Μια πολύ ενδιαφέρουσα –και σαφέστατα απολαυστική– εκδοχή του κλασικού σαιξπηρικού δράματος, με πολύ καλά στοιχεία σε κάθε επίπεδο, σκηνοθετημένη με μαεστρία από τον Δημήτρη Λιγνάδη και με πρωταγωνιστές που μας καθήλωσαν.
«Λυπητερά θα ’ναι τα λόγια που θα πούμε / και θα ’ρθουν μέρες φωτεινές, θα δούμε αιθρίες / μα εδώ στον κόσμο που βρεθήκαμε να ζούμε / όσες κι αν λέμε πονεμένες ιστορίες / σαν της γλυκιάς Ιουλιέτας δεν είν’ άλλη / και του Ρωμαίου, με πίκρα, πιο μεγάλη». Δύο ώρες κι ένα τέταρτο πιο πριν έχει ξεκινήσει η «πιο θλιβερή (ερωτική) ιστορία», που περιγράφει τη μοίρα των πιο διάσημων star-crossed lovers με τρόπο που εντυπωσιάζει και καθηλώνει: μέσα από ένα υποβλητικό –και σχεδόν εφιαλτικό– dark industrial σκηνικό, με ανάλογη μουσική υπόκρουση. Έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται το κλασικό σαιξπηρικό δράμα με τρόπο που φέρνει το story στις μέρες μας, με το παράλογο μίσος και τον πόλεμο να κυριαρχούν.
Οι Καπουλέτοι και οι Μοντέγοι εδώ δεν είναι παρά εγκληματικές συμμορίες προορισμένες να αλληλοεξοντωθούν, φυσιογνωμίες θανάτου ντυμένες στα μαύρα. Το μόνο χρώμα μέσα σε αυτό το απόλυτα ζοφερό, μοντέρνο –αλλά καθαρά μεσαιωνικό– τοπίο φέρνουν οι δύο νέοι, δύο φρέσκα πρόσωπα που ερωτεύονται και μας αιχμαλωτίζουν στη συνέχεια με το παίξιμό τους: με τον τρόπο τους να βγάζουν το ερωτικό πάθος ακόμη και μέσα από την απλότητα της έκφρασής τους, την καθαρότητα του προσώπου και του βλέμματός τους. Πόσο μάλλον από την άνεση της νεανικής ομορφιάς, της σωματικής διάπλασης και της κίνησής τους. Ο Γιάννης Τσουμαράκης και η Δανάη Βασιλοπούλου, έφηβοι και οι δύο, είναι η καλύτερη επιλογή γι’ αυτόν τον Ρωμαίο και αυτήν την Ιουλιέτα.
Όμως οι καλές –ή οι καλύτερες– επιλογές δεν σταματούν εδώ. Ο Δημήτρης Λιγνάδης έχει χειριστεί το δημοφιλές δράμα με πραγματικά δημιουργικό τρόπο σε κάθε επίπεδο, βάζοντας χαρακτηριστικές πινελιές που δεν ανατρέπουν την κλασική του δόμηση, αλλά αντίθετα την προβάλλουν πιο ουσιαστικά –και με μεγαλύτερο ενδιαφέρον– στο σήμερα. Και μόνο η επιλογή των νεαρών πρωταγωνιστών ή του θαυμάσιου ηθοποιού Στάθη Ψάλτη στο ρόλο της… παραμάνας της Ιουλιέτας θα αρκούσαν για να χαρακτηρίσουν την ποιότητα αυτής της δουλειάς του. Δουλειά που χαρακτηρίζεται επίσης από την άψογη ποιητική απόδοση του Διονύση Καψάλη –στην οποία εντάσσονται ευφυώς κομμάτια από τον «Μεγάλο Ερωτικό» ή το «Μονόγραμμα»– τα επιτυχημένα σκηνικά και κοστούμια του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη, την κινησιολογία της Πωλίν Ούγκε, τη θαυμάσια μουσική (κι επιμέλεια) του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου.
Οι υπόλοιπες ερμηνείες, του «σοφού πότη» πατέρα Λαυρέντιου (Δημήτρης Πιατάς), της «φλερτάροντας με την υστερία» μητέρας της Ιουλιέτας (Ελισάβετ Μουτάφη), του εκφραστικά φοβιστερού πρίγκιπα της Βερόνας (Δημήτρης Λιγνάδης) και όλων των άλλων φτιάχνουν μιαν απόλυτα απολαυστική παράσταση, με έντεχνα εμβόλιμες αναφορές σε μια μεγάλη γκάμα ειδών: από τη soap opera μέχρι το σύγχρονο goth terror.
PANTHEON THEATER Πειραιώς 166, Ταύρος, 2103471111. Διάρκεια: 120΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Ρωμαίος και Ιουλιέτα
Δύο έφηβοι ηθοποιοί, οι οποίοι βρίσκονται περίπου στην ίδια ηλικία με τους ήρωες του Σαίξπηρ, ερμηνεύουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην περίφημη ερωτική τραγωδία της νιότης
