Τα τελευταία χρόνια, το σύγχρονο ελληνικό θεατρικό έργο δεν αποτελεί απλώς μια εναλλακτική επιλογή στο ρεπερτόριο, αλλά αναδεικνύεται σε κυρίαρχη τάση της θεατρικής δημιουργίας. Όλο και περισσότεροι σκηνοθέτες και θίασοι στρέφονται σε ελληνικά κείμενα, αναζητώντας τη ζωντανή σύνδεση με την κοινωνική πραγματικότητα και το παρόν. Μέσα σε αυτό το δυναμικό τοπίο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, ξεχωρίζουν παραστάσεις που αποδεικνύουν στην πράξη γιατί το ελληνικό έργο βρίσκεται στο προσκήνιο.
Είτε αντλώντας από την Ιστορία και την παράδοση είτε μιλώντας ανοιχτά για τη σημερινή καθημερινότητα, οι δημιουργοί επαναπροσδιορίζουν γνωστά κείμενα και γράφουν νέα, με τόλμη, ευαισθησία και σαφή σκηνική πρόταση. Οι πέντε παραστάσεις που ακολουθούν δεν ξεχωρίζουν μόνο για τη θεματολογία ή τα πρόσωπα που τις υπογράφουν, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο συνομιλούν με το παρόν και τον θεατή. Καθεμία, με διαφορετικό ύφος και αισθητική, αποδεικνύει ότι το ελληνικό έργο μπορεί να είναι συγκλονιστικό, ψυχαγωγικό, αιχμηρό ή βαθιά ανθρώπινο. Να γιατί αξίζει να τις δείτε.
Πέντε ελληνικές παραστάσεις που αξίζει να δείτε — και γιατί
"Η Δούκισσα της Πλακεντίας”
Η παράσταση του Γιώργου Νανούρη φωτίζει μια εμβληματική αλλά συχνά μυθοποιημένη μορφή της ελληνικής Ιστορίας, εστιάζοντας όχι στον θρύλο αλλά στο τραύμα. Η Σοφία ντε Μαρμπουά παρουσιάζεται ως μια γυναίκα δυνατή και εύθραυστη ταυτόχρονα, σημαδεμένη από την απώλεια της κόρης της, παγιδευμένη ανάμεσα στη μνήμη, την ενοχή και την ανάγκη για επιβίωση. Το έργο ξεφεύγει από την ιστορική αφήγηση και μετατρέπεται σε μια ψυχογραφία ζωής…πένθους.
Η Μαρία Κίτσου, μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της γενιάς της δίνει πνοή στη Δούκισσα, μια τραγική ηρωίδα, παίζει με πάθος εσωτερικότητα και ένταση, βουτώντας στα σκοτάδια της χωρίς εξωραϊσμούς. Η σκηνοθεσία υπογραμμίζει τη μοναξιά και την απομόνωση, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα σχεδόν υπαρξιακή. Πρόκειται για μια παράσταση που αποδεικνύει πως το ελληνικό έργο μπορεί να αναμετρηθεί με την Ιστορία με σύγχρονα εργαλεία και μια ουσιαστική βαθιά ανθρώπινη ματιά. (Βεάκη)
"Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας"
Με τραγούδι, ρυθμό και διάθεση γιορτής, ο "Αγαπητικός της Βοσκοπούλας" επιστρέφει στη σκηνή αλλιώς: ως μιούζικαλ που γεφυρώνει το χθες με το σήμερα. Το εμβληματικό έργο του Δημήτριου Κορομηλά μεταμορφώνεται σε μια ζωντανή μουσική παράσταση, όπου η παράδοση αποκτά φρεσκάδα και θεατρική ενέργεια. Οι Θοδωρής Οικονόμου και Γιάννης Καλαβριανός αντιμετωπίζουν το κείμενο ως υλικό που αντέχει τον δημιουργικό μετασχηματισμό. Ο βουκολικός έρωτας της Κρουστάλλως και του Λιάκου αποκτά ρυθμό και μουσικότητα, χωρίς να χάνει τη συγκινησιακή του δύναμη. Το έργο συνομιλεί ανοιχτά με την παράδοση, ενώ απευθύνεται καθαρά στο σήμερα, υπενθυμίζοντας ότι οι μεγάλες ιστορίες αγάπης παραμένουν διαχρονικές. Οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ελένη Ουζουνίδου, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Ασημένια Βουλιώτη, Γιάννης Αναστασάκης, Γιώργος Γλάστρας, Στέλλα Αντύπα, Μαριάμ Ρουχάτζε, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Χρήστος Γκρόζος, Φάνης Κοσμάς και η Τάνια Τσανακλίδου παίζουν και τραγουδούν σε αυτήν την παράσταση που αποδεικνύει πως το ελληνικό κλασικό έργο μπορεί να ανανεώνεται δημιουργικά, χωρίς να προδίδει την ψυχή του. (Ακροπόλ)
"Χάσαμε τη θεία στοπ"
Όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το "Χάσαμε τη θεία στοπ" τάραξε τα νερά του ελληνικού θεάτρου, γιατί τόλμησε να μιλήσει με χιούμορ για όσα μέχρι τότε λέγονταν... ψιθυριστά. Η κοινωνική κωμωδία του Γιώργου Διαλεγμένου, γραμμένη με φαινομενική ελαφρότητα, αποδείχθηκε εξαιρετικά αιχμηρή. Μας μεταφέρει στην Αθήνα της δεκαετίας του ’50, όμως οι καταστάσεις που περιγράφει —η αγωνία της επιβίωσης, η μικροαστική ηθική, η προσδοκία της κληρονομιάς— μοιάζουν ανατριχιαστικά οικείες ακόμη και σήμερα. Το γέλιο εναλλάσσεται με την πίκρα, αποκαλύπτοντας έναν κόσμο όπου οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται από την ανάγκη και το συμφέρον. Η θεία, αν και απούσα, λειτουργεί ως καταλύτης που ξεσκεπάζει τις πραγματικές προθέσεις των ηρώων! Ο πολυπράγμων Χρήστος Τριπόδης σκηνοθετεί την παράσταση και πρωταγωνιστεί με ένα ιδανικό καστ: Ανδριάννα Ανδρέοβιτς, Τζένη Διαγούπη, Τζόυς Ευείδη, Γιώργος Σουξές, Νατάσσα Κοτσοβού, Βασίλης Γιαννέλος, Βαλεντίνο Βαλάσης. Θα απολαύσετε την παράσταση για το χιούμορ, αλλά και για τον τρόπο που σχολιάζει με ακρίβεια μια ελληνική πραγματικότητα που μοιάζει να μην αλλάζει ποτέ. (Φιλίπ)
"Ο Αρχιτέκτων"
Στον "Αρχιτέκτονα" της Φώφης Τρέζου, το χιούμορ συναντά τον σουρεαλισμό για να μιλήσει για τον έλεγχο, τα όρια και τις σχέσεις εξουσίας. Ο Γιώργος Παπαπαύλου στον κεντρικό ρόλο υποδύεται έναν αρχιτέκτονα δεν σχεδιάζει απλώς ένα σπίτι, αλλά μια τέλεια κατασκευή που εγκλωβίζει τους ενοίκους της, μετατρέποντας τον χώρο κατοίκησης σε μηχανισμό επιβολής. Το ζευγάρι που παγιδεύεται στο σπίτι γίνεται σύμβολο μιας σύγχρονης κοινωνίας όπου η λειτουργικότητα και η "τελειότητα" καταπνίγουν την ελευθερία. Πόσο πρωτότυπο και πολύ ενδιαφέρον θέμα! Η κωμωδία, σε σκηνοθεσία Ζωής Ξανθοπούλου, λειτουργεί ως εργαλείο αποστασιοποίησης, ενώ κάτω από το γέλιο κρύβεται μια έντονα πολιτική και υπαρξιακή προβληματική. Παίζουν ακόμα οι Θεόφιλος Μακρής, Μαρίνα Φλωροπούλου σ' αυτό το σύγχρονο ελληνικό έργο που τολμά να πειραματιστεί μορφικά και θεματικά, αποδεικνύοντας τη ζωντάνια και την ευρηματικότητα της νέας δραματουργίας. (Θέατρο 104)
"Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου"
Το έργο της Φωτεινής Αθερίδου είναι μια ανάσα φρεσκάδας στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Με ύφος που ακροβατεί ανάμεσα στο θεατρικό μονόλογο, το stand-up και τη μουσική παράσταση, μιλά με ειλικρίνεια για όλα όσα μας βαραίνουν: οικογένεια, σχέσεις, δουλειά, προσδοκίες. Σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλπου και πρωταγωνιστές τους Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, Μιχάλη Τιτόπουλο, Φωτεινή Αθερίδου, το χιούμορ λειτουργεί ως άμυνα, αλλά και ως εργαλείο αυτογνωσίας, ενώ η μουσική των Σκιαδαρέσων απογειώνει συναισθηματικό βάθος. Η παράσταση αυτή σφύζει από νιάτα και ενθουσιασμό και δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει την καθημερινότητα, αλλά να τη φωτίσει με τρυφερότητα και αυτοσαρκασμό. Και μην φανταστείτε πως είναι ένα ελληνικό έργο που μιλά μόνο στη γενιά του. Το " Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου" αποδεικνύει ότι το προσωπικό μπορεί να γίνει συλλογικό και απόλυτα θεατρικό. (Ιλίσια "Βολανάκης")
Περισσότερες πληροφορίες
Χάσαμε τη θεία Στοπ
Στο εμβληματικό έργο με φόντο μια γειτονιά της δεκαετίας του ’50 στο Γκάζι, ο Θανάσης και η Ουρανία ζουν μέσα στη μιζέρια και στηρίζονται στην κληρονομιά της μελλοθάνατης θείας για να εκπληρώσουν τα όνειρά τους για μια καλύτερη ζωή. Ένας καβγάς, μια λάθος κίνηση επιφέρουν λίγο νωρίτερα τον θάνατό της. Έναν θάνατο που δεν φέρνει την πολυπόθητη λύση, αλλά είναι ο σπινθήρας για μια μεγάλη «έκρηξη».
