Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία απασχολεί και σε αυτό το έργο τον Γιάννη Τσίρο, στο ύφος που συνήθως εξασκεί, όπου ο ρεαλισμός συμπράττει με ένα δυναμικό "κάτω κείμενο" σχέσεων και νοημάτων. Στην "Ημέρα Κυρίου", η δράση επικεντρώνεται στον κήπο ενός μεγαλοαστικού σπιτιού, όπου κατοικεί ένα ανδρόγυνο και η νεαρή οικιακή βοηθός τους, ενώ καθημερινός "συγκάτοικός" τους είναι και ο υπάλληλος της ιδιωτικής ασφάλειας. Ήδη από την έναρξη, χτίζεται το προφίλ ενός αποξενωμένου ζευγαριού, που είναι κομμάτι μιας φοβικής κοινωνίας, περιχαρακωμένου στην όποια ασφάλεια μπορεί να προσφέρει το περιφραγμένο σπίτι του. Η ασφάλεια αυτή έχει διαταραχθεί το προηγούμενο βράδυ, όταν άγνωστοι –αδιευκρίνιστο γιατί– πέταξαν μια πέτρα σε ένα από τα παράθυρα, γεγονός που μας εισάγει στο δραματικό επίκεντρο.
Ο Τσίρος αναπτύσσει σιγά σιγά τη δυναμική της πλοκής, αποδεικνύοντας ότι γνωρίζει τα μυστικά ενός καλογραμμένου έργου. Το επίκεντρο αναπτύσσεται με αφορμή ένα γεγονός που μπορεί να είναι τυχαίο ή όχι, αλλά είναι σίγουρα συμβολικό: η πέτρα που θρυμματίζει το τζάμι δεν αποτελεί μόνο μια εξωτερική απειλή, αλλά και το μέσο για να σκιαγραφηθούν οι χαρακτήρες, να φανερωθεί η μυστική ενοχή που βασανίζει το ζευγάρι –για την οποία η σύζυγος θεωρεί ότι τιμωρούνται–, να βγουν στην επιφάνεια τα φοβικά τους ένστικτα, και δίνει την ευκαιρία στο συγγραφέα να αναπτύξει τη συνολικότερη προβληματική του. Κι αυτό επειδή οι υποψίες για την επίθεση γρήγορα στρέφονται στον μουσουλμάνο κηπουρό –πρόσωπο που δεν εμφανίζεται επί σκηνής–, εξαιτίας του σεκιουριτά, που τους οδηγεί προς αυτό το ενδεχόμενο, εκφράζοντας μια απολύτως αναγνωρίσιμη ξενοφοβική ρητορική· επιπλέον, διατυπώνονται και ταξικοί προβληματισμοί μέσω του ρόλου της οικιακής βοηθού, η οποία εντάσσεται επίσης στη σφαίρα των υπόπτων.
Η "Ημέρα Κυρίου" διατηρεί το ενδιαφέρον, χωρίς να στοχεύει απλώς να δείξει στο θεατή "τι θα γίνει παρακάτω". Εξάλλου, ο Τσίρος δεν λύνει την υπόθεση, δεν αποκαλύπτει τον ένοχο. Πρόθεσή του δεν είναι να δημιουργήσει ένα έργο αστυνομικού ενδιαφέροντος, αλλά να θέσει υπ’ όψιν μας μια σειρά από μοτίβα συμπεριφορών και αντιλήψεων και να μας προβληματίσει πάνω σε αυτά. Η παράσταση του Μάνου Καρατζογιάννη που μας συστήνει το έργο είναι καλοδουλεμένη και έχει ωραία διανομή, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο οι ηθοποιοί συλλαμβάνουν τέσσερα πρόσωπα που το καθένα για δικούς του λόγους διατηρούν μια ψύχραιμη, κάποτε ψυχρή, επιφάνεια, κάτω από την οποία σιγοβράζουν πολλά. Ίσως όμως αυτά ακριβώς τα εσωτερικά αλλά έντονα συναισθήματα παρέλειψε να τονίσει περισσότερο η σκηνοθεσία, οδηγώντας σε μια παράσταση ενδιαφέρουσα και εύρυθμη, αλλά χωρίς κλιμακώσεις. Οι δύο νέοι ηθοποιοί, η Αναστασία Παντούση και ο Βασίλης Αθανασόπουλος, καταθέτουν ωραίες ερμηνείες και προδιαθέτουν για μια αξιόλογη θεατρική πορεία, ενώ η επιλογή του Μάξιμου Μουμούρη και της Φαίης Ξυλά στο ρόλο του καλοβαλμένου ζευγαριού είναι εξίσου επιτυχημένη, ακόμη και σε φυσιογνωμικό επίπεδο.
Πρώτη δημοσίευση: 14/4/21
Περισσότερες πληροφορίες
Ημέρα Κυρίου
Στο γεμάτο χιούμορ, σασπένς και ποιητικές αιχμές έργο του συγγραφέα, ένα εύπορο ζευγάρι και το υπηρετικό του προσωπικό αναζητούν το δίκαιο σε μια αποπροσανατολισμένη κοινωνία.
