Μάλλον καταλήγω πως πρόκειται για δύο προορισμούς στη συσκευασία του ενός. Η Σαντορίνη και η Θηρασιά. Αυτό το μικρό νησάκι που φαίνεται απέναντι από την Οία μπορεί να είναι σε απόσταση μόλις 10' με το καραβάκι από το Αμμούδι, αλλά είναι και σε άλλη πραγματικότητα. Είχα πρόσφατα την ευκαιρία να ζήσω και τις δύο "πραγματικότητες" με αφετηρία και βάση αντίστοιχα δύο εξαιρετικές επιλογές διαμονής, ένα art-oriented resort και ένα αυθεντικό retreat.
Το Resort
Η flan ("parisiene” είναι αυτή εδώ και όχι "pâtissier” γιατί έχει μια αέρινη μπισκοτένια βάση) είναι εξαιρετική. Το ίδιο και τα μικρά, αμυγδαλένια financier που πήρα από τον μπουφέ του πρωινού ως αλάνθαστο βαρόμετρο τεχνικής και γεύσης. Βρίσκομαι στο πρωινό του "Noūs” στη Σαντορίνη, γύρω μου τιτιβίζει ευχάριστα ένα πολυεθνικό μωσαϊκό πολιτισμών, καλοντυμένο, φινετσάτο και συντονισμένο χρωματικά σε earthy tones, με αποτέλεσμα να ταιριάζει καταπληκτικά με την αντίστοιχη παλέτα του μωσαϊκού στο πάτωμα. Το κάνω και εγώ υποσυνείδητα κάποιες φορές να συντονίζομαι χρωματικά με τον χώρο, αν βέβαια μου αρέσει, οπότε εδώ μάλλον αυτό έχει συμβεί.
Μπορεί να είναι επαγγελματικοί οι λόγοι του ταξιδιού μου στη Σαντορίνη, ωστόσο όλες αυτές οι εκκρεμότητες που είχα στο μυαλό μου ερχόμενος, κάπως έχουν μείνει κλεισμένες στο laptop, το οποίο ναι μεν έχω δίπλα μου στο τραπέζι του πρωινού αλλά ακόμα δεν έχω ανοίξει. Οι ρυθμοί του resort πραγματικά μου έχουν αλλάξει αυτό που στα ελληνικά λέμε "mindset” από τη στιγμή κιόλας που άφησα τις αποσκευές στην είσοδο και περπάτησα αυτή την "καταρρακτώδη” σκάλα που έχουν δημιουργήσει οι Divercity Architects για το lobby.
Τις ώρες που βρίσκομαι εδώ, έχω χαλαρώσει στην εσω-εξωτερική πισίνα του spa, έχω δοκιμάσει το "εμπνευσμένο από τις τρατορίες της Little Italy” μενού του εστιατορίου "Elio’s" και έχω απολαύσει το έργο "Vaskos dances the prehistoric dance of Santorini” στο τοίχο του pool bungalow μου. Είναι μέρος μιας μεγάλης συλλογής έργων τέχνης νέων Ελλήνων καλλιτεχνών με έμπνευση τη Σαντορίνη, την οποία συναντώ όπου και να περπατήσω στο Noūs. Και έχω πάει παντού, εκτός από το γυμναστήριο. Πέρασα μόνο απ’ έξω και έκανα ότι δεν το είδα. Πού να μείνει χρόνος για να ανοίξει το λάπτοπ, δεν υπάρχει. Και αυτό ακριβώς είναι για εμένα το σημαντικότερο αποτέλεσμα της διαμονής στο resort. Άφησα στ’ αλήθεια ό,τι με απασχολούσε στην είσοδο.
To Retreat
Στο τραπέζι μπροστά μου αυτή τη φορά δεν βρίσκεται flan parisien αλλά καγιανάς. Τα μικρά financier έχουν αντικατασταθεί από μια τέλεια τυρόπιτα στην οποία έχω βάλει από πάνω μέλι από τοπικό παραγωγό. Όλα τα έχουν φτιάξει ο κύριος Γιώργος και η κυρία Φλώρα, οι ίδιοι κιόλας τα έχουν μόλις σερβίρει στο μεγάλο μοναστηριακό τραπέζι στην αυλή του "Santa Irini Retreat". Βρίσκομαι στη Θηρασιά, το νησάκι απέναντι από την Οία. Εδώ έρχεσαι κυρίως με τη "λάντζα” από το Αμμούδι. Αν και το ταξίδι διαρκεί μόλις 10’, η Θηρασιά είναι σχετικά άγνωστη, ένα πραγματικό ταξίδι στο χρόνο, μια βόλτα στο 1957 με θέα τα φλας του 2023 που ανάβουν το βράδυ απέναντι στην Οία.
Φυσικά έτσι όπως με ξέρω δεν θα μπορούσα να ταξιδέψω στο 1957 χωρίς τα ουσιώδη από το 2023. Στο "Santa Irini Retreat" υπάρχει λοιπόν μια φιλόξενη πισίνα, δίπλα στην οποία βρίσκομαι αυτό το μεσημέρι, ενώ πλάι μου στον πάγο, διατηρείται δροσερή μια φιάλη Νυχτέρι, ένα από τα πιο ιδιαίτερα ασσύρτικα της Σαντορίνης. Τα κρουαζιερόπλοια περνάνε στα πόδια μου προς τα Φηρά, ενώ κάπου εκεί, στα πόδια μου, είναι και το laptop – και πάλι κλειστό.
Έχω φέρει τρία ζευγάρια παπούτσια για τη Θηρασιά, τελικά δεν χρειάζομαι κανένα. Από την πισίνα στο δωμάτιο και από εκεί στην αυλή με τα daybeds, συμβαίνει αυτό ακριβώς που κάθε σοβαρό instagram account με θέμα το interior design θα χαρακτήριζε "slow living” (εμείς παλιότερα στα περιοδικά το λέγαμε "barefoot luxury”). Το βράδυ πριν το φαγητό στο μοναστηριακό τραπέζι με θέα την Αγία Ειρήνη, την εκκλησία που έδωσε το όνομα της σε ολόκληρο το νησί, ξεκινάμε για μια βόλτα στον Μανωλά, τον κυριότερο οικισμό της Θηρασιάς. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο; Φεύγουμε και αφήνουμε πόρτες – παράθυρα ανοιχτά. Στο δωμάτιο μου έχω αφήσει τα πάντα (και το laptop) με τη πόρτα ανοιχτή και όλα καλά. Αυτό τώρα δεν είναι ένα υπέροχο αίσθημα ελευθερίας;
ΥΓ 1. To ερώτημα "to resort or to retreat?” είναι παγίδα. Δεν επιλέγεις το ένα ή το άλλο. Προσπαθείς να ζήσεις και τα δύο.
ΥΓ 2. To laptop άνοιξε τελικά στο gate του αεροδρομίου της Σαντορίνης.
