Η "Γυμνή", το έργο της Δανάης Καλοπήτα σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου, φτάνει στις πέντε τελευταίες παραστάσεις της στο θέατρο Καλλιρρόης, κάθε Πέμπτη στις 21:15. Η δημιουργός ερμηνεύει έναν μονόλογο που εξερευνά την αγάπη, την οικογένεια, τη μοναξιά, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανάγκη του ανθρώπου να αισθανθεί αποδεκτός.
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Σοφία, μια νεαρή γυναίκα που ζει έγκλειστη σε ψυχιατρικό ίδρυμα και προσπαθεί να ξεχωρίσει τη μνήμη από την πραγματικότητα. Οι φωνές μέσα στο μυαλό της, οι αναμνήσεις και οι φαντασιώσεις της συνθέτουν έναν κόσμο όπου τα όρια διαρκώς μετακινούνται. Ο πατέρας που πίστευε πως την εγκατέλειψε βρίσκεται στο ίδιο ίδρυμα, η μητέρα που θεωρούσε νεκρή εμφανίζεται ξανά, ενώ η Ελπίδα, η γυναίκα που ερωτεύτηκε, γίνεται το πρόσωπο στο οποίο αναζητά ασφάλεια, τρυφερότητα και αναγνώριση.
Μέσα από την αφήγηση της Σοφίας, το έργο κινείται ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, την αλήθεια και την ψευδαίσθηση, θέτοντας ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που βιώνουν ψυχική οδύνη. Η αγάπη και η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή αναδεικνύονται σε βασικούς άξονες της ιστορίας.
Επί σκηνής, η Δανάη Καλοπήτα εμφανίζεται γυμνή, χωρίς ρούχα και συμβάσεις, σε μια παράσταση που χρησιμοποιεί τη σωματική έκθεση ως μέρος της σκηνικής της γλώσσας. Τη σκηνοθεσία, την εικαστική επιμέλεια και τους φωτισμούς υπογράφει ο Αλέξανδρος Λιακόπουλος, τη μουσική επένδυση ο Γιώργης Κοντοπόδης και την κίνηση η Μαρία Αγγέλου.

Περισσότερες πληροφορίες
Γυμνή
Η Σοφία βρίσκεται έγκλειστη σε ψυχιατρικό ίδρυμα, παγιδευμένη ανάμεσα στη μνήμη και την πραγματικότητα. Οι φωνές μέσα στο μυαλό της ανακατεύονται με πρόσωπα και γεγονότα, κάνοντας όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσει τι συνέβη πραγματικά και τι αποτελεί προϊόν της φαντασίας της. Ο πατέρας που πίστευε πως την εγκατέλειψε βρίσκεται στο ίδιο ίδρυμα, ενώ η μητέρα που θεωρεί νεκρή εμφανίζεται ξανά στη ζωή της. Παράλληλα, η Ελπίδα, η γυναίκα που ερωτεύτηκε, γίνεται για τη Σοφία σύμβολο της ανάγκης της για αγάπη, επαφή και αποδοχή. Καθώς αναζητά μια έξοδο από τον εσωτερικό της κόσμο, έρχεται αντιμέτωπη με τα όρια ανάμεσα στη λογική, τη μνήμη και την ψευδαίσθηση.

