@Γκέλυ Καλαμπάκα
Ο Δημήτρης Καραντζάς καταπιάστηκε με ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα κείμενα του παγκόσμιου δραματολογίου και κατάφερε να δημιουργήσει μια συναρπαστική παράσταση με κοινωνικές, πολιτικές και ιστορικές προεκτάσεις. Το έργο, γραμμένο το 1988, αποτυπώνει την κοινωνική και ηθική παρακμή του σύγχρονου ανθρώπου.
Ο Κολτές έγραψε το έργο του εμπνευσμένος από τον Ιταλό κακοποιό και δραπέτη, Ρομπέρτο Ζούκκο, ο οποίος σκότωσε και τους δύο γονείς του όταν ήταν ακόμα έφηβος, φυλακίστηκε, ενώ αργότερα δραπέτευσε και σκότωσε έναν ακόμα άνδρα και ένα νέο αγόρι, προτού συλληφθεί και αυτοκτονήσει.
Ο Δημήτρης Καπουράνης έχτισε έναν υπέροχο Ρομπέρτο Τσούκκο που ισορροπούσε ανάμεσα στην βίαιη ευαισθησία και την απέλπιδα αναρχία. Δε θα μπορούσε επίσης να μείνει ασχολίαστη η εκπληκτική ομοιότητα του ηθοποιού με τον ίδιο τον Κολτές, υπογραμμίζοντας σκηνοθετικά ο Καραντζάς ότι ο Τσούκκο είναι ο Κολτές. Καταπληκτική και υποκριτικά μεστή ήταν η Άννα Καλαϊτζίδου.
Ο Μιχάλης Τιτόπουλος στο ρόλο του Αδελφούλη έδειξε μια διαφορετική και ενδιαφέρουσα υποκριτική του όψη, όπως και ο Βασίλης Ζαφειρόπουλος, ειδικά στο ρόλο του Σωματαρά. Πολύ καλή ήταν η Αδελφή της Δήμητρας Βλαγκοπούλου, όπως και η Παιδούλα της Ιωάννας Δεμερτζίδου. Καλός ήταν και ο Μπάμπης Αλεφάντης τόσο ως Το Παιδί, όσο και ως Πόρνη, αποτυπώνοντας το σκηνοθετικό σχόλιο για την εκπόρνευση του σώματος αλλά όχι της ψυχής, ανεξαρτήτως φύλου, αφού στο κείμενο είναι γυναίκα. Τέλος, καλός ήταν ο Μανώλης Μαυροματάκης, άλλοτε υποτονικός (όπως στον Γέρο Κύριο) και άλλοτε περισσότερο υποκριτικά ζωηρός (σαν Πατέρας ή Αστυνόμος).
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά αποτελεί εξαιρετική παραστασιακή αποτύπωση του τελευταίου έργου του Κολτές. Καταφέρνει με απόλυτη σκηνική επιτυχία να σχολιάσει την κοινωνία εν συνόλω, διατηρώντας με έναν ξεχωριστό τρόπο εναργή την ματιά των θεατών.
> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του "α" για το "Ρομπέρτο Τσούκκο" εδώ.
Διαβάστε Επίσης
