Μια «γειωμένη» παράσταση, καλοδουλεμένη και στρωτή, πιστή στο έργο, αλλά δίχως ισχυρό στίγμα. Η σκηνοθεσία μοιάζει να θέλησε να ανεβάσει όσο πιο προσεγμένα γίνεται το διάσημο αυτό έργο και να μυήσει το κοινό σε αυτό. Η Κόρα Καρβούνη είναι, πάντως, μια παράδοξα σκληρή, θεατρικά όσο και ψυχαναλυτικά ενδιαφέρουσα Μπλανς.
Δεν έχει την εύθραυστη ομορφιά, τους αβέβαιους τρόπους και την εκλεπτυσμένη κομψότητα, ούτε την αίσθηση ναφθαλίνης που, σύμφωνα με τον Τενεσί Ουίλιαμς, αποπνέει. Δεν έχει καν τη φτιαξιά της ξεπεσμένης αριστοκράτισσας. Σίγουρα δεν έχει τίποτα κοινό με την κινηματογραφική Μπλανς της Βίβιαν Λι. Η Κ. Καρβούνη είναι μια «άλλη» Μπλανς. Μοντέρνα, σκληροτράχηλη, με αγέρωχο βλέμμα και αθλητικό παρουσιαστικό, όλο γωνίες και μυς. Είναι ένα άτομο έξω από τις ηθικές επιταγές: ερωτομανής και αλκοολική, ο σχιζοφρενικός συνδυασμός της πουριτανής πόρνης και της σεμνότυφης εκμαυλίστριας ανηλίκων. Νευρωτική οπωσδήποτε, αλλά αρκούντως ευφυής και πραγματίστρια, η –κατά Καρβούνη– Μπλανς «κατασκευάζει» μπροστά στα μάτια μας την εικόνα αυτού που θεωρεί ότι θα έπρεπε να είναι.
Παριστάνει την ποιητική ύπαρξη και τη ρομαντική ψυχή με την ευαίσθητη κράση. Κρίνει ότι έτσι μόνο, παίζοντας μιαν άλλη, θα κερδίσει την πολυπόθητη συμπάθεια. Παράγει μια διεστραμμένη γοητεία αυτή η ερμηνεία, έστω κι αν αποστερεί από τον ρόλο τη μυθική αινιγματικότητα και τον υπόγειο λυρισμό του, γειώνοντάς τον σε ένα αντι-μυθικό, ρεαλιστικο ψυχολογικο-κοινωνικό πλαίσιο. Οι ρόλοι, βέβαια, δεν υπάρχουν απλώς για να ενσαρκώνονται, αλλά για να σημασιοδοτούνται από την ατομικότητα, την ιδιαιτερότητα και τη σωματικότητα του εκάστοτε ερμηνευτή. Νέες σημασίες παράγονται αν η σκηνοθεσία φωτίσει αυτήν την κατεύθυνση. Να εκληφθεί δηλαδή «το σώμα ως αντικείμενο, θέμα, πηγή συμβολοποίησης, υλικό σημειοποίησης, προϊόν πολιτισμικών εγγραφών κ.ο.κ.» για να μιλήσω με τα λόγια της θεατρολόγου Έρ. Φίσερ-Λίχτε.
Η παράσταση στο Σύγχρονο Θέατρο, ενδιαφέρουσα, καλοδουλεμένη, αλλά αναποφάσιστη, με υπερβάλλουσα συνέπεια απέναντι στο ηθογραφικό υπόστρωμα του έργου, κινείται σε γνώριμα μονοπάτια ψυχολογικού ρεαλισμού, ξεχνώντας ωστόσο πως στην περίπτωση του Ουίλιαμς ο ρεαλισμός μπορεί να είναι επίσης ποιητικός, μαγικός και ακόμη πολλά πράγματα. Τη βραδιά που είδα την παράσταση οι προβολές δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω τεχνικού προβλήματος. Ξέρω όμως πως το ιδιαίτερο βλέμμα στο θέατρο δεν προκύπτει μόνο από μερικά κινηματογραφημένα πλάνα. Εδώ τα πάντα μοιάζουν ριζωμένα στο να ακουστεί και να παιχτεί το έργο όσο γίνεται πειστικά, με τα σύμβολά του σωστά βαλμένα στο ατμοσφαιρικό δίχωρο σκηνικό (σκηνικά-κοστούμια: Γ. Χατζηνικολάου).
Η παράσταση όμως μοιάζει να υποφώτισε τη φλόγα, το βαρύ αισθησιασμό, τις απροσδόκητες ιδιοσυγκρασίες και την ηθελημένη του εκζήτηση. Οι σκηνές είναι υποδειγματικά οργανωμένες (ειδικά το πόκερ ή οι συναντήσεις της Μπλανς με τον καλοκάγαθο Μιτς-Γ. Δαμπάση και την προσγειωμένη αδερφή της-Ηλ. Μαυρομάτη). Παραμένει αμφίβολη όμως η χημεία ανάμεσα στους κύριους φορείς της, την Μπλανς-Καρβούνη και τον κουνιάδο της Στάνλεϊ-Γ. Τσορτέκη. Παίζουν ακόμη οι Αθ. Αλεξοπούλου, Μ. Γιαννικάκης, Γ. Γερωνυμάκης, Γ. Δαμάλας, Χρ. Δημητριάδη, Β. Κουντουριώτης.
ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ Ευμολπιδών 45, Γκάζι, 2103464380. Διάρκεια: 150΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Λεωφορείο ο πόθος
Το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο εστιάζει στη σχέση της ονειροπόλας και συμπλεγματικής Μπλανς Ντιμπουά με τον άξεστο άντρα της αδερφής της Στάνλεϊ Κοβάλσκι.
