Χρήστος Συμεωνίδης©
Το μάλλον άγνωστο μυθιστόρημα του Αλεξάντρ Πούσκιν γίνεται στα χέρια του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, που υπογράφει τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία του, ένα αληθινό διαμαντάκι. Η γοητεία και η δύναμη της αφήγησης, του storytelling, η σκηνοθετική φαντασία και το υποκριτικό ταλέντο ξεχειλίζουν σε αυτή τη δουλειά, που στηρίζεται στα πιο βασικά θεατρικά υλικά. Πέντε υπέροχοι ηθοποιοί μάς κάνουν κοινωνούς μίας παλιάς ιστορίας και μας μεταφέρουν στις ρωσικές στέπες του 18ου αι., όπου ο κεντρικός ήρωας, ο Πιοτρ Αντρέγιεβιτς Γκρινιόφ, διανύει μια μεγάλη διαδρομή ζωής και ενηλικίωσης, ερωτεύεται την κόρη του λοχαγού στο οχυρό όπου υπηρετεί τη στρατιωτική θητεία του, βρίσκεται στο επίκεντρο της μεγάλης αγροτικής εξέγερσης του 1773, κατηγορείται για εσχάτη προδοσία και κινδυνεύει να χάσει τα πάντα…
Είναι άθλος αυτό που καταφέρνει η παράσταση, αρχικά η διασκευή του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, καθώς καταφέρνει να χωρέσει σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες πλήθος γεγονότων, αλλαγών χώρων δράσης και πληροφοριών, και μάλιστα διατηρώντας έναν αξιοσημείωτο ρυθμό και αστείρευτη θεατρικότητα. Επί σκηνής δεν διαδραματίζεται κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί: η παράσταση στηρίζεται στην αφηγηματικότητα, στους ηθοποιούς "πολυεργαλεία" που αλλάζουν ρόλους, αποδίδοντας στον καθένα τη δική του διακριτή πινελιά, παίζουν μουσική, γίνονται δραματικά πρόσωπα όσο και αφηγητές, στηρίζεται στη φαντασία και τη ευρηματικότητα που υποκαθιστούν τα λιτά σκηνικά μέσα, στο χιούμορ, τη χαρά του παιχνιδιού και την αξιοποίηση της θεατρικής σύμβασης. Όλα αυτά, όμως, είναι τόσο καλά μελετημένα, αποδίδονται τόσο επιτυχημένα ώστε η παράσταση απογειώνεται. Και είναι όλα αυτά που προκαλούν την αίσθηση ευδαιμονίας και ευφορίας που κατακλύζει την πλατεία και όχι το -καλοδεχούμενο, αν και κάπως ηθικοπλαστικό- happy ending.
Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μία εξαιρετική παραγωγή. Η πρωτότυπη μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη, την οποία εκτελούν οι ηθοποιοί, δεν χαρίζει απλώς στην ατμόσφαιρα της παράστασης αλλά δημιουργεί κόσμους, καταστάσεις και συναισθήματα, όπως ακριβώς οι εξαιρετικοί φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα. Υπέροχα τα κοστούμια της Διδώς Γκόγκου, αποτυπώνουν την εποχή του έργου, εξυπηρετούν λειτουργικότητα τις αλλαγές που χρειάζονται, έχουν πινελιές από χιούμορ και είναι εξαιρετικά καλαίσθητα, όπως και τα ευέλικτα για τις ανάγκες μιας τέτοιας παράστασης σκηνικά της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη. Εύσημα αξίζουν, φυσικά, στην ψυχή και το σώμα της παράστασης, στους πέντε απολαυστικούς ηθοποιούς: ο Παντελής Δεντάκης, ο Μιχάλης Οικονόμου, ο Σταύρος Σβήγκος, η Μαριάμ Ρουχάτζε και η Θάλεια Σταματέλου επιβάλλονται με το ταλέντο, την ενέργεια και το συναίσθημά τους, χαίρονται να παίζουν θέατρο και χαιρόμαστε να τους βλέπουμε.
Περισσότερες πληροφορίες
Η κόρη του λοχαγού
Ένας έρωτας γεννιέται εν μέσω πολέμου στις ρωσικές στέπες του 18ου αιώνα στο αριστούργημα του πατέρα της ρωσικής λογοτεχνίας, σε μια παράσταση με χιούμορ, συγκίνηση και happy end. Το έργο ξεκίνησε ως μια ιστορική καταγραφή της αγροτικής λαϊκής εξέγερσης του 1773 κατά της Μεγάλης Αικατερίνης, της οποίας ηγήθηκε ο Εμιλιάν Πουγκατσόφ, στη συνέχεια όμως εξελίχθηκε σε έναν ύμνο στον έρωτα, τη φιλία και τις σημαντικές αξίες της ζωής. Ο καλομαθημένος ευγενής Πιοτρ υπηρετεί ως φαντάρος σε ένα ακριτικό οχυρό. Εκεί γνωρίζει την οικογένεια του λοχαγού Μιρόνοφ και ερωτεύεται τη φτωχή μοναχοκόρη του, Μαρία Ιβάνοβνα. Οι δυο τους θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλά εμπόδια και δοκιμασίες, με αποκορύφωμα τον πόλεμο. Η εξέγερση που ξεκινά ο Πουγκατσόφ μαζί με τον φτωχό λαό της επαρχίας κατά της τσαρίνας, περνά μέσα από την κατάκτηση του οχυρού στο οποίο ζουν οι ήρωες της ιστορίας. Ο μεγάλος έρωτας των δύο νέων, θα περάσει δια πυρός και σιδήρου, υμνώντας την αφοσίωση, την αυτοθυσία και το μεγαλείο της αγάπης.
