Αυτός ο «αποδομημένος» Μολιέρος βγάζει γλώσσα στην αισθητική και στην κατά γράμμα αντιμετώπιση μιας μολιερικής κωμωδίας και φέρνει επί σκηνής ένα καλοδεχούμενο, αλλά όχι ιδιαίτερα καλαίσθητο παραξένισμα.
Hδη από την όψη και τα πρώτα πέντε λεπτά της παράστασης φανερώνεται η θέση της σκηνοθετικής οπτικής: όλοι οι ηθοποιοί βρίσκονται επί σκηνής, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, φανταχτερά στοιχεία κυριαρχούν στο σκηνικό και στα κοστούμια αισθητικής ’80s (της Μαντώς Ψυχουντάκη) κι ένας εξ αυτών (ο Δημήτρης Μαγγίνας) ξεκινάει να παραθέτει φιλοσοφικές διατυπώσεις για το γάμο, τον έρωτα, τη συμβίωση, ενώ η δράση γύρω του όλο και ξεχαρβαλώνει, οι υπόλοιποι τον αγνοούν, γελάνε, χορεύουν.
Είναι προφανές ότι η παράσταση θα χρησιμοποιήσει το έργο λίγο πολύ ελεύθερα. Όχι από τις ιδιαίτερα παιγμένες κωμωδίες του Μολιέρου, ο «Ζωρζ Νταντέν» περιγράφει τις μάταιες προσπάθειες του ήρωα να αποδείξει πως η γυναίκα του τον απατάει. Ο Νταντέν έχει δίκιο· η κατά πολύ νεότερή του Ανζελίκ αποδέχεται πράγματι την πολιορκία ενός αξιωματικού, καθώς έχει εξαναγκαστεί από τους γονείς της σε ένα γάμο που δεν επιθυμεί, αλλά καταφέρνει να βγάζει τρελό τον σύζυγό της κάθε φορά που πλησιάζει να αποδείξει την απιστία της στους γονείς της.
Στην παράσταση ακόμη και ο σκελετός είναι αναποδογυρισμένος. Ο Νταντέν απέχει παρασάγγας από το να είναι ένας άσχημος μεσήλικος· τον υποδύεται ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ενώ αντιστοίχως ο Κλιτάντρ του Κώστα Κουτσολέλου παρουσιάζεται κάθε άλλο παρά αβρός και γοητευτικός. Αυτή η επιλογή επηρεάζει τη δυναμική του έργου, έστω και αυθαιρετώντας απέναντί του. Ο περίγυρος του Νταντέν είναι γελοίος και παρηκμασμένος: οι ηθοποιοί παίζουν τύπους, υιοθετούν εξωτερικά σχήματα ειδικά όσοι εναλλάσσονται σε διπλό ρόλο, όπως η Σύρμω Κεκέ (μητέρα και υπηρέτρια της Ανζελίκ) και ο Νέστωρ Κοψιδάς (υπηρέτης του Κλιτάντρ, πατέρας της Ανζελίκ).
Η ταύτιση με τους ρόλους δεν είναι το ζητούμενο, αντίθετα παίρνουν θέση απέναντί τους, κοροϊδεύουν την ξιπασιά τους, δείχνουν πως άλλα λένε και άλλα κάνουν. Ακόμη και η Ανζελίκ της Κατερίνας Λυπηρίδου, που καταθέτει ένα πρώιμο «φεμινιστικό» μανιφέστο για το δικαίωμα της γυναίκας να παντρεύεται όποιον επιθυμεί, δεν ξεφεύγει από το σχηματικό πλαίσιο μιας «κουκλίτσας».
Οι μουσικές επιλογές (Ν. Κοψιδάς), που περιλαμβάνουν απίθανες διασκευές στα γαλλικά γνωστών μελωδιών κι ελληνικών τραγουδιών, μεγεθύνουν το γελοίο περιβάλλον, καθώς σχολιάζουν χιουμοριστικά, σε βαθμό «τρολαρίσματος», τη δράση. Έτσι η παρουσία του Νταντέν αναδεικνύεται ως η μόνη αληθινή μέσα σε έναν ψεύτικο κόσμο και γι’ αυτό καθίσταται δραματική. Το έργο απομακρύνεται από την ηθογραφία και η πικρή πλευρά του αναδεικνύεται στο έπακρον. Αν το αποτέλεσμα της όψης ήταν καλύτερο (η πρόθεση δεν είναι αρκετή), η συνολική παραγωγή πιο φροντισμένη, η δράση καλύτερα οργνωμένη και κάποιες ερμηνείες περισσότερο μελετημένες, η παράσταση θα δικαιωνόταν περισσότερο.
ΤΕΧΝΗΣ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» Φρυνίχου 14, Πλάκα, 2103222464. Διάρκεια: 90΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Ζωρζ Νταντέν: ο άναυδος σύζυγος
Η παράσταση μεταφέρει το κλασικό έργο, που περιγράφει την αφόρητη πραγματικότητα ενός αταίριαστου γάμου, στο σήμερα.
