Αν η παράσταση που υπογράφει ο Γιώργος Βαλαής αφορούσε κάποιο άλλο ζήτημα και όχι αυτό της βίας κατά των γυναικών, θα ήταν ευκολότερο ίσως να προτάξουμε τα αδύναμα σημεία της. Τώρα η κρισιμότητα του θέματος κυριαρχεί και η παράσταση καταφέρνει να ξεχωρίσει ως μία από τις απολύτως αναγκαίες να υπάρχουν. Τα παραπάνω δεν υπονοούν, πάντως, οτι "σώζεται" μόνο χάρη στο θέμα της. Κάθε άλλο, καθώς οι συντελεστές της έχουν επιτύχει κάτι ωραίο: Παρά τις εμφανείς αδυναμίες κυρίως στο δραματουργικό κομμάτι, ο "Δράκος" είναι ένα θέαμα γοητευτικό, εξόχως επιδραστικό, σκληρό βέβαια, που σε χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι, αλλά και με τον τρόπο του αισιόδοξο, ίσως και λυτρωτικό. Ο Γιώργος Βαλαής και η Γεωργία Κανελλοπούλου, που συνυπογράφουν τη δραματουργία, χρησιμοποιούν αποσπάσματα και ιδέες από ένα σύνολο έργων (από το σενάριο της συνώνυμης ταινίας του Νίκου Κούνδουρου, από γραπτά της Βιρτζίνια Γουλφ, μια συνομιλία του Ταρκόφσκι με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιρένα Μπρέζνα, στοιχεία από το "2666" του Μπολάνιο), αλλά και πραγματικά γεγονότα που αφορούν βιασμούς, επιθέσεις και δολοφονίες γυναικών και δημιουργούν μια ψηφιδωτή σύνθεση γύρω από το ζήτημα της έμφυλης βίας, ανιχνεύοντας διάφορες παραμέτρους του, όπως η πατριαρχική και φαλλοκρατική αντίληψη του κόσμου, η αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος, ο αγώνας αυτοκαθορισμού των γυναικών κ.ά.
Η ανομοιογένεια της δραματουργίας στοιχίζει μεν στη συνοχή της παράστασης, αλλά της προσφέρει και το υπέδαφος ώστε να εξελιχθεί μέσα από αντίστοιχη ποικιλομορφία μέσων, καταλήγοντας σε ένα ενδιαφέρον, με κάποιες πολύ ξεχωριστές στιγμές και γενικότερο θετικό πρόσημο αποτέλεσμα. Διότι, βέβαια, ο "Δράκος" δεν συνιστά κάποιο εγκεφαλικό ή θεωρητικό κατασκεύασμα, αλλά ένα καλλιτεχνικό προϊόν και ο τρόπος που διαρθρώνεται ενισχύει την επιδραστικότητά του: σαν ένα σκηνικό βιβλίο, δηλαδή, που γράφεται μπροστά στα μάτια μας, με ανολοκλήρωτο το τελευταίο κεφάλαιο, αυτό που μένει να γραφτεί από εδώ και πέρα και ίσως φέρει την ανατροπή του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Έπειτα, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα θέαμα που δανείζεται και μεταπλάθει στη δική του γλώσσα και ταυτότητα στοιχεία από διάφορα είδη (devised, θέατρο-ντοκουμέντο, περφόρμανς κ.ά.), αλλά και με ένα θέαμα που συμβαίνει εδώ και τώρα, είναι σε εξέλιξη, εκκρεμές, και μας κλείνει το μάτι για τη συνέχεια. Βρισκόμαστε μεν σε μια θεατρική αίθουσα, αλλά το διακύβευμα αφορά το τι συμβαίνει έξω από αυτή – χωρίς, από την άλλη, να αποσπάται το ενδιαφέρον μας από όσα συμβαίνουν επί σκηνής. Τέσσερις ερμηνευτές δίνουν σώμα και πνοή σε αυτό το σκηνικό σύμπαν: μαζί με τον σκηνοθέτη, η Κατερίνα Ζησούδη, η Μάγδα Καυκούλα και ο Θοδωρής Πεντίδης, υπό τους ήχους και τις δονήσεις των καίριων μουσικών επιλογών (Voltnoi Brege, Γ. Βαλαής).
Περισσότερες πληροφορίες
Δράκος, performance για μια νοοτροπία
Ένα θεατρικό μοντάζ γεγονότων, κειμένων, αποσπασμάτων από το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη για την ταινία «Δράκος» και μιας συνέντευξης του Αντρέι Ταρκόφσκι, που αφηγείται τη βιαιότητα της κοινωνίας κατά των γυναικών.
