Το έργο του Ντέιβιντ Όμπερν με τις λαμπρές θεατρικές δάφνες (βραβεία Πούλιτζερ και Τόνι) ανεβαίνει ως έργο δωματίου, με έναν Χρήστο Βαλαβανίδη μετρημένο και στιβαρό και την Ελεάνα Στραβοδήμου να σωματοποιεί την έννοια της μελαγχολίας.
Η Κάθριν ζει στην αμερικανική επαρχία με τον πατέρα της, έναν ιδιοφυή και αναγνωρισμένο μαθηματικό, ο οποίος παλεύει με τη σχιζοφρένεια. Παρότι και η ίδια είναι κατά κοινή ομολογία ταλέντο στα μαθηματικά, έχει παρατήσει τις σπουδές για να αφιερωθεί στη φροντίδα του. Ο Ντέιβιντ Όμπερν μπλέκει το χθες με το σήμερα στην αφήγησή του (ο Ρόμπερτ είναι ζωντανός ή νεκρός;) και με έναν «εσωτερικό» τρόπο που συγκινεί μιλάει για την κοινή ζωή πατέρα και κόρης: οι δυο τους περνούν ώρες μαζί συζητώντας, διαβάζοντας και λύνοντας μαθηματικές ασκήσεις...
Όμως μέσα σε αυτήν την κανονικότητα κρύβεται ένας μεγάλος φόβος που στοιχειώνει την Κάθριν: μήπως, εκτός από το ταλέντο, έχει κληρονομήσει και την ψυχοσύνθεση του αγαπημένου της πατέρα, ο οποίος σε όλη του τη ζωή ακροβατούσε ανάμεσα στη μεγαλοφυΐα και την παράνοια; Μέχρι και το τελευταίο λεπτό του έργου το ερώτημα συνεχίζει να πλανάται, καταδικάζοντάς τη στην απελπισία κι εμάς στην περιέργεια για την προσωπικότητα αυτής της γυναίκας που παλεύει με τους φόβους και τις κρυφές της προσδοκίες. Η συνάντησή της με έναν παλιό φοιτητή του πατέρα της αλλά και με τη γιάπισσα αδερφή της, που επιστρέφει στο πατρικό, εντείνουν το στοιχείο του ψυχολογικού δράματος σε αυτό το απλά γραμμένο αλλά έξυπνο έργο για την ιδιοφυΐα και την παράνοια, για την πίστη και την εμπιστοσύνη ως προϋπόθεση των σχέσεων. Στο «Proof» («Απόδειξη») όλα αποδεικνύονται και όλα αμφισβητούνται.
Ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθετεί με σοβαρότητα (τίποτα κραυγαλέο, τίποτα περιττό δεν υπάρχει στην παράστασή του), υποβάλλοντάς μας σιγά σιγά τη σκέψη πως όλοι ζητάμε –και δίνουμε με τη σειρά μας– αποδείξεις για τα προσωπικά, για τα ερωτικά, για τα οικογενειακά... Χειρίζεται τις δράσεις των τεσσάρων ηθοποιών λιτά και στατικά, στη γραμμή ενός στιλιζαρισμένου ρεαλισμού που απογειώνει τη θεατρικότητα βοηθούμενος από τους φωτισμούς του Γιώργου Αγιαννίτη και τα σκηνικά της Αμαλίας Αντώνης, η οποία έχει κάνει και τα κοστούμια. Κι ενώ επιμένει σε μια ατμόσφαιρα χαμηλών τόνων, μια υπόκωφη ένταση και μια διαρκώς αυξανόμενη συγκίνηση διατρέχουν την παράστασή του.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, παίζοντας με αυτοσυγκράτηση κι ευαισθησία, δίχως ποτέ να τονίσει την υποβόσκουσα τρέλα του Ρόμπερτ, δίνει σάρκα και οστά στον ωσεί παρόντα πατέρα, φαινομενικά τον πιο αδύναμο χαρακτήρα του θεατρικού έργου. Δίπλα του, η Ελεάννα Στραβοδήμου συγκινεί παίζοντας με ορμητικό πάθος την Κάθριν, ενώ ισορροπεί υπέροχα ανάμεσα στις αντιφάσεις του ταραγμένου μυαλού και του διαλυμένου συναισθήματος της ηρωίδας της. Γοητευτικοί τόσο η Άννα Ελεφάντη στον ρόλο της Κλερ όσο και ο Χρήστος Καπενής σε αυτόν του Χαλ. ωστόσο η υπερεκφραστικότητα, στα όρια του γκροτέσκο, με την οποία έπαιζαν σε κάποιες σκηνές, άλλοτε πείθει για την αναγκαιότητά της και άλλοτε δίνει την αίσθηση της υπερβολής.
ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, 2105232097. Διάρκεια: 100΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Proof
Ένα συγκινητικό έργο για τις κόρες και τους πατεράδες, τη φύση της διάνοιας και τη συμφιλίωση με την οικογένεια
