Η Φιλίππα Κουτούπα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Musical Theatre και επαγγελματικό χορό στη Laine Theatre Arts του Λονδίνου, όπου έζησε έξι χρόνια, εργάστηκε σε θέατρο και κινηματογράφο και εμβάθυνε στη μέθοδο Στανισλάφσκι. Κατέχει ανώτατο δίπλωμα μοντέρνου χορού από το ISTD, δίπλωμα διδασκαλίας Modern Theatre Dance και πτυχία μουσικής στην κλασική κιθάρα, θεωρία και αρμονία. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες και καλλιτέχνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έχει συμμετάσχει σε παραγωγές όπως το Haymarket: A New Folk Musical, την Αμερικάνικη σειρά "Brave New World" και πρόσφατα ολοκλήρωσε τα γυρίσματα για το "So Long, Marianne". Στη σκηνή αναδεικνύει μια ιδιαίτερη σχέση με το κλασικό κείμενο, παίζοντας σε έργα όπως "Ανάμεσα σε δύο κόσμους", "Οι άθλιοι" και φέτος στο"Υπόγειο" και στο μιούζικαλ "Evelyn, Evelyn".
Με χιούμορ παρατηρεί πως οι περισσότερες δουλειές της τοποθετούνται στον 19ο αιώνα, αποκαλύπτοντας την αγάπη της για ιστορικό και δραματικό θέατρο. Θέλουμε να τη γνωρίσουμε καλύτερα, να μάθουμε πώς βλέπει τη σκηνή και την ίδια την τέχνη, και εκείνη μας μιλά με αυθεντικότητα.
Πού σε ξέρω
Αν σας αρέσουν τα μοντέρνα και σύγχρονα έργα, πιθανώς να μην με ξέρετε, καθώς οι περισσότερες δουλειές που έχω κάνει στο θέατρο τα τελευταία χρόνια είναι για κάποιον λόγο -που μου διαφεύγει- αυστηρά τοποθετημένες στον 19ο αιώνα. Το "Ανάμεσα σε δύο κόσμους" (Κλάρα Μίλιτς) του Ιβάν Τουργκένιεφ, Το "Υπόγειο" του Ντοστογιέφσκι, "Οι Άθλιοι" του Βίκτωρος Ουγκό… μάλλον κάτι έχει το πρόσωπό μου, ή η ψυχοσύνθεσή μου, που με τραβάνε πολύ σε αυτόν τον αιώνα.
Πού αλλού σε βρίσκω
Αυτή την περίοδο πέρα απο το "Evelyn Evelyn" δεν βρίσκομαι σε κάποια άλλη σκηνή, αλλά μπορεί κάποιος να με βρει στην μικρή και μεγάλη οθόνη. Στις αρχές Φεβρουαρίου θα ξεκινήσει να προβάλλεται η σειρά "Αθώοι" στο MEGA, στις 26 Φεβρουαρίου κυκλοφορεί στους κινηματογράφους η ταινία "Πάττυ (Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα)" του Γιώργου Γεωργόπουλου, όπου παίζω την Ζωή Γερανίου και… κάπου εκεί, ή λιγο αργότερα, θα αρχίσει να προβάλλεται και η κομεντί "TV LAND" του Γιώργου Φειδά, που ετοιμάζουμε με πολλή αγάπη και μεράκι για την ERT.
Πες μου κάτι για το θέατρο
Το θέατρο οφείλει να επανασυνδέει τους ανθρώπους με τα σημαντικά πράγματα σε αυτή τη ζωή. Είτε αυτό είναι κοινωνικά ζητήματα, είτε είναι βαθιές προσωπικές αναζητήσεις, είτε είναι το να γελάσει μέχρι δακρύων για ένα απόγευμα και να ξεφύγει από την μιζέρια της καθημερινότητας.
Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει
Συνήθως θαυμάζω ανθρώπους όχι τόσο για το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν. Το ήθος, την εργατικότητα, την συναδελφικότητα, τις ιδέες τους. Τον τελευταίο καιρό, παρατηρώ οτι θαυμάζω πολύ και ανθρώπους που δοκιμάζουν πράγματα πέρα από το προφανές και το εύκολο, ειδικά όταν αυτό έχει σκέψη από πίσω, και δεν γίνεται απλά για εντυπωσιασμό.
Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο
Το "Πάρτυ της ζωής μου", της Ελένης Ράντου, ενώ έχουν περάσει 2-3 χρόνια από τότε που το είδα, ήταν η πρώτη παράσταση που μου ήρθε στο μυαλό.
Το μικρόβιο της υποκριτικής μπήκε...
Όταν, στο σχολείο, ανεβάσαμε την "Τρικυμία" του Σαίξπηρ υπό την σκηνοθεσία της -υπέροχης- Πατρίσιας Απέργη και μου έδωσε τον ρόλο του Κάλιμπαν, ενός τερατόμορφου σκλάβου. Αυτή η εμπειρία και αυτός ο ρόλος, παραμένουν για εμένα σημείο αναφοράς κάθε φορά που νιώθω να στερεύω από έμπνευση ή χαρά για αυτό που κάνω.
Η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση "Evelyn Evelyn” είναι...
Να μπορέσουμε να μεταφέρουμε επαρκώς στον κόσμο αυτό που είδαμε και εμείς στην ιστορία των Evelyn Evelyn, και μας έκανε να την αγαπήσουμε τόσο πολύ.
Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση
Μου αρέσει πολύ η σκηνή στο κοτέτσι, γιατί είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που κάνουμε συνήθως, και νιώθω παραδόξως μεγάλη ελευθερία μέσα σε αυτήν την συνθήκη.
Η φιλοσοφία σου
Πως όσο ζω, μαθαίνω. Σε κάθε επίπεδο: καλλιτεχνικό, επαγγελματικό, προσωπικό. Και αυτό κάνει συχνά -όχι πάντα- τις απογοητεύσεις λιγότερο επώδυνες, γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι όσο συνεχίζω να μαθαίνω προσαρμόζομαι, και έτσι την επόμενη φορά μπορώ να δράσω (ή να αντιδράσω) πιο σωστά.
Το μεγαλύτερο παράδοξο…
Είναι ότι οι δυσκολίες, ειδικά στην τέχνη, γεννάνε τις πιο δημιουργικές λύσεις.
Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι
Αν μπορεί να αλλάξει κάτι, αλλάζει πάντα στον χρόνο του. Όσο κι αν θέλουμε να αλλάξει, αν δεν έρθει η ώρα ή δεν φτάσει ο κόμπος στο χτένι, συνήθως δεν αλλάζει πραγματικά.
Η Ελλάδα σε απογοητεύει… και την αγαπάς….
Η Ελλάδα με απογοητεύει κάθε φορά που πρέπει να πάρω τα ΜΜΜ ή να πάω σε μια δημόσια υπηρεσία και την αγαπώ όταν την βλέπω συσπειρωμένη. Μια σχετικά σπάνια, αλλά πολύ δυνατή εικόνα.
Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης
Είναι να έχουμε λίγη παραπάνω ενσυναίσθηση και συμπόνια. Απο τα πιο μεγάλα, παγκόσμια, ζητήματα, μέχρι τα πιο μικρά και καθημερινά.
Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια
Να ελαττώσω λίγο αυτά που κάνω, για να μπορέσω να αφοσιωθώ καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα στο κάθε τι. Χαίρομαι πολύ περισσότερο την δουλειά μου όταν αισθάνομαι οτι της αφιερώνω τον χρόνο προετοιμασίας που της χρειάζεται ή της αξίζει.
Off the record
Είμαι πολύ χαρούμενη και ευγνώμων για τις ευκαιρίες που μου έχουν δοθεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι δεδομένο, ούτε το να έχεις σταθερή δουλειά σε αυτόν τον χώρο ούτε το να είσαι σε δουλειές που σου αρέσουν και σε εκφράζουν. Ευχή σε όλους μας, ηθοποιούς και μη, να δίνουμε τον χρόνο και τον κόπο μας σε δουλειές, σε πράγματα, και σε ανθρώπους που εκτιμάμε.
