Τα ταχύτατα ανερχόμενα Άνω Λαδάδικα, ένα ατόφιο κομμάτι από τον γοητευτικό αρχιτεκτονικό ιστό της πόλης που δεν καταστράφηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917, αναπτύσσονται μέσα σε δρομάκια και αδιέξοδα, με ημιφωτισμένους ατμοσφαιρικούς χώρους που το βράδυ αποκτούν αύρα μυστηρίου. Οι πεζοδρομήσεις προχωρούν γρήγορα, ενώ το πρόγραμμα βιοκλιματικής αναβάθμισης ολοκληρώθηκε το 2016.
Η Πλατεία Εμπορίου έχει γίνει trend, η οδός Βεροίας είναι σε πρώτο πλάνο, από κοντά και η Αγίου Μηνά. Από τους πρώτους που τόλμησαν το fancy κομμωτήριο Τhe hair pub (Βέροιας και Ηρώδου Αττικού, 2310529213), το «εδώ-δεν-πέφτει-καρφίτσα» μπαρ «Chilai» (Αγ. Μηνά 4, 2313054550), το νεο-μπακάλικο Olicatessen (B. Oυγκό 4, 2313030286) με μια τεράστια συλλογή ελαιόλαδων από όλη την Ελλάδα.
Ολοκαίνουργο και ήδη άκρως δημοφιλές, το all day εστιατόριο «Mahalo» (Βεροίας 5, 2314007586), «αδερφάκι» του γειτονικού μπαρ «Γορίλας»: αεράτο, μοντέρνο προσφέρει «civilized food» (ethnic streetfood), όπως τάκος και σάντουιτς με παστράμι, πάστα και πανκέικ, σουφλέ και μπέργκερ. Όλα με πολύ καλά υλικά, όλα δικά τους και ολόφρεσκα – συν ένα brunch που «λέει» κάθε Κυριακή.
Στον Φραγκομαχαλά, τώρα, στα όρια με τα Άνω Λαδάδικα, έχουμε το «Ύψιλον» (Εδέσσης 5, 2310530480), την πιο πρόσφατη, πιο γοητευτική και πιο φιλόδοξη άφιξη στην περιοχή. Χώρος υψηλής αισθητικής, συγκεντρώνει στο πανέμορφο και υπέροχα ανακατασκευασμενο και ανακαινισμένο Κίρτζι Χαν, ένα διατηρητέο κτίσμα του 1870, δράσεις πολιτισμού, ψυχαγωγίας, ανοιχτής συνεργασίας, δημιουργίας κι εμπορίου (αντικείμενα τέχνης και ντιζάιν που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται από την ομάδα του «Ύψιλον» με την επωνυμία τους).
Στο πολύβουο ισόγειο λειτουργεί all day café-restaurant (δικό τους χαρμάνι καφέ, χειροποίητο ψωμί, δικά τους τουρσάκια), φοιτητές και καλλιτέχνες δουλεύουν στους υπολογιστές κατά μόνας ή σε ομάδες, στον όροφο οργανώνονται εκθέσεις και υπάρχει ένα co-working space για επαγγελματίες, start-uppers και δημιουργούς, χώροι για workshops, lounge αποσυμπίεσης και networking και άλλα πρωτοποριακά. Στο άμεσο μέλλον θα λειτουργήσει και ξενώνας όπου θα φιλοξενούνται καλλιτέχνες και δημιουργοί απο την Ελλάδα και το εξωτερικό, φοιτητές και νέοι επαγγελματίες.
Πιο απομακρυσμένη, λιγότερο κοσμική και πιο ψαγμένη είναι η πιάτσα της Ολύμπου. Όπως μου έλεγε ο συνοδός μου σε αυτήν τη βόλτα, γύρω στα 25, με καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και ήδη ιδιοκτήτης ενός bar-restaurant μαζί με τρεις άλλους (είπαμε, οι συνεργασία είναι ο νέος κανόνας στη Θεσσαλονίκη): «Όσοι ψάχνουν κάτι διαφορετικό έρχονται προς τα δω. Εδώ είχαν τα στέκια τους οι γονείς μου που τώρα είναι 60 χρόνων. Οι παλιές βιοτεχνίες αξιοποιούνται και γίνονται μαγαζιά όχι μόνο λόγω των φτηνών ενοικίων αλλά –όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό για μια πόλη που αγαπά οτιδήποτε αστραφτερό– κι επειδή είναι στη μόδα το εναλλακτικό, το απλό, το οικονομικό». Μάλιστα. Ο νεαρός φίλος μου έχει δίκιο.
Ανάμεσα σε υπέροχα νεοκλασικά και μαγέρικα –αν στην Πλατεία Αριστοτέλους μυρίζει βανίλια εδώ μυρίζει παντού σπιτικό φαγητό–, ξεχωρίζει το πολύ ενδιαφέρον εστιατόριο «Extravaganza» (Στοά Πτολεμαίων 2Α & Αμβροσίου, 2310529791), με πεντανόστιμο, ευρηματικό ελληνικό φαγητό. από την κουζίνα του βγαίνουν μπέργκερ με καβουρμά και χέλι σιγομαγειρεμένο σε σάλτσα σόγιας αλλά και bao buns με απάκι, σταμναγκάθι τουρσί και κρέμα γραβιέρας, ωραία κοκτέιλ και φρέσκια διακόσμηση.
Για άραγμα με άποψη, σημειώνουμε το «κρυφό» καφενείο «Νάμα» (Ολύμπου 1, 2313088241) με τα ωραία μεζεδάκια, το νεοκαφενείο-τσιπουρομεζεδάδικο «Lux» (Ολύμπου 83 & Αριστοτέλους, 2314012381) σε νεοκλασικό του 1924 και το all day café «Φρειδερίκο Αγάπη μου» (Ολύμπου 87, 2310238532) με την αφοπλιστική κιτς αθωότητα. Η «Νέα Φωλιά» (Αριστομένους 4, 2310960383) είναι από τους πρωταγωνιστές της τάσης των εναλλακτικών «καφενείων» που κάνουν κατάσταση στη Θεσσαλονίκη με ψαγμένες ελληνικές γεύσεις και hip κοινό.
Σεργιανίζοντας στα δρομάκια τριγύρω από τα Λαδάδικα, κουβεντιάζουμε με την Αλεξάνδρα Ευσταθιάδου, «soul maker» του boutique ξενοδοχείου «Ekies All Senses Resort» στη Βουρβουρού της Χαλκιδικής. «Μου αρέσουν πολύ τα Άνω Λαδάδικα, Αγίου Μηνά, Εδέσσης, Βεροίας, Β. Ηρακλείου κι εδώ, στον Φραγκομαχαλά. Έχει υπέροχες νεραντζιές, στρογγυλούτσικες, που την άνοιξη μοσχοβολάνε. Μου αρέσουν τα μπαρ της περιοχής: ο “Γορίλας”, το “Coo”... Έχω πάθος με όλα αυτά τα υπέροχα κτίρια, το κομμάτι της Θεσσαλονίκης που δεν κάηκε στην πυρκαγιά του 1917. Τα βράδια χαζεύω το εκπληκτικό κτίριο δίπλα στο “Ύψιλον”, που είναι παρατημένο, κλείνω τα μάτια μου και το φαντάζομαι φροντισμένο και πανέμορφο... Όταν θέλω να ηρεμήσω και να σκεφτώ, πηγαίνω στη μονή Βλατάδων πάνω από τα Κάστρα. Κάθομαι σε ένα πεζουλάκι κι έχω όλη την πόλη και τη θάλασσα μπροστά μου».
