Τον Δημήτρη Καπουράνη τον πρωτοείδα στην τηλεόραση, στη σειρά του Θοδωρή Παπαδουλάκη "Η λέξη που δεν λες". Δεν θυμάμαι αν τότε είχα συγκρατήσει το όνομά του. Θυμάμαι, όμως, εκείνη την παράξενη αίσθηση πως κάποιοι ηθοποιοί δεν χρειάζεται να κάνουν πολλά για να τους προσέξεις. Κάτι στον τρόπο που στέκονται, που κοιτούν, που αφήνουν μια φράση να αιωρείται, σε κάνει να θέλεις να τους ξαναδείς. Και ο Καπουράνης είναι ένας από αυτούς.
Από τότε μέχρι σήμερα, η διαδρομή του μοιάζει να επιβεβαιώνει εκείνη την πρώτη, αδιόρατη εντύπωση. Από "Τα καλύτερά μας χρόνια" και το "Ναυάγιο", όπου έγινε ευρύτερα γνωστός, μέχρι τη "Μια άλλη Θήβα" του Σέρχιο Μπλάνκο, που του χάρισε τον Χρυσό Σταυρό του Δημήτρη Χορν, ο Καπουράνης δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την ασφαλή εκδοχή της υποκριτικής. Προτιμά τους ρόλους που αφήνουν εκτεθειμένο κάτι βαθύτερο, κάτι άβολο, κάτι που δεν τακτοποιείται εύκολα. Το "Cleansed" της Σάρα Κέιν, το "Άμλετ (machine)", τώρα ο "Ρομπέρτο Τσούκκο" του Κολτές. Δεν είναι ακριβώς μια σειρά από επιλογές που σου επιτρέπουν να επαναπαυθείς στην επιτυχία σου.
Και ίσως αυτό να είναι το ενδιαφέρον του. Δεν μοιάζει να χτίζει μια καριέρα με στόχο να γίνει αρεστός, αλλά με την επιθυμία να αναμετρηθεί. Με τους χαρακτήρες, με τα όρια της σκηνής, με τις αντιφάσεις του ίδιου του ανθρώπου. Στη "Μια άλλη Θήβα", η σωματική έκθεση δεν ήταν ένα εύκολο σκηνικό εύρημα ούτε μια πρόκληση για την πρόκληση. Ήταν μέρος μιας σχεδόν επώδυνης συνομιλίας για την επιθυμία, τη βία, την εξουσία, την ευαλωτότητα. Και κάπως έτσι, το σώμα του ηθοποιού δεν ήταν απλώς παρόν στη σκηνή· ήταν μέρος του επιχειρήματος.

Υπάρχει, βέβαια, και η δική του ιστορία, που μοιάζει να συνομιλεί επίμονα με τους ρόλους του, χωρίς να τους εξηγεί ή να τους περιορίζει. Γεννημένος στους Αγίους Σαράντα, μεγαλωμένος στα Χανιά, με μια διαδρομή ανάμεσα σε δύο χώρες, δύο γλώσσες πολιτισμικής αναφοράς, δύο εκδοχές του ανήκειν, ο Καπουράνης έχει μιλήσει ανοιχτά για τη διττή ταυτότητα, τον ρατσισμό, την εμπειρία του να βρίσκεσαι διαρκώς κάπου ανάμεσα.
Στην ταινία "Pendulus", μάλιστα, βρήκε έναν τρόπο να αγγίξει ένα από τα πιο προσωπικά του ζητήματα: την κρίση ταυτότητας των ανθρώπων που καλούνται να επιλέξουν πού ανήκουν. Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, να καταλάβεις γιατί τον συγκινεί ο Κολτές. Ο "Ρομπέρτο Τσούκκο" είναι ένας άνθρωπος που επιχειρεί να διαφύγει από κάθε προκαθορισμένο ρόλο, αν και η φυγή του δεν είναι ούτε απλή ούτε αθώα.