Η Δούκισσα της Πλακεντίας
Ένας μονόλογος για τη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά, που έμεινε γνωστή ως η Δούκισσα της Πλακεντίας, που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Η ιστορία της συνοδεύεται από θρύλους και αλήθειες για την σχέση της με εμβληματικές προσωπικότητες αλλά και για την εκκεντρική ζωή της. Βαθύπλουτη, ανεξάρτητη, δυναμική και αινιγματική, αναφέρεται ως μία από τους μεγάλους ευεργέτες της Ελλάδας, αφού ενίσχυσε οικονομικά τη χώρα μας μετά την Επανάσταση του 1821. Πάνω απ’ όλα αυτά, όμως, αιωρείται το προσωπικό της δράμα, μιας και ήταν μια μητέρα που δεν άντεξε το χαμό της κόρης της και βρήκε έναν παράδοξο τρόπο να ζει για πάντα μαζί της.
Ο αρχιτέκτων
Μια υπαρξιακή, πολιτική και βαθιά ανθρώπινη, σουρεαλιστική κωμωδία όπου ένας αρχιτέκτονας παρεμβαίνει διαρκώς στη ζωή ενός ζευγαριού, ανίκανος να εγκαταλείψει το δημιούργημά του, το σπίτι που έφτιαξε γι’ αυτούς. Δεν πρόκειται βέβαια για έναν απλό χώρο κατοίκησης, αλλά για ένα απολύτως ελεγχόμενο σύστημα: ένα σπίτι-σύνθεση, με αυστηρές αναλογίες, συγκεκριμένες διαδρομές, επιτρεπόμενες στάσεις και απαγορευμένες κινήσεις. Καθώς το ζευγάρι προσπαθεί να ζήσει μέσα στο σπίτι, να μετακινήσει έπιπλα, να καθίσει, να φιληθεί, να ξεκουραστεί, ο Αρχιτέκτονας διορθώνει, απαγορεύει, επιβάλλει. Κάθε ανθρώπινη ανάγκη θεωρείται παραβίαση της αρμονίας. Κάθε μικρή αλλαγή αντιμετωπίζεται ως απειλή για τη συνοχή του χώρου. Μια τραγική κωμωδία για τον σύγχρονο άνθρωπο, για την εγκλωβισμένη -ανάμεσα στην ανάγκη ελέγχου και στη βία της τελειότητας- ζωή του.
Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου
Μια καταιγίδα σκέψεων, νεύρων και γέλιου χωρίς φίλτρα, είναι η υπαρξιακή κωμωδία που μιλάει για το άγχος, τις εμμονές, τις συγκρίσεις, το θεϊκό και το φρικτό σεξ, τα χάπια για την ακμή και την παρακμή. Κεντρική ηρωίδα είναι η Αγάπη. Προσπαθεί να επιβιώσει σε δουλειές που στραβώνουν, σε σχέσεις που μπλέκουν, σε σώματα που δεν συνεργάζονται, σε μυαλά που δεν το βουλώνουν ποτέ. Από τη σκηνή περνάνε σαν φλας οι άνθρωποι που τη διαμόρφωσαν: γονείς, φίλοι, έρωτες, ψυχολόγοι και θεραπευτές.
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας
Ο Καλαβριανός, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα πάνω στην ελληνική δραματουργία και τον δεκαπεντασύλλαβο που ξέρει να χειρίζεται σαν ζωντανή γλώσσα, ξαναγράφει τον "Αγαπητικό της βοσκοπούλας" του Δημήτριου Κορομηλά από την αρχή, με φρεσκάδα και χιούμορ. Ο Οικονόμου, από την άλλη, συνθέτει μια πρωτότυπη μουσική που γεφυρώνει το παραδοσιακό με το σύγχρονο, το ρομαντικό με το τραχύ. Συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και μυστικά οδηγούν σε αδιέξοδα μέχρι να εμφανιστεί ο παντοδύναμος έρωτας σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης, που αποτελεί εμβληματικό κομμάτι της ελληνικής μυθοπλασίας από το 1891 που πρωτογράφτηκε, έως σήμερα.
