@Ελίνα Γιουνανλή
Η Νεφέλη Μαϊστράλη συνηθίζει να καταπιάνεται με θέματα τα οποία απασχόλησαν την ελληνική κοινωνία στο παρελθόν ("Σπυριδούλες", "Κακούργα πεθερά", "Αριστερόχειρες" κ.α.), αναδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο κοινωνικές παθογένειες ή/και τις συνέπειές τους στη σημερινή εποχή. Το ίδιο συμβαίνει και με την "Αθανασία", για την οποία πηγή έμπνευσης στάθηκε μια ιστορία της δεκαετίας του 1970, όταν εκκολαπτόμενος ψευδο-άγιος πουλούσε σε ανθρώπους νερό που το βάφτισε θαυματουργό. Εμπορευτόταν δηλαδή την ελπίδα απελπισμένων ανθρώπων, και ιδιαίτερα γονέων με παιδιά τα οποία νοσούσαν από λευχαιμία. Η αποκάλυψη της απάτης αποκαθήλωσε έναν απατεώνα που ευαγγελιζόταν ότι έκανε θαύματα στον εικοστό αιώνα.

Η Μαϊστράλη στο έργο της αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι καπηλεύονται την πίστη, τις αγωνίες και την ανάγκη για ελπίδα των συνανθρώπων τους προκειμένου να πλουτίσουν. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο είχε ήδη ανέβει όταν αποκαλύφθηκαν σύγχρονα σκάνδαλα με γιατρούς που υπόσχονταν αιώνια νεότητα και ευεξία, αλλά και αγύρτες οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν πονεμένους γονείς με άρρωστα παιδιά υποσχόμενοι βοήθεια, συμπαράσταση και αλληλεγγύη. Απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο οικοδομεί κάποιος μια ‘περσόνα’ στην εποχή των social media, θησαυρίζοντας από τον πόνο και την δυστυχία των συνωνθρώπων του. Η συγγραφέας σκιαγράφησε επίσης τον κυνισμό και την αναλγησία με τα οποία πορεύτηκαν ψευδοπροφήτες ακόμα και όταν διακυβεύονταν ζωές μικρών παιδιών. Μόνον το τέλος του έργου μοιάζει ουτοπικό, αφού στην αληθινή ζωή ουδείς νιώθει αρκετές τύψεις προκειμένου να κρεμαστεί.
Η Αθανασία, ένα νέο κορίτσι, ατίθασο και αντιδραστικό, ορφανό από πατέρα, ζει με τη μητέρα της, η οποία απηυδισμένη από την αντιδραστικότητά της την στέλνει στον θείο της στην Αθήνα. Έξαφνα όμως μαθαίνει ότι η κόρη της πέθανε. Δεν γνωρίζει ωστόσο ότι στην πραγματικότητα βρίσκεται απλώς στην αρχή μιας νέας περιόδου στη ζωή της Αθανασίας, αλλά και της ίδιας.

Η σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη ήταν σύγχρονη και κινήθηκε σε γρήγορους ρυθμούς με πολλές βιντεοπροβολές αποτυπώνοντας τις προκλήσεις, αλλά και τις ευκαιρίες της σύγχρονης εποχής για την άνθιση κάθε μορφής απατεωνίας εν μέσω της τεχνολογίας. Έδειξε βήμα-βήμα τον τρόπο με τον οποίο χτίζεται μια απάτη, αλλά και το πώς εντάσσονται και λειτουργούν μέσα σε αυτήν άνθρωποι, που έχουν ενδεχομένως βιώσει στο παρελθόν τρομερό πόνο και οι ίδιοι. Ενδεικτικά, είχε πολύ ενδιαφέρον ότι με τον ίδιο τρόπο που θρηνεί η μητέρα της Αθανασίας στην αρχή, θρηνεί και η γυναίκα που χάνει το κοριτσάκι της στο τέλος, δείχνοντας ότι όλοι είναι εξίσου τρωτοί απέναντι στη δυστυχία. Υπογράμμισε όμως ότι κάποιοι καπηλεύονται τον πόνο αυτό, ακόμα και αν προηγουμένως έχουν βιώσει ανάλογο πόνο. Μόνη σκηνοθετική παραφωνία αποτέλεσαν τα μουσικά μέρη, τα οποία αναχαίτιζαν το ρυθμό της παράστασης.
Πολύ καλή η Έλλη Τρίγγου στο ρόλο της Αθανασίας, μεταμορφώθηκε επιτυχώς από αντιδραστική νέα σε αδίστακτη και αλαζονική απατεώνισσα. Εξαιρετική ήταν επίσης η Τζίνη Παπαδοπούλου στο ρόλο της μητέρας, άμεση και συγκινητική. Καλός και ο Θανάσης Βλαβιανός στο ρόλο του θείου, ιδιαίτερα στην απάθεια την οποία έδειχνε απέναντι στον πόνο του συνανθρώπου του, έχοντας ως μοναδική του έννοια τον δικό του πλουτισμό. Ο Ελισαίος Βλάχος απέδωσε με ρεαλισμό τον κυνισμό του ιερέα, ο οποίος συμμετέχει ενεργά στον αποθησαυρισμό της εταιρείας της οποίας είναι μέλος. Καλοί ήταν επίσης η Ειρήνη Μπούνταλη, ειδικά ως μάνα παιδιού που έπασχε, και ο Γιώργος Νούσης ως ο σύντροφος της Αθανασίας.

Λειτουργικό και με άμεσο συμβολισμό, το λευκό σκηνικό παρέπεμπε σε αυτό που μεταμορφώνεται σε άγιο και άμωμο, ακόμα και αν δεν είναι στην πραγματικότητα, δείχνοντας ότι στις μέρες μας αυτό που έχει σημασία είναι το "φαίνεσθαι" και όχι το "είναι" (σκηνικά-κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα). Οι φωτισμοί της Σεμίνας Παπαλεξανδροπούλου τέλος έπαιξαν με το φως και το σκοτάδι, ανέδειξαν συναισθήματα και υπογράμμισαν τις καταστάσεις.
Μια παράσταση τρομακτικά επίκαιρη, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.


