Αναφορά για μια Ακαδημία

Η δουλειά του Σάββα Στρούμπου πάνω στο αφήγημα του Κάφκα προκύπτει -όπως όλες οι δουλειές του- από την ενδελεχή έρευνα στη μέθοδο που εξασκεί: δηλαδή από έναν τρόπο απόδοσης των κειμένων στηριγμένο στην ενέργεια και τη δυναμική του σώματος, της φυσικής παρουσίας του ηθοποιού, μέσα από την εξάσκηση του τρίπτυχου: σώμα-φωνή-αναπνοή, η οποία με τη σειρά της πυροδοτεί το νου και τον έμψυχο πυρήνα των ερμηνευτών. Πρόκειται για μία άκρως μελετημένη συνθήκη, στηριγμένη στη μέθοδο εκπαίδευσης των ηθοποιών που έχει αναπτύξει ο Θόδωρος Τερζόπουλος, με δάνεια και επιρροές από το ανατολικό θέατρο, από ανθρωπολογικές μελέτες, ομαδικές τελετουργικές πρακτικές και διδάγματα άλλων μεγάλων δασκάλων του παγκόσμιου θεάτρου.

Η επαφή με την παράσταση ίσως ξενίσει τον πρωτοερχόμενο σε επαφή μαζί της, μια που προϋποθέτει μία αντίστροφη από τη διαδικασία που χαρακτηρίζει το λογοκεντρικό θέατρο. Στην "Αναφορά για μια Ακαδημία" το κείμενο έχει πρωτίστως εν-σωματωθεί από τους ηθοποιούς, έχει γίνει σωματικό βίωμα και έπειτα εκφέρεται ως λόγος. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συνάντηση αυτής της μεθόδου με το συγκεκριμένο κείμενο. Κι αυτό γιατί ο Κάφκα αφηγείται την ιστορία ενός πιθήκου που εξανθρωπίστηκε, ενός ζώου που αποφάσισε να υιοθετήσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά, κινήσεις και συνήθειες, προκειμένου να διαφύγει από την καταναγκαστική φυλάκισή του. Ανάμεσα στην επιλογή του ζωολογικού κήπου ή του βαριετέ, επιλέγει το δεύτερο, και μετατρέπεται έτσι σε έναν περφόρμερ που εκθέτει το τραύμα του μπροστά στους θεατές.

Στην παράσταση, οι ηθοποιοί/περφόρμερς ακολουθούν αντίστροφη πορεία από αυτή του πιθήκου: είναι άνθρωποι, αλλά επιχειρούν να απεκδυθούν κατεστημένων συμπεριφορών και λειτουργιών και να πλησιάσουν, μέσω της σωματικής και φωνητικής φόρμας, ψυχοσωματικές λειτουργίες που βρίσκονται  σε ύπνωση στο σύγχρονο άνθρωπο. Έτσι, το κείμενο του Κάφκα αποδίδεται από την επταμελή ομάδα ως κομμάτι μιας ομαδικής τελετουργίας, όπου ένας-ένας οι ερμηνευτές αναλαμβάνουν ένα κομμάτι της αφήγησης -του λόγου, που έχει φιλτραριστεί όμως μέσα από τη σωματική ερμηνεία- και οι υπόλοιποι λειτουργούν ως ένα σώμα, δίνοντας περαιτέρω έκταση στην αφήγηση. Προκύπτει έτσι μία πλήρως συντονισμένη ομαδική περφόρμανς, που δίνει πραγματικό σώμα και ψυχή στην τρομερή αλληγορία του Κάφκα για την υποδούλωση στην ανθρώπινη κατάσταση - και μόνο σε κάποια σημεία θα μπορούσε να διατυπωθεί η επιφύλαξη πως η φόρμα δυσχεραίνει την πρόσληψη του κειμένου. Οι Έλλη Ιγγλίζ, Έβελυν Ασουάντ, Ρόζυ Μονάκη, Άννα Μαρκά-Μπονισέλ, Μπάμπης Αλεφάντης,  Γιάννης Γιαραμαζίδης και Ντίνος Παπαγεωργίου πάλλονται από ενέργεια με ερμηνείες που είναι ταυτόχρονα υπερβατικές όσο και απολύτως γειωμένες, σε απόλυτη επαφή με τον πυρήνα του κειμένου και τη δική τους ψυχοσωματική κατάσταση.