Χάπι

Σε πανελλήνια πρώτη παρουσιάζει ο Μάνος Καρατζογιάννης το τελευταίο έργο του σύγχρονου Ιρλανδού συγγραφέα, ο οποίος –όπως έχει διαπιστωθεί και στα προηγούμενα έργα του που έχουμε δει εδώ ("Η φάρσα της οδού Γουόλγορθ", "The New Electric Ballroom")– συνηθίζει να καταφεύγει στο δραματουργικό μοτίβο της αναπαράστασης της ζωής ως μυθοπλασίας. Στο "Χάπι" ("Medicine"), που γράφτηκε το 2021, ο Γουόλς στρέφεται στο θέμα των ψυχικών ασθενειών˙ τοποθετεί τη δράση σ’ ένα ψυχιατρείο και μας αφηγείται την ιστορία ενός ασθενή, του Τζον, και της θεραπευτικής μεθόδου που αποφασίζει να ακολουθήσει. Mε τη βοήθεια δύο ηθοποιών που έχουν έρθει στο ψυχιατρείο γι’ αυτόν το σκοπό, ο Τζον αφηγείται και αναπαριστά τραυματικά επεισόδια της ζωής του, η οποία σημαδεύτηκε από την παραμέληση και την απαξίωση από τους γονείς του ήδη από τη βρεφική ηλικία, έπειτα, κατά την εφηβεία, από το bullying που δέχτηκε, μέχρι την τωρινή, εξίσου βάναυση και μοναχική, πραγματικότητα της ζωής στο ψυχιατρείο.

Το "Χάπι" εκμεταλλεύεται τη λειτουργία του θεάτρου και ως θεραπευτικού μέσου, καθώς και την καθαρτήρια λειτουργία της αφήγησης ιστοριών, ενώ την ίδια ώρα βάζει στο φόντο του την ίδια την τέχνη και τους ανθρώπους που την υπηρετούν, την αγάπη και τις θυσίες που απαιτεί, ακόμη και τις συγκρούσεις, την ανασφάλεια και τη ματαιοδοξία των ηθοποιών, χωρίς να παραβλέπει μέσα σε όλα αυτά και το χιούμορ. Έτσι, παρά το δύσκολο και επώδυνο θέμα του, το "Χάπι" φαίνεται κι αυτό, όπως η αναπαράσταση των ιστοριών του Τζον, να λειτουργεί θεραπευτικά για τους θεατές, σε ένα κλείσιμο του ματιού από μεριάς του συγγραφέα, που θολώνει εσκεμμένα τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.

Το έργο κρύβει όμως και παγίδες, όπως κάθε κείμενο που καλείται να εισέλθει σε δύσκολες ίσως και άγνωστες περιοχές, όπως οι ψυχικές ασθένειες. Εδώ η παγίδα αφορά κυρίως την υποκριτική ερμηνεία: Ο Μάνος Καρατζογιάννης, σε σκηνοθετικό και ερμηνευτικό ρόλο, ανταποκρίνεται στον πρώτο με εμφανή αγάπη και φροντίδα και δίνει μια ωραία, καλοδουλεμένη, ανθρώπινη και συγκινητική πρώτη γεύση από το άγνωστο ως σήμερα κείμενο. Αναλαμβάνοντας όμως και την ερμηνεία του Τζον, παρά τη φορτισμένη με καλές στιγμές παρουσία του, δεν αντεπεξέρχεται πλήρως στις μεγάλες προκλήσεις που φέρει ο ρόλος – η εξήγηση ίσως κρύβεται στην επιλογή του να αναλάβει διπλή ευθύνη, σκηνοθέτη και (πρωταγωνιστικού) ηθοποιού. Μαζί του, η Κρυστάλλη Ζαχαρουδιάκη και η Βέρα Μακρομαρίδου ανταποκρίνονται στην ερμηνευτική φρενίτιδα που απαιτούν οι συνεχείς εναλλαγές από τους ρόλους της Μαρίας 1 και 2 σε αυτούς των διαφορετικών προσώπων που σημάδεψαν τη ζωή του Τζον και είναι απολαυστικές, ειδικά η πρώτη στον –από γραφής πιο αβανταδόρικο– ρόλο της ψωνισμένης "ντίβας". Ο ντράμερ Βαγγέλης Παρασκευαϊδης τροφοδοτεί το "soundtrack" της ζωής του Τζον με τις μουσικές σφήνες του.