Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση.
Με αυτή την αφετηρία, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει από τις 28 Ιανουαρίου στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος" του Κτηρίου Τσίλλερ την Ιεροτελεστία του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και δραματουργού Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, βασισμένη σε ιδέα της Lorraine de Sagazan.
Η Ιεροτελεστία είναι μια παράσταση για τη θνητότητα και την απώλεια, αλλά ταυτόχρονα μια παρέλαση ανθρωπινότητας· μια σιωπηλή γιορτή της ζωής. Το κείμενο του Poix αντλεί έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2020–2021, σε μια εποχή έντονης συλλογικής μοναξιάς. Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις, ο συγγραφέας υφαίνει ένα χρονικό απώλειας που, ξεκινώντας από "μικρές" προσωπικές ιστορίες, οδηγεί στη "μεγάλη" Ιστορία της ανθρωπότητας.
Πρόκειται για μια Ιστορία που σήμερα μοιάζει να τρέχει με ρυθμούς αδύνατους να ακολουθήσουμε. Μια Ιστορία πληγωμένη από αλλεπάλληλες απώλειες: της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων, της ενσυναίσθησης, της δικαιοσύνης. " Ήθελα να έχω μια ζωή, όχι να είμαι μια ιστορία".
Άνθρωποι που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν μακριά για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Ιστορίες φαινομενικά ασύνδετες, οι οποίες όμως ενώνονται από τον κοινό, αδυσώπητο πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης: τη θνητότητα. "Ο πόνος ζητά χρόνο. Είναι μακρύς ο πόνος μέσα μας". Σε μια εποχή όπου ο θάνατος περνά σχεδόν απαρατήρητος και η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα, χωρίς χώρο για πένθος, γιατί διαταράσσει τη βιτρίνα μιας διαφημιζόμενης ευτυχίας, το έργο του Guillaume Poix έρχεται να υπενθυμίσει πως το τέλος της ζωής είναι αναπόσπαστο και φυσικό μέρος της.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη μορφή των συνεντεύξεων του συγγραφέα, ενσωματώνοντας όμως και τρεις νέες ιστορίες, εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων ετών, γραμμένες από τη σταθερή συνεργάτιδά του, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Το θέατρο αναγνωρίζεται εδώ ως μια σύγχρονη ιεροτελεστία της πραγματικότητας, όπου η κίνηση —σε επιμέλεια της Ξένιας Θεμελή— και η ζωντανή μουσική επί σκηνής ενισχύουν το σκηνικό συμβάν.
Η Ιεροτελεστία αναδύεται ως μια συλλογική ανάσα· μια φωτεινή, αναπόφευκτη μαρτυρία της ανθρώπινης ζωής. Μέσα σε έναν κόσμο εύθραυστο, η επιμονή στην ύπαρξη παραμένει η πιο βαθιά πράξη αντίστασης. Γιατί, τελικά, "Δεν είναι ό,τι έχουμε ζήσει, είναι ό,τι μας μένει να ζήσουμε. Και από τώρα για πάντα, μπορώ να οραματίζομαι τη στιγμή αυτή. Μπορώ για πάντα να σ’αγαπώ αύριο."
Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση, λοιπόν.
Μέρες και ώρες παραστάσεων:
- Τετάρτη & Κυριακή στις 19.00
- Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 20.30
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ιεροτελεστία
Η ύπαρξη λογίζεται ως πράξη επανάστασης στο έργο του Γάλλου συγγραφέα που αντλεί από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ανεβαίνει σε μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πάνω σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνεται το έργο - χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Η σκηνική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, το έργο του Γκιγιάμ Πουά έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
