Γκέλυ Καλαμπάκα
Σχεδόν οχτώ δεκαετίες μετά τη συγγραφή τους, τα κοινωνικά δράματα του Άρθουρ Μίλερ συνεχίζουν να συναρπάζουν. Προϊόντα ενός σπουδαίου μυαλού κι επιδέξιου δραματουργού, διοχετεύουν τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό τους σε δυναμικές προσωπικές και οικογενειακές ιστορίες, οι οποίες έχουν κάτι από τον αρχετυπικό χαρακτήρα μιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας, κι αποδεικνύονται άτρωτα στην αδυσώπητη φθορά του χρόνου. Το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" μας πηγαίνει πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ’40, τρία μόλις χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ηθικό τέλμα του καπιταλισμού, η σύγκρουση ιδιωτικού οφέλους και δημόσιου συμφέροντος, η ανθρώπινη ζωή απέναντι στο κέρδος αναδύονται μέσα από την ιστορία του βιομήχανου Τζο Κέλερ, που εδραιώθηκε στα χρόνια του πολέμου, πουλώντας εξαρτήματα για τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας. Ένα δυστυχές συμβάν, μια ελαττωματική παρτίδα που προκάλεσε το θάνατο εικοσιενός Αμερικανών πιλότων, δεν ανέκοψε την πορεία του μιας και ο Κέλερ αθωώθηκε στο δικαστήριο, όμως το παρελθόν δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς μαζί του. Η "παρουσία-απουσία" ενός εκ των δύο γιων, που δεν επέστρεψε από τον πόλεμο, στοιχειώνει τη ζωή της οικογένειας, ενώ η εμφάνιση του Τζορτζ, του γιου του καταδικασμένου συνεργάτη του Κέλερ, έρχεται ν’ αποκαταστήσει την αλήθεια για την υπόθεση.
Η παράσταση του Γιώργου Νανούρη δεν αποφεύγει την παγίδα του μελοδραματισμού, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι· ίσως ο σκηνοθέτης απλώς να παραδόθηκε στη γοητεία των έντονων συναισθημάτων και συγκρούσεων του έργου. Όπως και να ’χει, ακόμη και μέσα από αυτό το συναισθηματικά φορτισμένο, κλασικότροπο ανέβασμα, ο θεατής δεν ζημιώνεται. Η παράσταση μεταφέρει πειστικότατα τα διλήμματα της ιστορίας, τον ιδεαλισμό του συγγραφέα, τη διακήρυξη της ανάγκης να τεθούν σε προτεραιότητα ο ουμανισμός, η ηθική και η κοινωνική ευθύνη. Η σκηνική ατμόσφαιρα αμφιταλαντεύεται καθώς αναμειγνύει ρεαλιστικά και συμβολικά στοιχεία στην όψη (σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη, κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη) και το επαναλαμβανόμενο μελαγχολικό μουσικό μοτίβο υπερτονίζει το συναισθηματικό φορτίο της παράστασης (η μουσική επιμέλεια είναι του σκηνοθέτη).
Στους αντίποδες, όμως, υπάρχει καθαρή σκηνοθετική ματιά και πολύ ωραίες ερμηνείες. Ο Γιώργος Γάλλος και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής αντιμάχονται στους ρόλους του Τζο Κέλερ και του ιδεαλιστή γιου του, Κρις, πρεσβεύοντας διαφορετικές θέσεις. Μέσα από τη δική τους σύγκρουση αναδύεται η βασική προβληματική του συγγραφέα, όμως από γραφής δεν καταντούν προσχηματικοί χαρακτήρες, κάτι που επιβεβαιώνουν και οι ερμηνείες τους. Η Άννα Μάσχα αποδεικνύει και εδώ, στον ευμετάβλητο συναισθηματικά και εμμέσως χειριστικό ρόλο της μητέρας, ότι είναι σπουδαία ηθοποιός, η Λίλα Μπακλέση στο σημαντικό ρόλο της Άννας έχει και φρεσκάδα και τσαγανό, ενώ πυγμή δείχνει και ο Δημήτρης Σέρφας ως Τζορτζ. Ο μικρότερος ρόλος της Λίντια αποδίδεται κάπως σχηματικά από την Άννα Λουιζίδη.
Περισσότερες πληροφορίες
Ήταν όλοι τους παιδιά μου
Ο εργοστασιάρχης Τζο Κέλερ πουλάει εξαρτήματα πολεμικών αεροπλάνων στην Αμερικανική Αεροπορία, προκαλώντας άθελά του, το θάνατο 21 πιλότων, στο έργο-ορόσημο της μεταπολεμικής αμερικανικής δημιουργίας, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Ο Κέλερ αθωώνεται. Ο ένας του γιος επιστρέφει σώος από τον πόλεμο, όμως ο άλλος είναι αγνοούμενος. H απληστία, το ιδιωτικό απέναντι στο δημόσιο συμφέρον, το κέρδος εις βάρος της ανθρώπινης ζωής, είναι οι βασικοί άξονες του έργου του Μίλερ, που μετά από μια σειρά αλλεπάλληλων γεγονότων και αποκαλύψεων οδηγούν σε τραγωδία.
