©Patroklos_Skafidas
Η "Φάλαινα" είναι ένα από αυτά τα καλογραμμένα έργα, βαθιά ανθρώπινο αλλά και θαρραλέο, που αργά ή γρήγορα σε αρπάζουν και σε βυθίζουν στο συναίσθημά τους. Γνωστή από την κινηματογραφική μεταφορά, αφηγείται την ιστορία του Τσάρλι, ενός παχύσαρκου και παραιτημένου καθηγητή αμερικανικής λογοτεχνίας, που καθώς η υγεία του επιδεινώνεται, προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση με την έφηβη κόρη του, Έλι, την οποία έχει να δει πολλά χρόνια. Ο χωρισμός από την οικογένειά του έγινε βίαια, όταν ερωτεύτηκε έναν φοιτητή του και έζησαν μαζί, έως ότου ο άνδρας -προερχόμενος από βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια Μορμόνων- πέθανε από αδιευκρίνιστα αίτια και ο Τσάρλι βυθίστηκε σε μια μη αναστρέψιμη αυτοκαταστροφή. Ο Σάμιουελ Ντ. Χάντερ χρησιμοποιεί το μοτίβο της παχυσαρκίας κυρίως ως καύσιμο για να μιλήσει για άλλα θέματα, για τον έρωτα, την ομοφυλοφυλία, την αποδοχή, τη μοναξιά, τα προσωπικά και οικογενειακά τραύματα, την ανάγκη για επαφή, ενώ έντονα παρόντα είναι τα (θρησκευτικά) μοτίβα της ενοχής και της τιμωρίας, που προσωποποιούνται και επί σκηνής στο ρόλο του Πάστορα. Πολύ ωραία λειτουργούν και οι διακειμενικές αναφορές στον "Μόμπι Ντικ", ως κλειδί για να φωτιστεί η προσωπικότητα της Έλι και η σχέση πατέρα-κόρης.
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης φαίνεται ότι πίστεψε πολύ στο δύσκολο στοίχημα, παίρνοντας το ρίσκο του διπλού ρόλου, δηλαδή της σκηνοθεσίας και της ερμηνείας. Καθώς η δράση περιορίζεται σε ένα δωμάτιο και εστιάζει αποκλειστικά στα πρόσωπα, στις πληγές που κουβαλάνε και στις σχέσεις που αναπτύσσουν (ή δεν αναπτύσσουν) μεταξύ τους, έχουμε να κάνουμε με ένα κατεξοχήν έργο ερμηνειών και σχέσεων. Η δική του παρουσία είναι που επιβάλλεται και κορυφώνεται, ειδικά όσο η παράσταση πλησιάζει προς το φινάλε, χαρίζοντας στιγμές μεγάλης συναισθηματικής πύκνωσης και θερμοκρασίας˙ στιγμές που αποδεικνύονται αρκετές ώστε να ξεπεραστούν κάποιες αμήχανες σκηνές της έναρξης, όταν, για παράδειγμα, η μεταμόρφωσή του δείχνει κυρίως εξωτερική. Η βύθισή του στην προσωπικότητα ενός άνδρα που βιώνει ανείπωτη μοναξιά χτίζεται κλιμακωτά μεταδίδοντας ρίγη στην πλατεία και τόσο ο μονόλογος στον οποίο μιλάει για τον έρωτά του όσο και η λαχτάρα να προσεγγίσει την απορριπτική κόρη του είναι συντριπτικές σκηνές.
Στο ρόλο της Έλι, η νεαρή Ασημένια Βουλιώτη πραγματοποιεί δυναμική εμφάνιση, ερμηνεύοντας με τσαγανό την πληγωμένη έφηβη που κρύβεται πίσω από το θυμό. Η ερμηνεία της Ευσταθίας Τσαπαρέλη διακρίνεται από συνεχείς εντάσεις, που δικαιολογούνται ως ένα σημείο, όμως δεν αφήνουν να φανούν οι εσωτερικές ταλαντεύσεις και το συναίσθημα της Λιζ. Περισσότερο ευέλικτη η Τζωρτζίνα Παλαιοθόδωρου στο ρόλο της πρώην συζύγου, ωραίος ο Γιώργος Μπένος ως Πάστορας. Συνεπή στη ρεαλιστική αμερικανική ταυτότητα το σκηνικό (Αθανασία Σμαραγδή) και τα κοστούμια (Άγις Παναγιώτου), καίρια για το συναισθηματικό αποτύπωμα της παράστασης η σύνθεση του Θοδωρή Οικόνομου.
Περισσότερες πληροφορίες
Η φάλαινα
Η ιστορία κάθαρσης, αυτογνωσίας και συγχώρεσης, γνωστή από την οσκαρική κινηματογραφική της εκδοχή από τον Ντάρεν Αρονόφσκι με τον Μπρένταν Φρέιζερ (με πρωτότυπο τίτλο «The Whale»), με κεντρικό πρόσωπο τον αυτοκαταστροφικό παχύσαρκο Τσάρλι, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή. Ο ήρωας έχει χάσει την επαφή του με τον έξω κόσμο και την επιθυμία του για ζωή, ενώ παλεύει να συμφιλιωθεί με την αποξενωμένη κόρη του και το παρελθόν του.
