Mike Rafail
"Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει,
είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση, λοιπόν".
Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος" του Κτηρίου Τσίλλερ την Ιεροτελεστία (Un Sacre) του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και δραματουργού Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Μια παράσταση για τη θνητότητα και την απώλεια, που ταυτόχρονα λειτουργεί ως μια βαθιά ανθρώπινη παρέλαση ζωής, μια συλλογική γιορτή ύπαρξης. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 28 Ιανουαρίου, και παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 19:00, καθώς και Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:30.
Το έργο αντλεί την έμπνευσή του από 300 συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2020–2021, σε μια εποχή έντονης συλλογικής μοναξιάς. Μέσα από φαινομενικά "μικρές" ιστορίες ανθρώπων, ο Poix υφαίνει ένα χρονικό απώλειας που καταλήγει στη "μεγάλη" Ιστορία της ανθρωπότητας — μια Ιστορία που σήμερα μοιάζει να κινείται με ρυθμούς αδύνατους να ακολουθηθούν και να δοκιμάζεται από αλλεπάλληλες απώλειες: της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων, της ενσυναίσθησης, της δικαιοσύνης.
"Ήθελα να έχω μια ζωή, όχι να είμαι μια ιστορία"
Ιστορίες ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Άνθρωποι που τους έκλαψαν, ή που δεν τους αναζήτησε ποτέ κανείς. Αφηγήσεις που ενώνονται από τον κοινό πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας: την ανελέητη θνητότητα. "Ο πόνος ζητά χρόνο. Είναι μακρύς ο πόνος μέσα μας".
Σε μια εποχή όπου ο θάνατος συχνά περνά απαρατήρητος και η απώλεια καλείται να βιώνεται γρήγορα, σχεδόν αθόρυβα, η Ιεροτελεστία έρχεται να υπενθυμίσει πως το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό και αναπόσπαστο μέρος της. Το έργο στέκεται απέναντι στη βεβιασμένη ευτυχία και διεκδικεί χώρο και χρόνο για τον πόνο, τη μνήμη και την ανθρώπινη ευθραυστότητα.
Η σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική των συνεντεύξεων του συγγραφέα, ενσωματώνοντας στο τελικό αποτέλεσμα τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, γραμμένες από την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Αναγνωρίζοντας το θέατρο ως ιεροτελεστία της πραγματικότητας, η παράσταση συνδυάζει την κίνηση (Ξένια Θεμελή) με ζωντανή μουσική επί σκηνής, μετατρέποντας το σκηνικό συμβάν σε μια συλλογική ανάσα, μια φωτεινή μαρτυρία ανθρώπινης ζωής.
Επί σκηνής συναντιούνται οι Ελευθερία Αγγελίτσα, Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ειρήνη Δάμπαση, Γιώργος Εξακοΐδης, Γιώργος Κισσανδράκης, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Θάνος Μαγκλάρας, Ιωάννα Μαυρέα, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Μαρία Μπαγανά, Ανδρέας Νάτσιος, Ηλίας Σγουραλής και Θωμάς Τσακνάκης, συνθέτοντας ένα πολυφωνικό ανθρώπινο τοπίο, όπου κάθε φωνή λειτουργεί ως φορέας μνήμης και εμπειρίας.
Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει,
είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις.
Η ύπαρξη ως επανάσταση.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ιεροτελεστία
Η ύπαρξη λογίζεται ως πράξη επανάστασης στο έργο του Γάλλου συγγραφέα που αντλεί από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ανεβαίνει σε μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πάνω σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνεται το έργο - χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Η σκηνική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, το έργο του Γκιγιάμ Πουά έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