Αυτή τη σεζόν, το πεδίο δοκιμής του επεκτείνεται και στη μικρή οθόνη με τη "Σύγκρουση" του Mega — το δικαστικό, ερωτικό θρίλερ 8 επεισοδίων της Μελίνας Τσαμπάνη και του Πέτρου Καλκόβαλη, σε σκηνοθεσία Αλέκου Κυράνη. Όπως παρατηρεί και η Ραφέλα Ράλλη, στο "α", το εγχείρημα πατάει σε μια slow burn λογική που "σιγομαγειρεύει" αργά αλλά σταθερά την αγωνία, πλαισιωμένο από ένα εντυπωσιακό καστ (ανάμεσά τους οι Ελίζα Σκολίδη, Μάξιμος Μουμούρης ή Γιώργος Χρυσοστόμου/Ψαρράς, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη/Ναυπλιώτου κ.ά.). Εκεί, ο Καπουράνης υποδύεται τον μουσικό Φίλιππο Ράπτη, που κατηγορείται ότι προκάλεσε επίτηδες το μοιραίο τροχαίο στο οποίο επέβαιναν ο ίδιος και η σύντροφός του, ενώ η δικηγόρος του (Ελίζα Σκολίδη) εμπλέκεται συναισθηματικά σε ένα θρίλερ που συμπυκνώνεται στο ωμό δίλημμα: ατύχημα ή δολοφονία, αθώος ή ένοχος; Διαβάστε εδώ

Κι ύστερα υπάρχει η διαδρομή που δεν χωράει εύκολα σε ένα συμβατικό καλλιτεχνικό βιογραφικό. Πριν εγκαταλείψει το Πολυτεχνείο Κρήτης για να δώσει εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο, είχε ήδη ανακαλύψει, μέσα από τη θεατρική ομάδα της σχολής, έναν διαφορετικό τρόπο να υπάρχει, να σκέφτεται, να δημιουργεί. Δεν μοιάζει με την ιστορία κάποιου που είχε εξαρχής σχεδιάσει να γίνει ηθοποιός, αλλά με εκείνη κάποιου που βρήκε έναν χώρο και αποφάσισε να τον ακολουθήσει.
Και δεν άφησε πίσω ούτε τις υπόλοιπες δημιουργικές του ανησυχίες: είναι μέλος των Cosmonuts, του συγκροτήματος που δημιουργήθηκε στα Χανιά, ξεκίνησε ως cover band και στην πορεία αναζήτησε τον δικό του ήχο μέσα από την πρωτότυπη μουσική, ενώ έχει ασχοληθεί με το τραγούδι και την κλασική φωνητική. Στις πιο απρόσμενες, φωτεινές περιπέτειές του συγκαταλέγεται και η ελληνική μεταγλώττιση της "Μικρής Γοργόνας", όπου δάνεισε τη φωνή του στον πρίγκιπα Έρικ, εκπληρώνοντας ένα παιδικό όνειρο με τη σφραγίδα της Disney.

Στα 32 του, ο Δημήτρης Καπουράνης μπορούμε να πούμε πως έχει κάνει μια εντυπωσιακή αρχή. Είναι ένας ηθοποιός που μοιάζει να έχει καταλάβει πως η επιτυχία δεν είναι απαραίτητα ο προορισμός, αλλά ένα ακόμη πεδίο δοκιμής. Και ίσως γι' αυτό τον συζητούν τόσο. Γιατί δεν έχει την αίσθηση του ήδη διαμορφωμένου. Γιατί ακόμη ψάχνει, ρισκάρει, μετακινείται. Γιατί, σε μια εποχή που όλοι μοιάζουν να θέλουν να αποκτήσουν γρήγορα μια ταυτότητα, εκείνος επιμένει να δοκιμάζει πόσες φορές μπορεί να την ανατρέψει. Και αυτό, στο θέατρο, είναι μάλλον πολύ πιο ενδιαφέρον από το να είσαι απλώς καλός.
Περισσότερες πληροφορίες
Ρομπέρτο Τσούκκο
Ο Ρομπέρτο Τσούκκο σκοτώνει τους γονείς του και δραπετεύει, ξεκινώντας μια περιπλάνηση σε μια πόλη όπου οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε προκαθορισμένους ρόλους και ταυτότητες. Φυγάς και δολοφόνος, κινείται ανάμεσα σε πρόσωπα και καταστάσεις, αναζητώντας έναν τρόπο να υπάρξει έξω από τις κοινωνικές επιταγές. Η παρουσία του προκαλεί ταυτόχρονα φόβο, έλξη και αναστάτωση, ενώ η αστυνομία τον καταδιώκει. Όσο η βία του κλιμακώνεται, ο Τσούκκο μετατρέπεται από εγκληματία σε μια σχεδόν μυθική φιγούρα, που αντανακλά τις αντιφάσεις μιας κοινωνίας ασφυκτικής και αποκλειστικής. Η ιστορία οδηγείται στην τελική του σύλληψη και σε μια αινιγματική πράξη που μοιάζει με απόπειρα οριστικής απελευθέρωσης.


