Το θρυλικό έργο που θα ξαναδούμε στο Εθνικό Θέατρο μετά από 41 χρόνια

Σαν μια μουσική παρτιτούρα αντιλαμβάνεται ο 'Έκτορας Λυγίζος ένα από τα εμβληματικότερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, τον "Βυσσινόκηπο" του Άντον Τσέχωφ. Πλάι σε έναν εξαιρετικό θίασο, ο 'Έκτορας Λυγίζος διασκευάζει και σκηνοθετεί το έργο στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, με έναν ενδεκαμελή θίασο ξεχωριστών ερμηνευτ(ρι)ών. Το τελευταίο έργο του Τσέχωφ, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του, μιλά με οδυνηρή ελαφρότητα για ένα ανέμελο παρόν, που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. 

"Να λοιπόν που τέλειωσε η ζωή σ’ αυτό το σπίτι…"

Τα μέλη μιας "ευρύτερης οικογένειας" ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια στο γερασμένο πια – και υποθηκευμένο – σπίτι τους. 'Όλες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν παρέα την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετίσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν. 

Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Υβόννη Μαλτέζου / Ράνια Οικονομίδου (σε διπλή διανομή), Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Φοίβος Συμεωνίδης.

Με όχημα την εξαιρετική μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και με όρους ενός ιδιότυπου "μουσικού ρεαλισμού" – όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές – η ιλαρή και συγχρόνως σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της Αβύσσου και του Άπειρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν. Με τη δράση να τοποθετείται εξ ολοκλήρου στο καθιστικό/σέρα μιας ρωσικής ντάτσας, το τσεχωφικό κύκνειο άσμα παρουσιάζεται ως ένα κατεξοχήν έργο συνόλου, 41 χρόνια μετά το τελευταίο του ανέβασμα από το Εθνικό Θέατρο. 

Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχτούν πως το κτήμα χάνεται και πως ο κόσμος γύρω, αλλάζοντας δραματικά, τους ξεπερνά. Όπως, λίγο πολύ, και όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ξεγνοιασιά μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους. 

Ο φαινομενικά ρεαλιστικός λόγος και –κατ’ επέκταση– κόσμος του Τσέχωφ είναι στην ουσία του ένα περίπλοκο, σχεδόν μαξιμαλιστικό λεκτικό και ηχητικό σύμπαν, όπου συνυπάρχουν σε μια ζηλευτή αρμονία κοινότοπες καθημερινές συζητήσεις, βαθυστόχαστοι συλλογισμοί, κρυφές σκέψεις, πυρετώδεις εσωτερικοί μονόλογοι, ποιήματα και τραγούδια, ακατάληπτα μουρμουρητά, καθησυχαστικά γνώριμοι αλλά και απειλητικά ανοίκειοι ήχοι του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο "Βυσσινόκηπος" στο Εθνικό Θέατρο

Είναι η τρίτη φορά που ο "Βυσσινόκηπος" ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, 41 χρόνια μετά από την παράσταση σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη και 58 από εκείνη σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη.

Οι συντελεστές της παράστασης

Η Μυρτώ Λάμπρου υπογράφει τα σκηνικά, η Άλκηστη Μάμαλη τα κοστούμια, η Λίνα Ζάχαρη τη μουσική σύνθεση, ο Δημήτρης Κασιμάτης τους φωτισμούς και ο Brian Coon τον σχεδιασμό του ήχου. Συνεργάτης στην κίνηση και τη χορογραφία είναι ο Δημήτρης Μυτιληναίος. Το trailer είναι του Νίκου Πάστρα.