κρέας. Εξάλλου η δουλειά των ανθρώπων εκεί αυτή είναι, να εκτρέφουν ζώα. Το πρωί βλέπαμε τους βίσονες και βγάζαμε φωτογραφίες και το βράδυ τούς τρώγαμε. Από εκεί πετάξαμε για Νέα Υόρκη, όπου ξενερώσαμε πάρα πολύ. Ύστερα από αυτό που είχαμε ζήσει, δεν μας έκανε καμία εντύπωση. Από τη φύση, τον καθαρό αέρα και την καθαριότητα, που ακόμα και στο πιο άκυρο βενζινάδικο να σταματούσες ήταν όλα πεντακάθαρα, βρεθήκαμε στο βούρκο.
Όλοι γνώριζαν την Ελλάδα και ήθελαν να πάνε στη Μύκονο ή στη Σαντορίνη. Βρήκαμε και κάποιους που είχαν συγγενείς στη Θεσσαλονίκη. Αυτό ήταν έκπληξη.
Q&A
Ή φύση θύμιζε Ελλάδα;
Καθόλου. Τα βουνά είναι τόσο τεράστια, που δεν το πιστεύεις. Το μάτι σου χάνεται, δεν υπάρχει καμία αναλογία.
Αυτό σε απελευθέρωνε ή σου δημιουργούσε φόβο;
Ήταν πάρα πολύ απελευθερωτικό. Η μόνη στιγμή που φοβήθηκα ήταν όταν μας σταμάτησε η αστυνομία επειδή είχαμε ξεπεράσει το όριο ταχύτηταςστο δρόμο για το Τζάκσον. Όμως εδώ η πρώτη φορά που σε σταματάνε είναι προειδοποιητική και μόνο αν σε ξαναπιάσουν σε γράφουν.
Θα ξανάκανες αυτό το ταξίδι;
Σίγουρα. Θα ήθελα να πάω στο Τζάκσον χειμώνα, γιατί είναι ένα πάρα πολύ γραφικό μέρος και πιστεύω ότι θα ήταν φανταστικό με χιόνια. Είναι το Γκστάαντ του Γουαϊόμινγκ.
Έχεις κάτι σαν γούρι ή που παίρνεις πάντα μαζί σου;
Όχι, το μόνο που παίρνω είναι ένα φαρμακείο, που στο συγκεκριμένο ταξίδι ήταν κάπως πιο εξοπλισμένο, αν και δεν χρησιμοποίησα τίποτα.
