Η μουσική παρακαταθήκη του Αττίκ δεσπόζει σε αυτήν τη feelgood σκηνική εμπειρία, που υποστηρίζεται από μια πλούσια παραγωγή και αποζημιώνει τους φαν του είδους χωρίς να απογοητεύει τους υπόλοιπους, κυρίως χάρη στην ψυχή που επιδεικνύουν οι ερμηνευτές και οι μουσικοί της.
H Σοφία Σπυράτου συντονίζει την παράσταση, ακολουθώντας την «άτυπη» φόρμα που συνηθίζεται να έχουν οι μουσικοθεατρικές παραστάσεις, αυτήν ενός υπερθεάματος με δεκάδες αστραφτερά κοστούμια, εναλλαγές σκηνικών, ζωντανή ορχήστρα, τραγούδια και χορό, κι έχοντας ως οδηγό το κείμενο του Λάμπρου Λιάβα που, χωρίς να πρωτοτυπεί, συμπυκνώνει τη ζωή και την προσωπικότητα του κατεξοχήν εκφραστή του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού, επιχειρώντας επίσης να καταδείξει –έστω επί τροχάδην– το ευρύτερο πλαίσιο μιας εποχής που έφερε ραγδαίες αλλαγές στην Ελλάδα και παγκοσμίως.
Το όλο θέαμα στήνεται πάνω στην ιδέα μιας γενικής δοκιμής, που επιτρέπει τις απαραίτητες αφηγηματικές γέφυρες κι επεξηγήσεις προς το κοινό, και από εκεί και πέρα, επιλέγοντας τη γραμμική εξέλιξη, ακολουθεί τη χρονική διαδρομή από τα τέλη του 19ου αιώνα –παιδική ηλικία του Κλέωνα Τριανταφύλλου στο Κάιρο– μέχρι τις αρχές του 20ού, όταν χάρη στην παραμονή του για σπουδές στο Παρίσι «γεννήθηκε» ο τραγουδοποιός Αττίκ, για να επικεντρωθεί στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, δηλαδή στα χρόνια της καταξίωσης και των μεγάλων επιτυχιών, των θρυλικών ερώτων που τροφοδότησαν το μουσικό του έργο, των βαριετέ και της περίφημης «Μάνδρας», έως το άδοξο –εθελούσιο– τέλος του.
Αν και δεν μπορεί να γίνει λόγος για σκηνοθετική ερμηνεία αλλά για σκηνική διευθέτηση, σε αυτό το πλαίσιο μερικές σκηνές είναι ωραία και ατμοσφαιρικά δοσμένες, τα κοστούμια αντικατοπτρίζουν την εποχή τους με την απαραίτητη (;) για το θέαμα δόση πολυτέλειας, ενώ τα σκηνικά πλαισιώνουν απλώς τη δράση, αφήνοντας χώρο για τους ερμηνευτές (Μανόλης Παντελιδάκης). Το κείμενο διακρίνεται από μια ελαφράδα ταιριαστή με τους χαρίεντες στίχους των τραγουδιών, η επιλογή όμως να ακολουθήσει σε σημεία την ομοιοκατάληκτη οδό το αδικεί, ενώ το χιούμορ του ακούγεται κάποιες φορές αμήχανο. Από την άλλη, η δραματουργία που δημιουργεί η παράθεση των τραγουδιών είναι άμεση κι εύγλωττη, αφού το καθένα από αυτά αφηγείται μια ιστορία από τη ζωή του Αττίκ –αν όχι αληθινή, πάντα σε συνάρτηση με ένα πραγματικό ερέθισμα– κι έτσι καταλήγουν να αποτελούν το βασικό σκελετό της παράστασης.
Οι ηθοποιοί ανταποκρίνονται επάξια στο μεγάλο –φωνητικό και κυρίως χορευτικό/κινησιολογικό– βάρος με το οποίο επιφορτίζονται και στέφουν με επιτυχία το εγχείρημα. Μπορεί να μη χρειάζεται να ερμηνεύσουν με «κανονικούς» θεατρικούς όρους τους –περισσότερους του ενός– χαρακτήρες που υποδύονται, όμως το σκηνικό εκτόπισμα και το κέφι τους είναι αξιοσημείωτα: από τον Άκη Σακελλαρίου με την πληθωρικότητά του, τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη που αποδεικνύεται κι εδώ πολυτάλαντος, τη Νάντια Κοντογεώργη με την εξαιρετική φωνή κι ερμηνεία, την Κατερίνα Παπουτσάκη που ανταποκρίνεται θαυμάσια με τη φωνή και την κίνησή της, όπως και ο Μίνως Θεοχάρης, μέχρι τον «τελευταίο» ηθοποιό/χορευτή του πολυμελούς θιάσου και την αειθαλή αρτίστα Ζωζώ Σαπουντζάκη.
ΠΑΛΛΑΣ Βουκουρεστίου 5, City Link, 2103213100. Διάρκεια: 180΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Αναζητώντας τον Αττίκ
Ηθοποιοί, μουσικοί και χορευτές κάνουν μια αναδρομή στο έργο του Αττίκ, χωρίς ρετρό διάθεση, αλλά με πολύ χιούμορ, σαρκασμό, τρυφερότητα και συγκίνηση.
