Ευτυχισμένες μέρες

Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης σκηνοθετεί ο Δ. Τάρλοου, που αναμετριέται για πρώτη φορά με τον Μπέκετ. Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει. Ακριβώς σε αυτό εστιάζει η παράσταση, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής.

Ερμηνεύουν: Αγλ. Παππά, Δ. Μπίτος. Μετάφρ.: Δ. Τάρλοου, Αγλ. Παππά. Σκην.-κοστ.: Π. Μέξης. Μουσ.: Φ. Σιώτας. Φωτ.: Αλ. Αναστασίου.