Φάνης Παυλόπουλος©
Ίσως δεν θα έπρεπε να αποτιμηθεί ως ολοκληρωμένο θεατρικό έργο το -ανέκδοτο και άπαιχτο ως τώρα- έργο του Βαγγέλη Ρωμνιού, κι αυτό γιατί κατά την τωρινή του παρουσίαση γίνεται εμφανής ο προσωπικός, εξομολογητικός χαρακτήρας του. Το "Κήτος" περισσότερο φαίνεται ν’ αποτελεί ένα ημερολόγιο του συγγραφέα που πέθανε νεότατος πριν λίγα χρόνια παρά μία δραματουργική κατασκευή, κι έτσι σε σημεία μοιάζει αδούλευτο, κάπως περιγραφικό ή φλύαρο, σαν να μην έχει υποστεί την οριστική επεξεργασία του. Διαθέτει όμως δύναμη, συναίσθημα, αμεσότητα και ειλικρίνεια. Χωρίς να γνωρίζουμε -και δεν έχει σημασία- σε ποιο βαθμό αποτελεί απόλυτη αυτοβιογραφική καταγραφή, το έργο παραθέτει το ταξίδι στη ζωή ενός παχύσαρκου ανθρώπου, από την παιδική του ηλικία ως τα τριάντα του. Ο ήρωας μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί σε σημεία-σταθμούς μιας διαδρομής γεμάτης με εσωτερικούς και εξωτερικούς δαίμονες, μέσω μιας σειράς αφηγήσεων που αναβλύζουν πίκρα, σαρκασμό και αυτοσαρκασμό, χιούμορ, αισθήματα μοναξιάς, κατάθλιψη, φόβο, παραίτηση.
Ο Ευάγγελος Βογιατζής κάνει δικά του αυτό το έργο κι αυτόν τον άνδρα και ερμηνεύει με μαεστρία. Είναι αέρινος και αεικίνητος, συναισθηματικός χωρίς να υπερβάλλει, διαθέτει κωμική φλέβα και έχει πολύ ωραία επικοινωνία με τους θεατές˙ μόνο η ερμηνεία του στα πιο εσωτερικά σημεία του μονολόγου ακούγεται πιο αμήχανη. Λίγα αλλά χαρακτηριστικά σκηνικά αντικείμενα, μία ζυγαριά που δεσπόζει στη μέση της σκηνής και ένα αλυσοδεμένο ψυγείο (σκηνικά-κοστούμια Χριστίνας Κωστέα), δίνουν το οπτικό στίγμα μιας παράστασης που διαθέτει σπιρτάδα και χιούμορ, στοιχεία εμφανή ήδη πριν από την έναρξή της όσο οι θεατές περιμένουν στο φουαγιέ - και η οποία βαραίνει σταδιακά οδηγώντας σε ένα σκοτεινό τούνελ, στη μαύρη τρύπα που ρουφάει τον ήρωα. Καίρια η λειτουργία των τραγουδιών που έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης για την παράσταση, και ερμηνεύει ο ίδιος σε ηχογράφηση, συμπληρώνουν από την πλευρά τους το κείμενο και τα συναισθήματα που κατατρώνε τον ήρωα.
Περισσότερες πληροφορίες
Το κήτος
Η παράσταση αφηγείται με χιούμορ, ευαισθησία και ωμότητα, τη ζωή ενός παχύσαρκου ανθρώπου στο σύγχρονο δυτικό κόσμο. Ένα οδοιπορικό αδυνατίσματος που έρχεται να μας θυμίσει τις φορές που είπαμε, “από Δευτέρα ξεκινάω δίαιτα.” Ένας άνδρας και απέναντι του, διαιτολόγοι, διατροφολόγοι, χάπια, μηχανήματα, ινστιτούτα, προσφορές αδυνατίσματος, υποσχέσεις, διαφημίσεις και μοντέλα του ίνσταγκραμ. Κι όταν όλα αυτά μαζί καταφέρουν να μετακινήσουν τον δείκτη της ζυγαριάς του, η βελόνα κολλάει σε ένα συνονθύλευμα αναμνήσεων. Διότι υπάρχουν ζυγαριές που μετρούν τις γαστρονομικές μας κτηνωδίες, αλλά δεν υπάρχουν ζυγαριές μέτρησης του ψυχικού βάρους, που ολοένα θρέφει αυτό το «Κήτος» που κουβαλάμε μέσα μας. μονόλογος αποτελεί ανέκδοτο έργο του Βαγγέλη Ρωμνιού, αποφοίτου της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και συγγραφέα της μεγάλης επιτυχίας «Χαρτοπόλεμος», που τόσο πρόωρα έφυγε από τη ζωή το 2018.
